Na twee jaar is er een nieuw kunstwerk op de lege sokkel in het Willem de Zwijgerplantsoen in de Utrechtse wijk Tuindorp geplaatst. Het kunstwerk De Balspelers (1968) van Jan Spiering werd in 2009 gestolen uit het plantsoen en de sokkel bleef achter. Op 26 augustus 2011 onthulde wethouder Frits Lintmeijer het nieuwe beeld voor de sokkel. Het originele kunstwerk De Balspelers van Jan Spiering was een weergave van twee mansfiguren met bal. Het beeld zou gezien kunnen worden als verbeelding van de publicatie Homo Ludens van Johan Huizinga uit 1938.  

De Adviescommissie Beeldende Kunst en Vormgeving van de gemeente Utrecht organiseerde eind 2010 eenmalig de Jan Spiering Prijsvraag, genoemd naar de schepper van het gestolen beeldhouwwerk. Opgave was een voorstel voor een kunstwerk voor op de achtergebleven sokkel.   

De keuze voor het nieuwe kunstwerk is gevallen op het voorstel Bitte nicht wieder klauen (Gelieve niet nogmaals te ontvreemden) van beeldend kunstenaar Kathrin Schlegel. Het concept ontwikkelde zij in samenwerking met beeldend kunstenaar Hagen Betzwieser. Uitgangspunt is de Afwezige Aanwezigheid van de bal als relict van Spierings werk. De klassieke goocheltruc van de zwevende bal onder een doekje wordt weergegeven in hoogglans gepolijst roestvrij staal. 

 

Beste meneer Rutte,

Ik neem aan dat u mij kunt horen, of anders uw onderknuppel wel, Hobbitliefhebber Halbe. Ik sta hier niet voor de kunst. U wilt de kunstsector op eigen benen laten staan, en dat is mooi. U gaat ervan uit dat het Amerikaanse stelsel over anderhalf jaar ook floreert in Nederland. Het zou zo maar kunnen. U kent ze waarschijnlijk wel, die mecenassen die staan te popelen om alle gaten op te vullen die uw Ork momenteel aan het slaan is.  Ik weet net als u: in heel Europa wordt bezuinigd. En er zijn landen die er slechter aan toe zijn dan wij. Ik sta hier dus ook niet om de bezuinigingen terug te draaien. Wat moet, dat moet. Maar weet u wat ik zo gek vind? Alleen bij ons, in Nederland, wordt een man die nooit een voet in het theater heeft gezet en zich openlijk profileert als cultuurhater, aangesteld als staatssecretaris voor die sector. Of zou u ook een minister van Buitenlandse Zaken benoemen die niet eerder in het buitenland is geweest? Lees meer...

Op het schoolplein bij Het Vorstelijk Complex in Zuilen is eind maart een kunstwerk geplaatst. De kunstenaar Lucas Lenglet heeft het kunstwerk In-betweenness ontworpen. Het bestaat uit zes verschillende combinaties van aluminium pallets. Het werk is een formeel minimalistisch beeld en een functionele ontmoetingsplek in één. Het kunstwerk is in het kader van de gemeentelijke 1,5 procent-regeling voor Utrechtse gebouwen tot stand gekomen. Op zondag 26 juni 2011 werd het kunstwerk officieel opgeleverd.

Kunstenaar Piet Slegers (1923) krijgt op 29 augustus 2011 de Wilhelminaring uitgereikt voor zijn hele oeuvre. De Wilhelminaring is een landelijke prijs voor beeldhouwkunst, die om de twee jaar wordt toegekend aan een vooraanstaande Nederlandse beeldhouwer. De jury vond Piet Slegers ‘een bijzondere kunstenaar, die zichzelf door de tijd heen bleef vernieuwen en met zijn werk een breed gebied in de beeldhouwkunst beslaat’. Slegers verwierf vooral bekendheid in de jaren zeventig en tachtig, door zijn omvangrijke, roestvrij stalen beelden, gemaakt voor de openbare ruimte.

In het nieuwe nummer van Beelden vindt u een artikel over de toekenning van de Wilhelminaring aan Piet Slegers. Lees meer...

Beer de Staalman  

In de Staalmanpleinbuurt in stadsdeel Nieuw-West wordt gewerkt aan Beer de Staalman. Op de plek waar straks het Staalmanpark ligt nadert het beeld van de Beer met kussen zijn afronding. Op dit moment wordt de laatste laag aangebracht, door middel van carven en shapen krijgt de beer een vacht en uiteindelijk zijn definitieve kleur. Het kunstwerk, een beer met kussen onder zijn arm, van ongeveer 12 meter hoog is een ontwerp van kunstenaar Florentijn Hofman. Het idee voor dit kunstwerk ontstond tijdens een kunst- en ontwerptraject, dat Face Your World dat in 2005-2006 in opdracht van stadsdeel Slotervaart en woningcorporatie de Alliantie ontwikkeld georganiseerd werd door Jeanne van Heeswijk en Dennis Kaspori. In dit traject hebben leerlingen van in de wijk gelegen scholen samen met buurtbewoners, jongeren van Streetwise en medewerkers van de leerwerkplaats De Blauwe Olifant het ontwerp van het Staalmanpark gemaakt. Beer de Staalman is een initiatief van de betrokken jongeren en verbeeldt de trots van de bewoners, hun zelfredzaamheid tijdens de lange periode van stedelijke vernieuwing en versterkt de samenhang die er in de buurt is. Begin juli vindt de officiële opening van de Beer en het Staalmanpark plaats, tegen die tijd is het park gereed en kan het in gebruik worden genomen.

Op 28 mei 2011 werd een nieuw beeld aan de Coolsingel in Rotterdam onthuld. In opdracht van Sculpture International Rotterdam (SIR) ontwikkelden Michael Elmgreen & Ingar Dragset het werk It’s Never Too Late to Say Sorry. Het bestaat uit een museale vitrinekast met daarin een gepolijste, roestvrijstalen megafoon op een granieten sokkel. Iedere dag verschijnt er een man bij de vitrine, opent het deurtje, pakt de megafoon er uit en schalt over de Coolsingel: “It’s never too late to say sorry”. Deze performance zal gedurende een jaar vanaf de opening iedere dag herhaald worden om klokslag 12 uur in de middag.

Op 19 mei 2011 werd het door de Canadese kunstenaar Ken Lum ontworpen kunstwerk voor de entreehal van het Utrechtse Nieuw Welgelegen onthuld. Lum ontwierp een globe van 3,30 meter doorsnede. De Utrechtse kunstschilder Marius Bauer heeft deze globe met een penseel en atlas minutieus beschildert, naar hoe de wereld er in 1960 uitzag.    

De globe is geplaatst in de entreehal van Nieuw Welgelegen en wordt omgeven door twee bankjes. Op de grond, tussen de bankjes, staan belangrijke gebeurtenissen uit 1960 genoemd. 1960 wordt meestal als het laatste jaar gezien van de grote dekolonisatie. '1 Januari 1960' toont een wereld die bestaat uit onafhankelijke en gekoloniseerde volkeren en de relatie tussen nationalisme en cartografie die voortdurend aan verandering onderhevig is. Met dit kunstwerk in de vorm van een globe wil Ken Lum de bezoekers aan Nieuw Welgelegen bewust maken van de geschiedenis en de plaats van Nederland en Utrecht in de wereld. Door de wereld te tonen zoals die er in 1960 uitzag komen hedendaagse wereldproblemen in een ander daglicht te staan.  

Vanuit de bewoners van de klankbordgroep Rijksstraatweg ontstond in 2008 de wens voor een kunstwerk in de nieuwe onderdoorgang op het kruispunt van de Rijksstraatweg richting de Meern en de A2. Een gevoel van onveiligheid bij fietsers en wandelaars voedde de vraag naar een kunstwerk. In opdracht van Rijkswaterstaat Utrecht gaf CBKU in overleg met de architecten van de onderdoorgang (Quist & Wintermans architecten) advies over geschikte kunstenaars. Het ontwerp van Herman Kuijer werd geselecteerd en zijn lichtkunstwerk werd 20 april 2011 opgeleverd.

16 april 2011 was Oudewater het podium voor het kunstproject Boven het land van Ingrid Mol. Mol schreef een mini-opera waarbij de belangrijkste personages als keramische beelden achterblijven op vier buitenlocaties in Oudewater. Danny Weijerm

ans, componist en sounddesigner van filmmuziek, componeerde de muziek. De uitvoering gebeurt in nauwe samenwerking met plaatselijke muziek- en zanggroepen en professionele solisten. Het verhaal speelt zich af in het jaar 1576 – een jaar na De Oudewaterse Moord – maar is ook voor een deel op het nu gebaseerd. Boven het Land is een project waarbij de culturele beleving en inbreng van de inwoners van Oudewater een belangrijke drijfveer is en waarin diverse kunstdisciplines een rol spelen. Inwoners, instellingen, verenigingen en het bedrijfsleven worden ingeschakeld en actief betrokken. Zij dragen allen bij aan de ingrediënten voor het ‘verhaal van Oudewater’.

Op 10 april 2011 werd in het Valkhofpark het Uitkijkkonijn van beeldend kunstenaar Florentijn Hofman onthuld. Minimaal zes maanden lang is een 11.80 meter hoog kunstwerk te zien dat tegelijk als uitkijkpost over de Waal dient. Bezoekers van het park kunnen het kunstwerk ook beklimmen. Via een trap in het kunstwerk is een platform te betreden met uitzicht

over de Waal.

De Henge een zo genaamde WoodHenge werd 1 april geplaatst op de hei aan de Krachtighuizerweg in Putten. In deze cirkel van boomstammen komt een grote stam te staan die terplekke door de Jan-Carel Koster wordt bewerkt tot een sculptuur die in samenhang met de WoodHenge een vertelling doet over de geschiedenis van Putten in relatie tot zijn inwoners. Zodra de sculptuur gereed is, wordt schuin tegen deze sculptuur een tijdsbalk geplaatst die het verhaal compleet maakt door met zijn schaduw ‘De Tijd’ aan te duiden als in een soort zonnewijzer.  

Op 31 maart 2011 werd het neonkunstwerk HIER/DAAR, van beeldend kunstenaar Vesta Kroese, onthuld. Dit tijdelijke kunstwerk op de ventilatiegebouwen van het Maastunnel-complex versterkt de dialoog tussen Noord en Zuid. De initiatiefnemers van HIER/DAAR zijn het CBK, Pact op Zuid, St. Downtownberaad en St. Kick. Het kunstwerk is gefinancierd door Deltafonds, St. Volkskracht, St. Kick, Deelgemeente Charlois, Dienst Kunst en Cultuur, CBK en Pact op Zuid. 

Op diverse plekken in de provincie Utrecht liggen verhalen onzichtbaar in het landschap verborgen. Soms verraden bepaalde terreinvormen eeuwenoude historische locaties en vindplaatsen. Kwintelooyen in de gemeente Rhenen is zo'n locatie. Daar zijn de oudste vuurstenen werktuigen in de provincie gevonden. Het beeld aan de vijver memoreert niet alleen de geschiedenis van de locatie, maar is tegelijk een hedendaagse verblijfplek met de futuristische uitstraling van een ruimteschip. Op 11 maart 2011 onthulde gedeputeerde mevrouw A.H. Raven van de provincie Utrecht het kunstwerk L40 van William Speakman. 

Op 10 maart 2011 las ik op de website van NRC Handelsblad dat de Nederlandse kunstenaar Paul Veroude een uit elkaar gehaalde Formule 1 wagen exposeerde op de Mercedes Benz World Exposition in Londen. Een bijzondere eer. Echter het deed me er aan herinneren dat ik eerder op twee tentoonstellingen wagens aan draden opgehangen had gezien. In 2002 zag ik op de Poëziezomer van Watou een oude Opel gedemonteerd aan draden opgehangen in een schuur. De kunstenaar was Michel Harleman. Een jaar later zag ik op de Biënnale van Venetië een gedemonteerde Volkswagen Kever (2001) van Damian Ortega. Indertijd verbaasde ik mij daar al over. Was dit plagiaat of toeval? Het werd nog gekker toen ik eind 2003 de catalogus van de tentoonstelling AUTO-NOM Das Automobiel in der zeitgenossigen Kunst onder ogen kreeg. Hierin trof ik twee voorbeelden van gedemonteerde auto's van weer een ander kunstenaar, namelijk Stefan Sous. Zijn gedemonteerde Taxi was uit 2001 en zijn Pallas uit 1996. Is of was hier sprake van 'morfische velden' en 'vormende oorzakelijkheid'. Een begrip wat door Rupert Sheldrake vertaald wordt als: "Het tegelijk op verschillende plaatsen ontstaan van ontdekkingen". Het zou kunnen, maar ik vraag mij echt af of al deze kunstenaars niet van elkaars werk afwisten. Kijk voor meer foto's....

Op donderdag 10 maart 2011 onthulde wethouder Marijke van Hees, in aanwezigheid van de kunstenaar Peter Vink, het derde kunstwerk aan de Cultuurmijl. Ditmaal een  luchtkunstwerk dat bestaat uit een laserstraal die –door de lucht– de uiteinden van de Cultuurmijl met elkaar verbindt. De naam van het kunstwerk 

N 52 14.053, E 6 53.796 – N 52 13.247, E 6 53.738 is ontleend aan de coördinaten van het begin- en eindpunt van de lichtstraal. Op circa 30 meter hoogte is het kunstwerk als een strakke groene lijn zichtbaar van de schoorsteenpijp van Tetem over gebouwen en huizen naar de Grote Kerk op de Oude Markt. De straal is elke avond zichtbaar op wisselende tijden –in totaal maximaal 1 uur per avond- en is organisch: de zichtbaarheid wordt beïnvloed door de luchtvochtigheid op dat moment. 

De kunstcritica Anna Tilroe schreef vorig jaar het pamflet De Ja-sprong. Naar een nieuwe vitaliteit in de kunst. Dit 72 pagina tellende boekje leest als een reddingsactie voor de kunst, musea, kunstkritiek en andere participanten. Zij ziet de democratische kunstwereld zoals wij die vijfentwintig jaar geleden kende, verzuipen in een modderpoel van economische krachten en machten. De laatste jaren ben ik diverse interessante boeken tegengekomen met een kritische toon ten opzichte van de toenemende manipulatie van de kunstmarkt. De tendens dat overheden verantwoordelijkheden afschuiven naar de vrije markt vergroot alleen maar de macht van marktmanipulatie. Het is niet de kunst die het voor het zeggen heeft in de kunst en cultuursector maar het geld. Lees meer...

650 kunstenaars zetten gisteren het Rijksmuseum ‘op slot’. Een protestactie tegen de benarde positie waarin dit kabinet kunstenaars brengt. Ze komen schuilen in het Rijksmuseum. Schuilen tegen het kabinet, dat be- zuinigt op kunst. Maar ook tegen de regen en de wind, die over het Museumplein jagen.

Kleumend staan op zondagmor- gen tientallen kunstenaars onder het baldakijn voor de ingang. Ze willen met 650 kunstenaars tegelijk het Rijks ‘op slot’ zetten; als ze met zoveel mensen tegelijk naar binnen gaan mag er niemand meer in van de brandweer. Lees meer...

Kom SCHUILEN IN HET RIJKSMUSEUM 

In 1985 werd de BKR opgeknipt in drie delen: Fonds BKVB, Geldstroom BKV en WWIK. In 2009 ging de Geldstroom BKV (€ 18 miljoen) naar 10 grote steden. Kunstenaars in Amsterdam en Rotterdam wisten daarvan € 600.000 

te reserveren voor Ontwikkelingsgeld om hun vrije werk te kunnen maken. Nu blijkt het in Amsterdam om een eenmalige uitkering te gaan. Er is dus € 18 miljoen verdwenen. In november 2010 werd de WWIK afgeschaft. Weer € 25 miljoen minder. En dan is ook de BTW nog opgehoogd tot 19%.

Van de 130 miljoen gulden die in 1983 in de BKR zat, resteert slechts € 22 miljoen in het Fonds BKV. Het aantal beurzen bij het Fonds BKVB is gedaald van 1654 in 1988 tot 263 nu, exclusief flexibele werkbudgetten.

Kom hierom SCHUILEN IN HET RIJKSMUSEUM op 27 februari 2011

 

Pieter Engels en ik kennen elkaar langer dan vandaag. Ik ben naar het schijnt al vanaf het eind van de jaren vijftig op zijn netvlies verschenen toen hij als jong kunstenaar naar Amsterdam kwam, op de toen zeer conservatieve Rijksacademie en aansluiting zocht bij de avantgarde. Ik leerde zijn werk pas kennen in de Galerie van Dolly Melchers aan de Amsterdamse Prinsengracht 845 waar ik in die tijd ook mijn Taktielen exposeerde. Ik was zeer geimponeerd door zijn herstelde objecten en prototypes, die op een gegeven moment permanent in een goud gespoten ruimte te zien waren. Hij presenteerde zich niet als een ouderwetse kunstenaar, maar als een goed georganiseerde organisatie, EPO, de Engels Product Organisation, compleet met een fictieve Salesmanager, zijn alterego Simon Es. De wortels van zijn kunst en die van mij lagen in de Informele materieschilderkunst van de jaren vijftig, zoals U zelf kunt constateren op deze tentoonstelling, een vervolg op MATERIA PRIMA die helemaal gewijd was aan de Informele kunst. Lees meer...

Dit moet een grap zijn zegt mijn vriend die een cryptische tekst op een vers in de bus gevallen uitnodiging aan mij voorleest. De tekst luidt ‘De tentoonstelling presenteert een collectie werken die ingaat tegen de binaire oppositie van concept en vorm en probeert zo de hardnekkige dichotomie tussen praktijk en intellect te overbruggen’. “Dat is geen grap” antwoord ik als ik zie dat de uitnodiging van Witte de With in Rotterdam komt; een kunstruimte die zichzelf bijzonder serieus neemt. Ik kijk naar de titel van de tentoonstelling Making is Thinking. De titel bevalt me, het zijn de subteksten die voor ontoegankelijkheid zorgen. Op de achterkant van de uitnodiging staat dat de groepstentoonstelling uiteenlopende kunstpraktijken verkent, rond de noties van conceptuele nijverheid en intuïtieve industrie.  Dit vind ik echt onnodig moeilijk doen; betekenis van nijverheid en industrie overlapt elkaar. Hou het simpel als je een brede doelgroep wil bereiken en schrijf  in plaats van deze omslachtige zin gewoon; conceptuele- en intuïtieve nijverheid, of om het wat eigentijdser te laten klinken; conceptuele- en intuïtieve productiviteit of zelfs arbeid; dat dekt de lading prima. Ik vrees echter dat ‘gewoon’ juist dat is wat met talige kunstjes vermeden wordt. Ze zullen je toch eens als ‘gewoon’ betitelen, daar heb je geen dikke studie voor gedaan. Of erger nog; je zal toch eens een ‘gewoon’ publiek trekken. Lees meer...

Uitspraak Tinkebell bewijst volgens tegenstanders dat dierenrecht tekortschiet. Kunstenaar Tinkebell, die eigenlijk Katinka Simonse heet, is gisteren samen met haar galeriehouder Marcelo Segall vrijgesproken van dierenmishandeling. De rechter acht het niet bewezen dat de 95 hamsters die Tinkebell in 2008 voor het kunstproject Save the pets dagelijks vier uur lang zonder voedsel en water in hamsterballen liet verblijven, niet goed zijn verzorgd.

Twee weken geleden kwam de zaak voor een meervoudige kamer bij de rechtbank in Amsterdam. Tegen Tinkebell werd door het Openbaar Ministerie een boete van 950 euro geëist, waarvan 475 voorwaardelijk. Tegen Segall, destijds eigenaar van galerie Masters in Amsterdam, werd eveneens een boete van 475 euro geëist. Het OM baseerde dit bedrag op een geschatte waarde van 5 euro per hamster. Maar volgens de rechter „valt niet vast te stellen dat door het handelen van de verdachte letsel is veroorzaakt bij de hamsters of dat het welzijn en de gezondheid van de hamsters zijn geschaad”. Lees meer...

 

2e presentatie Terreinwinst: LUSTlab en Paulien Oltheten

Op zondag 23 januari 2011 was de tweede presentatie van Terreinwinst met kunstprojecten van LUSTlab en Paulien Oltheten. Terreinwinst is een bijzonder kunstproject dat eind vorig jaar van start ging bij de Amsterdamse voetbalclub ASV Arsenal. Op en rond het veld, maar ook in het clubhuis wordt stapsgewijs een aantal verrassende kunstwerken geplaatst van maar liefst elf kunstenaars. 

De officier van justitie eiste vanochtend in de Amsterdamse rechtbank 475 euro geldboete voor de galeriehouder en 950 euro, waarvan de helft voorwaardelijk met een proeftijd van twee jaar, voor kunstenaar Tinkebell. Tegen Tinkebell, Katinka Simonse, was aangifte gedaan voor dierenmishandeling door het Comité Die- rennoodhulp. Voor haar project Save the Pets had ze in 2008 in een Am- sterdamse galerie hamsters in doorzichtige plastic ballen laten rond- rennen. Die ‘hamsterballen’ had ze gekocht in een dierenwinkel. De rechtbak doet op 21 januari uitspraak.

Kunstenares Tinkebell staat morgen voor de rechter. Die oordeelt of het laten rennen van hamsters in plastic ballen dierenmishandeling was. „Waarom is ze niet zelf in een grote hamsterbal gaan zitten?”

Ze kwam op het idee na het kijken van YouTube-filmpjes. Katinka Simonse, alias de kunstenares Tinkebell, raakte gefascineerd door de beelden waarin mensen hamsters in doorzichtige plastic ballen lieten rondrennen door hun huiskamer. „Ik wilde mensen aan het denken zetten over de manier waarop ze omgaan. Lees meer...

Hij ontwierp al caravans, een vakantiehuis, toiletunits voor musea, de voorgevel van een galerie en een bar in de vorm van een anus. Maar een heel woonhuis, dat nog nooit. Gisteren presenteerde kunstenaar Joep van Lieshout zijn ontwerp voor Villa Sculptura, een vrijstaand huis dat hij wil bouwen in de Utrechtse vinexwijk Leidsche Rijn. Geïnteresseerde kopers kunnen zich van- af vandaag melden. De vraagprijs ligt tussen de 1 en 1,5 miljoen euro, afhankelijk van de gekozen afmeting en afwerking. Lees meer...

Kunstverkopers en kunstenaars zijn boos. Hun opluchting over het feit dat de btw-verhoging van zes procent naar negentien procent door ingrijpen van de Eerste Kamer is doorgeschoven naar 1 juli 2011 blijkt voorbarig. Alleen de podiumkunsten blijken de dans te ontspringen. Voor handel in kunst- en verzamelvoorwerpen – het andere deel van de bepaling – gaat de verhoging gewoon per 1 januari 2011 in. lees meer...

Sculptuurpromotor Sya van ’t Vlie nodigt u van harte uit voor de aandelenmarkt voor kunstliefhebbers op donderdag 20 januari 2011 om 17.00 uur bij Pulchri Studio in Den Haag. Een unieke kans voor u om een aandeel te kopen in de verwezenlijking van haar expositieconcept en zo de expositie Kijker in beeld mede mogelijk te maken. Kijker in beeld staat voor de zomer van 2011 gepland bij Pulchri. Lees meer...

Matty Christensen heeft voor de pas geopende locatie voor afvalinzameling van de gemeente Veldhoven een kunstwerk gemaakt. Langs een smalle strook van 120 cm breed was er ruimte beschikbaar om een schijngevel van 60 meter lang en 12 meter hoog te ontwerpen. Deze schijngevel moest goed in de bodem verankerd zijn omdat schoren en tuien niet mogelijk was. Alleen met heipalen kon een dergelijk smal maar toch sterk fundament worden gemaakt.

Heipalen worden altijd aan het zicht onttrokken door het gebouw wat er bovenop wordt gezet. In dit geval werd de fundering zelf tot kunstwerk verheven. De palen zijn tot op eenderde van hun lengte in de grond gedreven en steken er voor tweederde bovenuit.

In opdracht van de gemeente Mijdrecht hebben de kunstenaars Albert Dedden en Paul Keizer voor het nieuwe zwembad het kunstwerk Jive Baby vervaardigd. Het kunstwerk is een sculptuur, geïnspireerd op een zwemmende baby, die boven de hoofden van het publiek zwemt. De sculptuur wordt bevestigd aan vier masten die de vorm hebben van gestileerde rietstengels, die licht door de wind gebogen lijken. De kunstenaars willen met dit werk de bredere beleving van zwemmen verbeelden. Het zwemmen zoals dat zichtbaar is bij baby's: vrij en onbevangen en zwevend in het water. De realisatiekosten bedragen € 41.000,-. Op 23 november 2010 werd dit beeld onthuld.

Venlo krijgt er een nieuw biermerk bij. De lichtreclame EuroTrash Brewery, vanaf 18 november 2010 aan de gevel van het stadhuis, werft voor geestverruiming en verbroedering dankzij Imperial Alt. Het idee en de uitvoering komt uit de koker van Arno Coenen als bijdrage aan het kunstproject De Nis.

De VVD houdt, ondanks alle protest, vast aan de door de PVV voorgestelde btw-verhoging op podiumkunsten en beeldende kunst van 6 naar 19 procent. Lees meer...

VVD laat PVV beslissen over hogere kunst-btw

De VVD-fractie heeft de verhoging van de btw op kunstwerken en kaartjes voor ballet- en toneelvoorstellingen afhankelijk gemaakt van de opstelling van de PVV. Dat laat de partij weten in aanloop naar het debat over het belastingplan 2011 dat voor vanmiddag staat gepland. Lees meer...

De plannen voor een vervolg op de reeks kunstprojecten naar aanleiding van de aanleg van Maasvlakte 2 zijn definitief. Onder de titel Portscapes 2 zal in 2010-2013 een nieuw programma worden ontwikkeld waarbij kunstenaars vanuit verschillende invalshoeken reageren op het nieuw gewonnen land. De eerste editie van Portscapes ging in 2009 ongeveer gelijktijdig van start met de aanleg van de Maasvlakte 2. Inmiddels is een deel van de geplande 2000 hectare nieuw land een feit. Bij Portscapes 2 zullen de fysieke aanwezigheid van Maasvlakte 2 en haar toekomstige functies meer centraal staan. Lees het artikel over Portscapes 1 uit Beelden 4#2009.

Op het sportpark van ASV Arsenal in Amsterdam gaat een bijzonder kunstproject van start. Op en rond het tweede veld maar ook in het clubhuis worden stapsgewijs, tot en met april 2011, een groot aantal verrassende en spannende kunstwerken geplaatst. Elf kunstenaars zijn geselecteerd om het sportpark te verrijken. Hans van der Meer en Marieken Verheyen bijten de spits af. Op 5 november vond de aftrap plaats van Terreinwinst. www.terreinwinst.com

 

Op zaterdag 9 oktober 2010 wordt The Idler’s Playground van Cosima van Bonin in Rotterdam onthuld. Onder de platanen voor het Hilton Hotel aan het Hofplein plaatst Von Bonin een beeld waarin een Pinoccio-achtige figuur  vanaf een scheidsrechtersstoel toeziet op een speelruimte met een enorme paddenstoel. Deze ‘speelruimte van de lanterfanter’ staat voor Von Bonin voor de ruimte die de kunstenaar en de kunst in kan nemen, als een spiegel van het  leven. De figuur van ‘Pinoccio’, met een neus die groeit als hij liegt, roept een beeld op van een samenleving waarin regels en mores op  gespannen voet staan met het individu. In Von Bonins werk is deze allegorische figuur een terugkerend motief. Haar sculptuur is een ode aan de lanterfanter die een speeltuin van de ongehoorzaamheid bewaakt. In Beelden 4#2010 kunt u hier meer over lezen.

vimeo.com/groups/688/videos/15930607 

Het kunstwerk Virtual Fairytale 2.0 van Arno Coenen uit 2007 is nu van grote hoogte te bewonderen op Google Maps; Trumanlaan 60, Utrecht NL. In opdracht van de gemeente Utrecht heeft Coenen in drie jaar tijd drie mozaïeken van formaat gemaakt waaronder I HVNT TLD HLF OF WHT I SW! in 2008 op het Marco Poloplein en Game Meadow uit 2009 voor het Peltplantsoen. Deze drie publieke kunstwerken bestaan uit gekleurde betontegels met verschillende elementen uit de hedendaagse beeldcultuur. 

Op 24 september 2010 werd een monument voor Anna Blaman onthuld. Dit jaar is het vijftig jaar geleden dat de Rotterdamse schrijfster Anna Blaman overleed. Blaman is in de vorige eeuw bijna in de vergetelheid geraakt, maar inmiddels stijgt de waardering voor haar werk en is ze opgenomen in de canon van de honderd belangrijkste Nederlandse auteurs. 2010 is uitgeroepen tot Anna Blamanjaar. Beeldend kunstenaar Maria Roosen ontwierp in samenwerking met Arild Veld een kunstwerk in de vorm van een motor. Deze wordt geplaatst in het talud aan de Heemraadssingel in Rotterdam, vlakbij waar motorrijdster Blaman woonde. Het beeld staat er geparkeerd alsof ze elk moment weer kan wegrijden. 

www.youtube.com/watch?v=ehRrhbc0mzs 

De 26 meter hoge sculptuur Exposure van de Britse kunstenaar Antony Gormley is in Lelystad op vrijdag 17 september 2010 onthuld. Dit beeld van een hurkende man, naar de gelijkenis van de kunstenaar zelf, weegt zestigduizend kilo en heeft anderhalf miljoen euro gekost. In Beelden 4#2010 kunt u hier meer over lezen. 

www.youtube.com/watch?v=ntgbQSSE0t0 

Op 25 juni 2010 onthulden de wethouders Jan Oomkes en Fred Stol het kunstwerk Sterrenspoor Observatorium in de dorpsweide van de Oostergast te Zuidhorn. Het kunstwerk is gemaakt door het kunstenaarsduo Maree Blok en Bas Lugthart uit Onderdendam. Het kunstwerk maakt op een bijzondere wijze de plaats van de sterren, waar alle straten van de wijk Oostergast naar zijn vernoemd, zichtbaar. Aan beide uiteinden van de dorpsweide in de woonwijk staan op ongeveer 50 meter afstand twee realistisch geboetseerde mensfiguren op hoge zuilen. Zij wijzen naar de hemel boven hen. Tussen de sculpturen loopt een voetpad, waarin een spoor van merktekens is aangebracht, waarop de namen van de vernoemde sterren staan. Tussen de twee sculpturen in staat een uitvergrote versie van een Astrokaart. Op de Astrokaart staan de sterrennamen van de straten in de wijk aangegeven. Via de Astrokaart is te zien waar deze sterren aan de hemel staan en wordt de werking van het kunstwerk Observatorium Sterrenspoor Zuidhorn uitgelegd. 

www.youtube.com/watch?v=5SU5G01j0Lk 

Andreas Oldörp 

Samen met de Stichting Kunst en Openbare Ruimte (SKOR) werkt de gemeente Enschede aan een serie geluids-en lichtkunstwerken die permanent in de openbare ruimte komen te staan. Het tweede kunstwerk in deze serie van de Duitse kunstenaar Andreas Oldörp werd in juni 2010 opgeleverd. Het werk White Lily van Andreas Oldörp staat op een van de meest opmerkelijke plaatsen aan de Cultuurmijl in Enschede. Andreas Oldörp creëerde een slank, cilindervormig gebouwtje van beton, dat plaats biedt aan één persoon.

Het uitzicht op het park biedt al stof tot mijmeren, maar het is de klank, die uit de grond opstijgt en de bezoeker volledig omgeeft en in hem resoneert, die deze ervaring boven het alledaagse uittilt. In het onderaardse deel van het gebouwtje stelde Oldörp een aantal orgelpijpen op, die gezamenlijk een harmonisch slotakkoord vormen. Het zachte geluid is als balsem voor de ziel. Witte lelies (ze ontbreken op geen enkele begrafenis) representeren in de iconografie geestelijke zuiverheid. Andreas Oldörp’s White Lily is een memento mori zonder zwaarmoedigheid. Gelouterd en met zijn zintuigen weer zuiver gestemd vervolgt de bezoeker zijn weg.

http://cultuurmijl.enschede.nl/00006/00001/00002 

Florentijn Hofman 

Ooit voeren honderden boten langs de kade in Schiemond, maar die bedrijvigheid is in de loop der jaren nagenoeg verdwenen. Intussen is kade opgeknapt tot boulevard, waarbij het aangrenzende weidse water opnieuw een uitgelezen plek lijkt om aan te meren. Om de oude havengeschiedenis te herdenken, heeft de deelgemeente Delfshaven het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam benaderd, dat op zijn beurt de Rotterdamse kunstenaar Florentijn Hofman vroeg. Hofman heeft vaker grote en brutale ingrepen in de openbare ruimte gemaakt. Voor Schiemond ontwierp hij vijf papieren vouwbootjes die manshoog in kleurrijk staal zijn uitgevoerd. Ze zijn op de kade geplaatst alsof een kind fantaseerde bij dat water en die fantasie als door iets magisch materialiseerde. Op woensdag 30 juni 2010 werden de bootjes onthuld aan de Bartel Wiltonkade.
 De vijf papieren boten van Florentijn Hofman zijn gemaakt in de voormalige Verolmewerf. Alleen hun vorm herinnert aan de bekende vouwbootjes. Het materiaal is hetzelfde staal waar ook echte schepen van gemaakt worden. De vijf boten staan op de Bartel Wiltonkade, nog op de bok en als het ware klaar voor het ruime sop. Ze staan er zoals in het verleden honderden boten te water zijn gelaten toen deze plek nog dé Rotterdamse haven was.  

www.cbk.rotterdam.nl/index.php?a=menu-1&id=459 

Fascinatio 

Op 2 juli 2010 zijn drie kunstwerken uit het kunstenplan Fascinatio (Capelle a/d IJssel) opgeleverd. Het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam liet Jan Konings een kunstenplan schrijven waarin verwondering, verbinding en kringloop als thema’s opdoemden: dezelfde thema’s uit het kinderboek Fascinatio van Tom Manders jr. waarop de gelijknamige woonwijk gebouwd is. Deze thema’s keren terug in de kunstwerken van de drie kunstenaars. Diederik Klomberg ontwierp een zonnewijzer, waarop een klein jongetje de loop van de zon aanwijst. Stanislaw Lewkowicz liet een trottoirband ontsporen in een kwikzilveren vorm – een wonderbaarlijke metamorfose die je in de nuchtere dagelijkse werkelijkheid nooit tegenkomt. Dat geldt ook voor de rotsblokken die Onno Poiesz verspreidde over de Solislaan, met daarin fossielen van een onverwacht verleden.