Antony Gormley

Blootgesteld

‘Exposure’  van Antony Gormley overtreft vrijwel alle werken van beeldende kunst in de openbare ruimte die ik in Nederland ken. Het is een transparante staalconstructie van 26 meter hoog van een hurkende man, geplaatst op een strekdam aan de kust voor Lelystad. Niet helemaal aan het puntje, maar wel ver over de helft. Wie hem nadert, verbaast zich over de lange tocht. Het beeld wordt groter en groter en lijkt zijn herkenbare contour te verliezen. Wie aankomt bij de voeten en langs de stalen stangen omhoog kijkt, ontwaart een opwindend web van lijnen zonder orde of systeem. 

Door Ans van Berkum

Romantiek

Astrid Tanis beschreef in het vorige nummer van Beelden een project van Gormley in Oostenrijk. Uitgestrekt over een bergachtig gebied van 150 vierkante kilometer, staan honderd ijzeren afgietsels van Gormley’s persoon; of moeten we zeggen van zijn lichaam? En wat is dan eigenlijk het verschil? Ook Exposure is, net als heel veel andere werken, ontstaan uit een afgietsel van Gormley zelf in polystyreen. Via een computerprogramma werd de huid van de hurkende mensvorm verdeeld in driehoekige vlakken, die werden uitgetekend in een ruimtelijke constructie van lijnen. Het web van staal dat daaruit ontspringt en waarmee het binnenwerk is vol gezet, bestaat uit vormen met vier ribben. Gormley stapt hiermee duidelijk uit zijn vocabulaire. Hij werkt niet meer helemaal figuratief, al blijft dat wel de basis van zijn verbeelding. Over de betekenis van die stap kun je speculeren. Maakt hij een kniebuiging voor de abstractie en slaat daarmee het pad in naar het universele? Of was die constructie gewoon onvermijdelijk gezien het gewenste formaat van het beeld? 

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan.

Comments