Beaufort01

Beaufort

De Triënnale voor hedendaagse kunst aan zee Beaufort 2003 moet zichzelf nog bewijzen met deze eerste editie. We stellen ons in De Panne waar de route begint en denken twee volle dagen nodig te hebben. Er staan over de hele kuststrook van 67 kilometer 32 kunstwerken in 9 badplaatsen opgesteld. 

Door Astrid Tanis

De avond voor we met de route beginnen, loop ik even over het strand van De Panne. Ongevraagd sta ik oog in oog met het werk van Antony Gormley; honderd ijzeren afgietsels van zijn lichaam bevolken de kustlijn. Sommige staan in het water, anderen zijn tot aan de nek in het zand verdwenen. Tussen de beelden door lopen strandgasten.
De volgende dag ondervind ik dat niet ieder beeld zo makkelijk te vinden is. We zoeken en zoeken ondanks routekaarten en raken gaandeweg steeds meer gefrustreerd. Op de route staan werkelijk prachtige kunstwerken, dat maakt veel goed. Maar s'avonds komen we uitgeput en met vermoeide benen op de camping aan. Het totale aantal gevonden beelden beoordelen we als te laag, gezien de ruimte tijdsinvestering. Noodgedwongen en met gemengde gevoelens maken we een selectie voor de volgende dag, we bekijken alleen dat wat ons via de catalogus het meest aanspreekt. Een zwaktebod, maar goed we hebben geen week om hier te speuren. Als ik de catalogus goed bekijk, zie ik mooie foto's in een dure uitgave, veel schetsontwerpen. Veel 'blabla' van notabelen uit de verschillende kuststreken en van de organisatie. Inhoudelijk wordt nauwelijks op de werken ingegaan. Vreemd dat bij een tentoonstelling met zo veel mooie werken iedere aandacht aan kunsttheoretische achtergrond ontbreekt. Hoe de tentoonstelling financieel tot stand kwam en hoe belangrijk museumdirecteuren en schepenen zichzelf vinden boeit mij niet zo; ik kom voor de kunst.

Billboards

Billboards blijken een geliefde kunstvorm langs deze kustlijn. Acht billboards telt de tentoonstelling. Allemaal vallen ze weg in de onrustige toeristische omgeving. Dat geldt zeker voor het billboard in Knokke Heist van Massimo Vitali. Vitali fotografeert mensenmassa's die hun vrije tijd vullen. Strandscones zijn een geliefd onderwerp. Hier plaatste hij twee foto's van het strand met badgasten op de boulevard. Prachtige foto's, maar de impact gaat verloren doordat de afbeelding met de omgeving concurreert. Binnen een museale ruimte kan het werk beter op waarde geschat worden.

Bekijks

De paarden van Berlinde De Bruuskere ontbreken hier ook niet, twee in elkaar verstrengelde paarden hangen aan een tien meter hoge paal. Veel meer verrassing biedt het werk van Jan Fabre mij. Een figuur zit boven op een enorme zeeschildpad, klaar voor de oversteek. Helaas is om het werk een koord gespannen met het tekstbordje waarop de bezoekers wordt gevraagd respect voor het beeld te tonen. Het helpt niet, de glanzende schildpad nodigt de kinderen uit tot klauteren, aangemoedigd door hun ouders die klaar staan met de camera. Ook het werk van de Roemeense kunstenaar Daniel Spoerri, Ik, James Ensor, heeft veel bekijks. Spoerri creëerde een bronzen ruimte geïnspireerd op het atelier van Ensor en plaatste dit in schuine stand op de boulevard van Oostende. Zowel kunstkenners als badgasten genieten van dit surrealistisch aandoende werk. 
De Duiker van David Mach op het strand van De Haan blijkt een groot realistisch beeld te zijn. Vanuit het centrum van een enorme 'sokkel' duikt een vrouw omlaag richting strand. Het strand wordt in de context van dit beeld echter de zeebodem en de omringende lucht het water. Realisme en illusie gaan bij dit werk hand in hand.

Nederland

Natuurlijk moeten de Nederlandse inzendingen ook gezien worden. De Christopherus van Gerard Lenting staat in de duinen van De Panne. Twee lange benen dragen geen torso maar een stoel. Dit beeld verwijst naar de legendarische reus Christophers die pelgrims droog over het water zette. Het beeld staat ondanks de afmeting te rank en verloren in de onmetelijke ruimte van de duinen. De toren, die Maria Roosen voorzag van een enorme rode pruik, kan je onmogelijk missen. In Blankenberge wuift de pruik je van verre tegemoet. Veel moeilijker te vinden is het werk van Henk Visch. Kilometers moet je de Zeedijk aan het einde van Knokke Heist aflopen, dan zie je tien meter hoog een polyester figuur op een stalen draad lopen. De figuur beweegt zich onzichtbaar traag voort op zonde-energie; een halve meter per uur. Een mooie metafoor voor de traagheid waarmee deze tentoonstelling bekeken kan worden; daarvoor moet je geen haast hebben, besef ik. Een tentoonstelling op een dusdanig groot oppervlak, zonder duidelijke bewegwijzering, heeft nadelen.

Comments