Navigatie

      Navigatie

        Navigatie

          Navigatie

            Navigatie

              Navigatie

                Navigatie

                  Navigatie

                    Navigatie

                      Navigatie

                        Navigatie

                          Navigatie

                            Navigatie

                              Beelden 3#2012

                              Beelden 3#2012, jaargang 15, nr. 59

                              Redactioneel 

                              John Blaak

                              In Metropolis M nr. 3 van juni/juli 2012 schreef Domeniek Ruyters dat hij door het grote aanbod van tentoonstellingen in Nederland, België en Duitsland deze zomer niet aan vakantie toekomt. “De meeste tentoonstellingen vergen meerdere dagen, waarmee ik alles bij elkaar opgeteld aan een week of drie continu tentoonstellingsbezoek kom”. Voor mij vormen juist alle tentoonstellingen in België en Duitsland aanleiding om kunst en ontspanning te combineren. Ik ben niet iemand die van ‘s ochtends tien uur tot ‘s avonds acht uur van de ene plek naar de andere plek snelt om zoveel mogelijk in één of twee dagen te zien. Na vier tot vijf uur kunst kijken op een dag bereik ik mijn tax en weet ik dat mijn aandacht verslapt. De rest van de tijd ontspan ik door wat door een stad te lopen, op een terrasje te zitten, of te lezen. Het aardige van die tentoonstellingen die kunstwerken verspreiden over een stad, is de onverwachte plekken waar je belandt. Zo vond ik TRACK in Gent extra de moeite waard door mijn kennismaking met de kunstwerken van Massimo Bartolini in de wijngaard van de Sint Pietersabdij, Mircea Cantor in de Sint-Baafsabdij en de geïmproviseerde mogelijkheden om iets te drinken of eten op onverwachte plekken. Sommige locaties gaven de kunstwerken een enorme meerwaarde, en sommige kunstwerken maakten bijzondere locaties zichtbaar. Deze contextuele wisselwerking maakt kunst kijken voor mij een ontspannende vakantiebezigheid.

                              De grote tentoonstellingen dOCUMENTA14, Manifesta 9, Beaufort04 en TRACK zijn al in het vorige nummer beschreven. In dit nummer aandacht voor een aantal kleinere tentoonstellingen die in één dag te zien waren of nog te zien zijn. Zo zijn de tentoonstellingen Narcissus in Tytsjerk en Facade in Middelburg pas eind augustus geopend en op een mooie dag in het najaar nog te bezoeken.

                              Het volgende nummer van Beelden, dat aan het eind van het jaar verschijnt, is alweer het 60ste nummer. In deze tijden van bezuinigingen een bijzondere prestatie, al zeg ik het zelf. Wilt u dat Beelden opgaat voor nog meer jaargangen, maak dan enige reclame voor het blad bij uw vrienden, kennissen, collega’s en familie door ze opmerkzaam te maken op de mogelijkheid van een proefabonnement van twee nummers voor de prijs van één. Een mail naar info@spabonneeservice.nl is voldoende. 

                              Inhoud:

                              Leven en Dood van Marina Abramović

                              Eleonoor van Beusekom  

                              Marina Abramović is performance artist. In de afgelopen 40 jaar heeft zij een indrukwekkende reeks performances neergezet. Solistisch en als duo met beeldend kunstenaar Ulay, Frank Uwe Laysiepen, met wie zij tussen 1975 en 1988 in Amsterdam woonde en werkte. De performances uit die vroege jaren waren opzienbarende nieuwkomers in de museale wereld. Er werd destijds nogal wisselend op gereageerd. Naast waardering werden performances ook regelmatig afgedaan als therapeutische egotrips. Onlangs, in 2010 maakte Marina Abramović een performance in het MoMa in New York waar zij The Artist is Present neerzette. Om performance als kunstvorm te bewaren voor de toekomst en verder te kunnen ontwikkelen nam zij het initiatief tot het Marina Abramović Institute for the Preservation of Performance Art (MAI). Het instituut komt in een voormalig theater in Hudson New York dat zij in 2007 voor dat doel kocht, het wordt verbouwd door architectenbureau OMA van Rem Koolhaas. Het MAI zal naar verwachting in 2014 open gaan.

                              Daniël Buren. Excentrique(s)

                              Marijke Jansen

                              Het was te verwachten dat een kunstenaar met naam en faam als Daniël Buren gevraagd zou worden voor Monumenta. Als filosoof en kunstenaar is hij één van de grootste kunstenaars van dit moment en dé kunstenaar van de openbare ruimte. Ik was er van overtuigd dat juist Buren in staat zou zijn deze enorme ruimte in een eigen openbare ruimte om te vormen. Het plafond is naar beneden gebracht door er paviljoens in te plaatsen en daarmee de ruimte van het Grand Palais aangenamer, huiselijker gemaakt. Onder het glazen dak van Grand Palais is het museum een verlengstuk van Buren’s openbare ruimte geworden waar de intensiteit van de veelkleurigheid van het werk mede bepaald wordt door de wisselende weersomstandigheden van Parijs maar waar wind en regen echter geen vat op deze openbare ruimte hebben. 

                              Verbeke Foundation 5 jaar

                              Sya van ‘t Vlie

                              De Verbeke Foundation is geen gelikte kunstinstelling maar een terrein met loodsen van een voormalig transportbedrijf. Kunstverzamelaars Geert en Carla Verbeke Lens hebben dat bedrijventerrein omgetoverd tot een ‘kunstensite’ die bestaat uit een stuk natuurgebied en overdekte (expositie)ruimten. De site biedt onderdak aan hun verzameling collages, bio-art projecten en een groot aantal sculptuurbouwsels. En ‘last but not least’ kunstenaars in residentie kunnen hier naar hartenlust experimenteren. De kunstensite van de Verbekes is een echte kunstenvrijplaats. In zijn ‘mission statement’ stelt Geert Verbeke: “Onze tentoonstellingsruimte wil geen oase zijn. Onze presentatie is onaf, in beweging, ongepolijst, contradictorisch, slordig, complex, onharmonieus, levend en onmonumentaal…” 

                              Thomas Schütte en Het Huis (Robbrecht en Daem)

                              Riet van der Linden

                              Dit voorjaar opende het vernieuwde Middelheimmuseum te Antwerpen. De infrastructuur van dit openluchtmuseum werd uitgebreid met ondermeer extra toegangen en een gerestaureerd 18de-eeuws kasteeltje waarin een ontvangstbalie, boekhandel en café zijn ondergebracht. De beeldencollectie onderging een ingrijpende onderhoudsbeurt en werd geactualiseerd met aankopen van werk van Ai Weiwei, Roman Signer en Philippe Van Snick. Bovendien werden vijf hectaren aan het park toegevoegd voor wisselende tentoonstellingen. Hoogtepunt van deze metamorfose is een nieuw paviljoen van Robbrecht en Daem architecten: Het Huis. Dit paviljoen, bedoeld voor meer kwetsbare kunstwerken, werd ingewijd met een tentoonstelling van Thomas Schütte. De Duitse kunstenaar Thomas Schütte wordt gerekend tot een van de meest belangrijke kunstenaars van zijn generatie. Er wordt wel beweerd dat hij met zijn zeer diverse oeuvre (installaties, sculpturen, maquettes, modellen, tekeningen en aquarellen) in zijn eentje de hele naoorlogse moderne kunst representeert.

                              Jimmie Durham. Een zaak van leven en dood en zingen

                              Riet van der Linden

                              Communiceren met en over de wereld en alles wat daarbij hoort, is voor essayist, dichter en beeldend kunstenaar Jimmie Durham van levensbelang en de essentie van zijn kunstenaarschap: ‘Zonder u besta ik niet’. Durham, een Amerikaanse Cherokee Indiaan, was in de jaren zeventig en begin jaren tachtig politiek actief als lid van de American Indian Movement. Sinds halverwege de jaren tachtig wordt zijn werk wereldwijd geëxposeerd. Hij ziet zijn kunstenaarschap als’ intellectuele arbeid’ en als ‘bijdrage aan het denkproces van de mensheid’. Centrale thema’s: de westerse representatie van etnische en culturele authenticiteit en de constructie van ‘primitivisme’ en esthetische waarden, die hij verbindt aan kolonialisme en racisme. Een diepgaande kennismaking met het artistieke oeuvre en gedachtegoed van Jimmie Durham was deze zomer een indringende en rijke ervaring. Zijn bijna zes maanden durende overzichtstentoonstelling in het Museum voor Moderne Kunst Antwerpen, laat rond de 120 werken zien, waarvan ik maar niet genoeg kan krijgen.

                              Beeld & poëzie in Watou en Veere

                              Judith van Beukering

                              Inmiddels is het een beproefd concept, tentoonstellingen waarin kunst en poëzie gecombineerd worden. Deze zomer waren al minimaal twee van dergelijke kunstmanifestaties: in Watou (West-Vlaanderen) vond het Kunstenfestival plaats en in het Zeeuwse Veere de tentoonstelling 12 plaatsbepalingen. De auteur onderzocht wat de combinatie van kunst en poëzie teweeg kan brengen. Het Kunstenfestival in Watou beleeft dit jaar alweer haar vierde editie. Sinds het vertrek van curator Gwy Mandelinck en zijn vrouw die de Poëziezomers van 1980 t/m 2008 leidden, is de organisatie van het festival teamwork bij uitstek geworden van intendant Jan Moeyaert, stichting P’Art en de curatoren Hilde Teerlinck en Willy Tibergien samen met alle kunstenaars, schrijvers, technische mensen en suppoosten. Het hele dorp is op sleeptouw genomen en op negen verschillende locaties is er beeldende kunst, poëzie, voordracht en theater.

                              Façade in binnenstad Middelburg: anders kijken naar de omgeving

                              Piet Augustijn

                              In de binnenstad van Middelburg is nog tot en met 18 november de buitenmanifestatie Façade 2012 te zien. Deze manifestatie bestaat uit een kunstroute met veertien ingrepen in het stadsgezicht door internationaal werkende kunstenaars. Hun op de architectuur geënte installaties zijn ingebed in een randprogramma dat ingaat op vragen hoe Middelburg als casus exemplarisch is voor de Nederlandse stad van de 21ste eeuw, waarin het begrip authenticiteit centraal staat. Daarnaast wordt ingegaan op de maakbaarheid van de stad en city branding. De installaties verwonderen, betoveren en verbeelden (volgens het persbericht), maar zetten ook aan tot nadenken over hoe Middelburg er werkelijk uitziet. Middelburg staat bij de meeste mensen te boek als een mooi oud stadje, een geliefde woonplek, goed voor een fijn dagje uit. Aan dit imago is decennia lang gebouwd. Maar zoals met veel imago's, wringt dit met de werkelijkheid. Lees meer...

                              Narcissus. Kringgesprek op niveau

                              Geraart Westerink 

                              Park Vijversburg in Tytsjerk en de Nederlandse Kring van Beeldhouwers hebben de handen ineen geslagen. Onder het thema Narcissus organiseerden ze een beeldententoonstelling, waarin veertien kunstenaars achttien beelden tonen. Het landgoed Park Vijversburg, gelegen onder de rook van Leeuwarden, heeft een geschiedenis die teruggaat tot 1528, toen stadhouder Schenk van Toutenburg er een slot liet bouwen. Huis en omliggende gronden veranderden de eeuwen daarna regelmatig van uiterlijk en eigenaar. De laatste was Age Looxma Ypeij, die in 1892 stierf zonder nakomelingen. Hij bracht zijn nalatenschap onder in een stichting, waarvan één van de doelstellingen het behoud van park en villa was. Tot op heden is dat uitstekend gelukt. Het Park bestaat uit een bescheiden, maar fraai huis (eind 19de eeuw om financiële redenen verkleind), met diverse bijgebouwen en bijbouwsels die tot de typische garnering  van een landgoed behoren, zoals volières, stallen, pauwenhokken, klassieke tuinbeelden, een orangerie en follies als hermitages en grotten.

                              Raumsichten

                              Jet van der Sluis

                              Kunstwegen, de grensoverschrijdende beeldenroute langs de Overijsselse Vecht die zich uitstrekt van Zwolle tot in Duitsland, is sinds mei 2012 uitgebreid met een negental sculpturen aan de Duitse oevers van deze prachtig meanderende rivier. In de Grafschaft Bentheim lijkt de Vechte op veel plaatsen niet meer dan een idyllische beek en verscholen langs de bovenloop van dit stroompje staan inmiddels negen nieuwe sculptuurprojecten onder de noemer RaumsichtenEeuwenlang was de Grafschaft Bentheim vooral beroemd om haar steengroeven waar de bekende Bentheimer zandsteen werd gewonnen. Niet alleen talloze kerken en kerkjes in Twente en Duitsland werden uit deze karakteristieke blokken opgetrokken, maar ook ‘onze’ nationale trots uit de 17e eeuw: het stadhuis in Amsterdam. In de jaren tachtig van de vorige eeuw organiseerde de Städtische Galerie Nordhorn een aantal beeldhouwsymposia rondom deze steensoort (die overigens inmiddels in Nederland niet meer verwerkt mag worden vanwege het gevaar van stoflongen). De imposante beelden die daar ter plekke gemaakt werden, gaven het startschot voor een grensoverschrijdend sculptuurproject: Kunstwegen, een beeldenroute langs de Vecht bijna vanaf haar oorsprong in Duitsland tot aan het Overijsselse Zwolle.

                              Ton Kalle. Zwervende stenen tussen twee zeeën

                              Antonie den Ridder

                              Van 18 mei tot 21 september waren op Texel 25 monumentale sculpturen van de Amsterdamse beeldhouwer Ton Kalle te zien. Opgesteld langs voor toeristen aantrekkelijke fietsroutes en in de nabijheid van de vele kerkjes op het eiland. Duitse toeristen, feestvierende jongeren en heel, heel veel schapen vormden een tamelijk ongebruikelijke context voor een jubileumtentoonstelling. Maar hoe realistisch is de wens om tot beheersbaarheid van de context te komen eigenlijk? Twee tentoonstellingen in ongeveer hetzelfde tijdvak. Voor de ene tentoonstelling begeeft de bezoeker zich in het urbane landschap van de Bijlmer. En voor de andere in een wereld van strand en zee. De tentoonstelling Present Forever in parkeergarage Klieverink en Stenen beelden op Texel lijken op het eerste gezicht weinig met elkaar van doen te hebben. Present Forever valt min of meer te duiden als vervolg van de inspirerende tentoonstelling.

                              De vele facetten van sculptuur in Landgoed Duin & Kruidberg

                              Anne Berk

                              In de zalen van het statige landgoed Duin & Kruidberg en het omringende park zijn een staalkaart van beelden te zien van drieëntwintig beeldhouwers. Het romantische landgoed is op zichzelf al een bezoek waard. Vanwege de ligging niet ver van zee, was Santpoort altijd al een geliefde plek voor buitenhuizen. Stadhouder Willem III, later koning van Engeland, had hier een jachtverblijf. Het huidige gebouw in neo-hollandse renaissance stijl stamt uit 1907 en is omringd door een Engelse landschapstuin. In 1961 liet de ABN-AMRO zijn oog vallen op dit Rijksmonument en nam het in gebruik als opleidingscentrum. In 2002 werd het een hotel dat toegankelijk is voor het publiek. Zo wordt de luxe gedemocratiseerd. Het is geweldig om door de rijk geornamenteerde zalen te dwalen, met gedempt licht en zachte tapijten, waar de beelden zich als vanzelfsprekend in de nissen hebben genesteld.

                              De Mythe van de Natuur overstijgt meer dan alleen provinciale grenzen

                              Paulo Martina

                              Tussen Appelscha, Hoogersmilde, Dwingelo en Diever staan vijftien kunstwerken in het Nationaal Park Drents-Friese Wold. Een natuurgebied van vierduizend hectare. De titel, De Mythe van de Natuur, komt van de Wageningse hoogleraar ecologie, natuurfilosoof en boeddhist Matthijs Schouten. Hij vroeg de deelnemende kunstenaars: “Wat is jouw mythe van de natuur?” Daarmee bedoelde hij dat ieder mens een ander belang aan de natuur hecht, en dus aan het belang om de natuur te conserveren, te beschermen en te tonen. Dat vertelt projectleider Anna Kramer in een interview met Kirsten van Santen voor de Leeuwarder Courant. De kunstenaars verbeelden hun antwoord in kunstwerken die  respect voor de natuur uitstralen. Nooit eerder heeft een tentoonstelling van beeldende kunst plaatsgevonden in dit natuurgebied. De Mythe van de Natuur is een initiatief van Stichting Kunst- en Cultuur4daagse Midden Drenthe en Staatsbosbeheer. Naast de kunstwerken in het natuurgebied is er muziek en theater, zijn er rondleidingen, gedichten, en binnenexposities.

                              Kunstenaarsduo Huub en Adelheid Kortekaas. Het leven vieren als kunstwerk

                              Judith van Beukering

                              In juni van dit jaar was de Tempelhof in Winssen (Gelderland) drie weekenden open voor het publiek. De door Huub en Adelheid Kortekaas ontworpen Tempelhof is een totaal-kunstwerk, waarin huis, tuin en kunstwerken een afspiegeling vormen van “hun zoektocht naar de vormgeving van een nieuw universeel mens- en wereldbeeld.” Hier draagt alles tot in de kleinste details zoals de deurklinken en de kalender in de keuken, het stempel van het duo Kortekaas. Voorafgaand aan de open dagen heb ik een gesprek met dit kunstenaarduo. Waar ik vooral benieuwd naar ben, is hoe zij samenwerken. Huub en Adelheid zijn al vanaf de jaren zestig geliefden – ze trouwen in 1969 – en een duo in het werk. Huub Kortekaas is dan al een tijd beeldend kunstenaar en heeft enige naam gemaakt; Adelheid is tuinarchitect. Ze krijgen twee kinderen en werken gepassioneerd samen aan projecten. In de jaren die volgen, wordt hun samenwerking intenser. 

                              Present Forever. Tegenwoordig in Zuid-Oost

                              Ans van Berkum

                              Terwijl Tino Sehgal in Kassel mensen in een stikdonkere ruimte laat bewegen en zuchtend en sissend een vorm uit geluid laat creëren en in Tate Modern praatjes laat maken met bezoekers, verlangt in Amsterdam een groep kunstenaars naar ‘fysieke werken’. Daniela Bershan van Fatform schakelde Ad de Jong en Manuel Klappe in om samen met haar kunstenaars te zoeken die nog in een studio werken voor de tentoonstelling Present Forever. “Best zeldzaam”, vertelt ze, als ik nog niet weet wie ze is. Ze zit met half weggeschoren zwarte haren bij de ingang van de expositie in parkeergarage Klieverink in Amsterdam Zuid-Oost te tekenen. Naast haar zit Tony. Een man uit Jamaica, die haar zojuist geleerd heeft een leeg blikje tot een bloem te transformeren. Ik heb er wel naar moeten zoeken, naar de tentoonstellingsplek, en daardoor een flinke snuif couleur locale binnengekregen. Bergen afval, boomstammen en een kunstwerk met katten, tussen rijen nette, nieuwe huizen.

                              Maartje Folkeringa. Kijken naar hoe we doen


                              Ans van Berkum

                               

                              Het Jan Cunen Museum in Oss presenteert de eerste museale solotentoonstelling van Maartje Folkeringa; een rising star die prachtige beelden hakt uit polyurethaan. Een kleine tentoonstelling vol belofte. Haar materiaal blijft ruw en vertoont overal sporen van de gekke bewerkingen die ze toepast. Ze doet iets met fel gekleurde plasticine en misschien wel met een soldeerbout, getuige de zwarte sporen die je overal ziet, en vult weggevallen stukken op met schuimplastic. Als je naar haar wijze van materialiseren kijkt, zou je het ‘schetsen’ kunnen noemen. De expressie van de figuren is echter wonderbaarlijk precies. Je ziet direct dat de zittende vrouw die je door de deur naar de expositiezaal ontwaart, boos is. Of dat speelt, want er is onmiskenbaar een relatie met de man die een stukje achter haar staat.


                              Figuurlijk in Museum Hilversum. Mensbeelden en beelden van mensen

                              Jet van der Sluis

                              Aan de hand van het werk van in Nederland werkende kunstenaars toont deze expositie ons intrigerende, schrijnende en soms zelfs ontluisterende, maar steeds eigentijdse mensbeelden. Die actualiteit is een bewuste keuze, opvallend veel van de 29 geselecteerde kunstenaars zijn rond of na 1970 geboren: Marlene Dumas en Thom Puckey gelden als de ‘senioren’ van het gezelschap. Veel van de hier tentoongestelde werken sporen aan tot reflectie over het beeld dat we van onszelf of van de ander krijgen opgedrongen. Meer dan ooit in de (kunst)geschiedenis wordt ons zelfbeeld immers bepaald en gedicteerd door de media. Tegelijkertijd worstelen wij met dezelfde universele zijnsvragen als onze voorouders. Op het scherp van die tegenstelling is deze veelzijdige expositie ontstaan. Museum Hilversum is gevestigd in het oude raadhuis van de stad. Achter de classicistische entree van dit relatief onbekende museum gaat een onverwacht moderne expositieruimte schuil. De huidige tentoonstelling beslaat alle drie verdiepingen van de nieuwbouw en gaat daarna nog door in de trouwzaal van het oudere gedeelte. 

                              Berlinde de Bruyckere en Philippe Vandenberg. Innocence is precisely: never to avoid the worst

                              Tine van de Weyer

                              Onschuld is precies dit: nooit het ergste ontwijken. Deze laatste zin uit Lettre au nègre (2003) van Philippe Vandenberg (Gent 1952 - Brussel 2009) koos Berlinde de Bruyckere (Gent, 1964) als titel voor een tentoonstelling van beider werk die tot eind oktober te zien is in De Pont in Tilburg. Het is een tentoonstelling die knarst en schuurt en van meet af aan pijn doet aan de ziel. Er worden geen doekjes om gewonden: de wereld is ongenaakbaar en de mens een lijdend wezen dat wordt verteerd door zijn eigen gedachten, grillen, pijnen en angsten. Direct bij binnenkomst in de grote centrale hal van het museum is het raak. Op elk van de drie achter elkaar opgestelde ruwhouten kisten ligt een wezen als een mens. Naakt, gehavend en bezig verpulverd te worden door de messcherpe geweien die bezit van het gehavende lijf nemen.

                              Ontplofte blik, een groepstentoonstelling van Einzelgängers

                              Jaap Roëll

                              De tentoonstelling Ontplofte Blik – een letterlijke vertaling van Exploded View – is een groepsexpositie van kunstenaars wier werk bij de presentatie niet statisch af is maar doorgaat, transformeert. Anders gezegd: kunst als proces met een veelal onzekere uitkomst. Bijvoorbeeld het werk dat William Engelen  speciaal voor deze tentoonstelling heeft gemaakt met als titel Einzelgänger: 12 broeken uit zijn kledingkast die hij met behulp van kippengaas heeft gemodelleerd naar 12 verschillende houdingen. De springende, dansende, lopende broeken zijn per 6 bevestigd aan 2 grote mobiles waardoor ze langzaam bewegen in de luchtstroom van de bezoekers, begeleid door de in 12 verschillende tempi elektronisch vervormde muziek van het overbekende liedje Utrechtse bipsen botserij. Een kunstwerk van gekoppelde maar los van elkaar bewegende delen; Einzelgänger aan een touwtje. De begeleidende tekst op de website van het Centraal Museum te Utrecht bij de tentoonstelling Ontplofte blik, belooft door haar ondoorgrondelijkheid weinig goeds.

                              Verwoest Huis Bloemhof. Opbouw en verwoesting aan de Putsebocht

                              Els Vegter

                              Vijf sloopwoningen in Rotterdam zijn door beeldend kunstenaar Marjan Teeuwen getransformeerd in een installatie met architectonische allure. Bouwen en slopen, stapelen en ordenen, verwoesten en creëren liggen ten grondslag aan het project Verwoest Huis Bloemhof aan de Putsebocht in Rotterdam. Een balanceren in wankel evenwicht tussen bouwstof en geordende stapelingen. Bij betreding van Verwoest Huis Bloemhof van beeldend kunstenaar Marjan Teeuwen bekruipt me elke drie minuten een angstgevoel; stel dat de vloer nu instort of dat de plafondbalken het  begeven. Angsten die niet helemaal irreëel zijn omdat er aan de vervallen huizen behoorlijk gesleuteld is. Op het eerste gezicht lijkt het een stoffige bende waarbij een stofmasker geen overbodige luxe zou zijn. De suppoost heeft dit kleinood helaas niet ter beschikking. Teeuwen heeft in vijf sloopwoningen gaten geslagen in muren en vloeren en plafonds scheef gezet. De woningen zijn zo met elkaar verbonden en er ontstaan nieuwe perspectieven en blikrichtingen. Lees meer...

                              Portscapes 2. Eindeloze vergankelijkheid op Maasvlakte 2

                              Carina van der Walt

                              Het was een zonnige lentedag toen we op vrijdag 25 mei op de bus stapten voor een excursie naar twee kunstprojecten op Maasvlakte 2 in de haven van Rotterdam. De projecten waren RODUIN van het kunstenaarsduo HeHe; Helen Evans (Engeland) en Heiko Hansen (Duitsland) en de strandtrappen van Nederlander Jan Konings. Deze werken vormen samen het tweede onderdeel van Portscapes 2. De bus naar Maasvlakte 2 was minder vol dan in 2009 toen deel één plaatsvond, maar de sfeer was even gemoedelijk. Het was weer een dagje naar het strand en dat stemde iedereen vrolijk. De trappen van de Rotterdamse kunstenaar-architect Jan Konings zijn even dubbel als de gehele regio. Aan de ene kant staat de petrochemische industrie dreigend zijn wolken uit te stoten en aan de andere kant ligt een vredig natuurgebied, de Brielse Maas.

                              Jeroen Doorenweerd. Ereboog, hemelboog, regenboog

                              Tine van de Weyer

                              Op het moment dat er woorden gezocht moeten worden om het Nationaal Brandweermonument in Arnhem voor Beelden te beschrijven vormen loeiende sirenes de opmaat. Toeval bestaat niet. Op elke eerste maandag van de maand wordt om exact 12.00 uur in het hele land getest of het nationale bewakingssysteem adekwaat functioneert. Want er zal toch maar een ramp plaatsvinden en de bevolking zou verstoken blijven van een even doordringende als onheilspellende waarschuwing. En erger nog: er zal toch maar een brand uitbreken of een ernstig ongeluk plaatsvinden en dat er geen heldhaftige mannen en vrouwen zijn die hun leven in de waagschaal stellen om te redden. Bij dat wat als vanzelfsprekend wordt ervaren staan we zelden stil. Eerst redden, dan blussen is het motto van de brandweer. Wie dit beroep kiest, weet dat er altijd gevaar op de loer ligt. De gedegen opleidingen en de vele regelmatige oefeningen ten spijt slaat soms het noodlot toe. Voor al die helden die tijdens hun beroepsuitoefening zijn omgekomen is er nu een Nationaal Brandweermonument opgericht.

                              Verzamelaars aan het woord. Ingrid Blans en Tjibbe Knol

                              Etienne Boileau

                              In de collectie van het Enschedese echtpaar Knol-Blans wisselen curiosa, keramiek, chinees porselein én vooral veel hedendaagse beeldende kunst elkaar af. De kleine objecten kregen hun plaats in vitrinekasten, de grotere kunstvoorwerpen hangen aan de wand of het plafond, staan op tafels en sokkels of gewoon op de vloer. Hun verzameling hedendaagse kunst is enigszins uit de hand gelopen en bestaat inmiddels uit tientallen abstracte en figuratieve schilderijen, tekeningen, grafiek en diverse 3D-objecten. Op het gebied van beelden lijkt bij dit echtpaar een lichte voorkeur voor het minimalisme en constructivisme te bestaan. Maar misschien wel het mooiste kunstwerk dat zij zichzelf cadeau hebben gedaan, is Villa Welpeloo. Een duurzaam gebouwd, vrijstaand huis dat speciaal ontworpen is om kunst te laten zien. Villa Welpeloo is een inmiddels wereldwijd bekend ontwerp van 2012Architecten uit Rotterdam. De villa heeft een sterk kubistisch uiterlijk met grote bijna vierkante raampartijen tot op de grond. Ze is van buiten geheel bedekt met in verticale richting aangebrachte planken, afkomstig van afgekeurde kabelhaspels van de Twentse Kabelfabriek.  

                              Wilt u de artikelen helemaal lezen, neem dan een abonnement, of vraag een los nummer aan via info@spabonneeservice.nl 

                               
                              Comments