Beelden 1#2014

Beeldenmagazine 1#2014, jaargang 17, nr. 65

Redactioneel

John Blaak

Door het vorige en het huidige kabinet wordt er in ons land flink bezuinigd op kunst en cultuur. Elders in de wereld leggen kopers enorme bedragen voor kunst neer. De tegenstelling kan soms niet groter zijn. Vorig jaar veilde Christie's in New York het drieluik Three Studies of Lucian Freud (1969) van Francis Bacon voor € 106 miljoen. Francis Bacon is een kunstenaar met naam en faam, dat is buiten kijf, maar dat er zo’n extreem hoog bedrag betaald wordt voor een drieluik lijkt absurd. Hoeveel geld is € 106 miljoen eigenlijk? Met dit bedrag zou je bijvoorbeeld van 5.300 kunstenaars voor € 20.000 werk kunnen kopen. Als je dit als verzamelaar zou doen, moet hij dit doen omdat de kunstwerken hem aanspreken en niet als belegging. Als verzamelaar neem je hiermee een risico, want je weet niet of deze kunstenaars doorbreken en hun werk zijn waarde blijft behouden. Al kun je veel inschatten door het lezen van kritieken in de diverse kunstbladen en de grote landelijke dagbladen en afgaan op het advies van betrouwbare galeriehouders en experts. Het zou mij verbazen als er niets goeds tussen zou zitten dat over jaren zijn waarde behoudt en mogelijkerwijs stijgt en alsnog een goede belegging blijkt. De vraag of een kunstwerk zijn waarde kan behouden geldt ook voor de aankoop van dit drieluik van Bacon. De huizenmarkt blijkt ook een bubble te zijn. Er zit ergens een grens aan alles wat met financiële opwaardering samenhangt. De vraag is waar die in de kunsthandel wordt getrokken?

Het bedrag dat betaald is voor Three Studies of Lucian Freud staat in schril contrast met de bezuinigingen op de cultuursector. Onder het kabinet Rutte I werd besloten vanaf vorig jaar € 200 miljoen op de rijksuitgaven aan cultuur te bezuinigen, een korting van twintig procent op het cultuurbudget. Daar zijn nog eens € 125 miljoen aan bezuinigingen bij gemeenten en provincies bij gekomen. Dit leidde volgens een inventarisatie van Jet Bussemaker, minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen, tot sluiting van inmiddels 41 culturele instellingen. In de loop van de komende jaren kunnen er hier nog meer bij komen. FNV Kiem en de Nederlandse Associatie voor Podiumkunsten schatten in dat 3.000 mensen werkeloos geraakt zijn, of dit ten gevolge van deze bezuinigingen binnen korte tijd raken. Daarbij zijn dan nog niet eens de beeldend kunstenaars gerekend omdat die niet in een vast dienstverband hun beeldende werk maken.

Op dit moment van schrijven weet ik nog niet hoe de gemeenteraadsverkiezingen zullen verlopen. Welk effect hebben de diverse collegeonderhandelingen op het gemeentelijke kunst en cultuurbeleid van de komende vier jaar. Uit onderzoek van Berenschot in het kader van het Gemeentelijk Cultuurcongres van Kunsten ’92 in januari jl. blijkt dat gemeenten ondanks noodgedwongen bezuinigingen waarde aan cultuur hechten. Echter de helft van de gemeenten die aan het onderzoek meededen voorzien extra bezuinigingen op kunst en cultuur, bovenop de bezuinigingen die al zijn doorgevoerd in de laatste drie jaar. De andere helft verwacht vanaf dit jaar hierop geen extra bezuinigen. Dit ziet er voor de ene helft van de gemeenten hoopgevend uit, maar voor de andere helft zorgwekkend. Het is jammer dat er hierdoor grote verschillen in het aanbod van kunst en cultuur in de diverse gemeenten ontstaan. Een beleid dat hopelijk over een paar jaar ten goede keert.

Vorig jaar hebben we in vier nummers aandacht besteed aan Kunst in Amsterdam. Dit jaar beginnen we de nieuwe reeks Kunst in de provincie. In dit nummer gaan we van start met de provincie Groningen. Ook nieuw is de rubriek Cross-over. Hierin worden beeldend kunstenaars belicht die na hun opleiding een andere weg zijn ingeslagen. Daarnaast nemen we in dit nummer een bedrijfscollectie onder de loep in plaats van een particuliere collectie.

Kunst in Groningen

Door Paulo Martina

Wat is er in Groningen op sculptuurgebied te zien? Een ronde langs een aantal galeries en beeldentuinen geeft een eerste indruk van het aanbod. In Bad Nieuweschans vindt u op een prachtige locatie het atelier en de beeldentuin van Cilia de la Court. Na een periode van 12 jaar in Frankrijk werkt en woont zij sinds eind 2007 in Bad Nieuweschans, een kunstenaarsdorp en voormalige vesting in het uiterste puntje van Oost-Groningen. De tuin is aflopend en opgebouwd uit terrassen. Het beslaat zo’n 400 m2. Door het hoogteverschil in de tuin waan de bezoeker zich even in het buitenland. De beelden van De la Court zijn gemaakt van crèmekleurige grove chamotte klei waarop soms met rode klei accenten zijn aangebracht. De beelden kunnen zowel binnen als buiten staan omdat de klei op zeer hoge temperatuur is gebakken. Vaak stellen de objecten vogels of andere dieren voor, soms ook menselijke wezens. 

Cross-overs in de kunst: Juul Kraijer

Door Etienne Boileau

Kunstenaars die de gebaande paden verlaten en het avontuur aangaan, ontwikkelen vaak spannende en innovatieve cross-overs. Door zich op een totaal ander medium te richten dan waartoe ze zijn opgeleid of een bijzondere mix van media toe te passen, krijgt hun werk een nieuwe dimensie. In een groot ateliergebouw in het Oude Noorden van Rotterdam zit Juul Kraijer ontspannen op een oude sofa, ik op een stoel ernaast. Achter ons staat een bronzen beeld van een Siamese tweeling: twee identieke vrouwenbustes met het achterhoofd aan elkaar bevestigd. Op de wand tegenover ons hangt een tekening waarop het gezicht van een jonge vrouw te zien is, deels bedekt met vlinders. Juul wijst naar de grond waarop uitvergrote foto’s van vlinders liggen en vertelt: “In Blijdorp is onlangs een nieuwe vlinderkas geopend en daar zag ik deze uilvlinders. Ik heb er foto’s van gemaakt en gebruik ze nu in een van deze tekeningen. 

Anne Wenzel

Door Peke Hofman

Anne Wenzel is zonder twijfel een van de belangrijkste opkomende kunstenaars in ons land. Deze Duitse van geboorte studeerde in Nederland en woont en werkt momenteel in Rotterdam. De keuze van TENT om haar te eren met een prachtige solotentoonstelling en een indrukwekkende catalogus is dan ook volkomen terecht. De laatste jaren had ze het museale podium al beklommen onder andere in Den Bosch, Rotterdam, Schiedam en Gent, maar deze tentoonstelling laat voor het eerst, in een veel breder perspectief, zien waartoe ze zoal in staat is. Opaque Palace is de poëtische titel van de zichtbare en onzichtbare wereld waarin de toeschouwer wordt meegevoerd. Het werk van Anne Wenzel is als een wervelwind die de toeschouwer meesleept in een gevecht met de materie, de geschiedenis en de heersende orde. Zoals tijdens de Beeldenstorm, toen vernietiging van religieuze beelden niet alleen symbool stond voor het protest tegen decadentie en privileges van de katholieke kerk, maar ook voor de corruptie van de macht in het algemeen. 

Brancusi, Rosso en Man Ray. Framing Sculpture

Door Beatrijs Schweitzer

In Museum Boijmans van Beuningen is een uitzonderlijke tentoonstelling te zien. Brancusi, Rosso, Man Ray - Framing Sculpture brengt niet alleen een groot aantal topstukken bijeen die in Nederland nooit eerder geëxposeerd waren, maar toont bovendien met een honderdtal foto’s van de kunstenaars zelf het grote belang dat zij hechtten aan de fotografie. Dat belooft wat, deze drie grote pioniers van de moderne kunst bij elkaar! Constantin Brancusi  (1876-1957) die de beeldhouwkunst van de 20ste eeuw zo ingrijpend heeft vernieuwd; Medardo Rosso (1858-1928) met zijn mysterieuze portretten en de veelzijdige Man Ray (1890-1876) die er niet voor terugdeinsde om een strijkijzer van gemene spijkers te voorzien en er de titel Cadeau aan mee te geven. Drie verschillende generaties. 



Koen de Vries

Door Piet Augustijn

Hoewel hoog opgegeven over beelden op spannende plekken tijdens Raw Art Rotterdam, bleken aanbod en presentatie behoorlijk tegen te vallen. Het meest opvallend en tegelijk intrigerend was de beeldengroep Zelfportret als Legereenheid van Koen de Vries. Een installatie die was gebaseerd op een krantenfoto van een groep soldaten, gemaakt vlak voor hun uitzending naar Libanon. Een troep jonge honden, nog vol bravoure: zonnebrillen op, sigaar in de mond, één en al stoere pose, zonder enig idee van wat hen te wachten staat. De Vries maakte er een totaalwerk van met bronzen portretbustes die waren geplaatst op en omringd door legerattributen als dekens, autobanden, kisten, riemen en camouflagenetten. Beelden die een gezicht gaven aan de innerlijke strijd van de mens en de complexiteit van het oorlogsbedrijf. Want: niet vrolijk en fris, maar verscheurd door verdriet, pijn en wanhoop.

Sigurdur Gudmundsson

Door Sya van 't Vlie

In Galerie van Gelder in Amsterdam was de expositie Come back Muse van Sigurdur Gudmundsson te zien. Geen overzichtstentoonstelling maar een expositie met sculpturale vertalingen van vroegere foto’s of performances, aangevuld met een aantal registraties op video van recente solo performances. Na zijn opleiding aan het Icelandic College of Arts and Crafts te Reykjavik besloot de in IJsland geboren Sigurdur Gudmundsson tot een vervolgopleiding aan de Ateliers ’63 in Haarlem. In 1966 sloot hij zich aan bij de Fluxus-beweging, en in 1970 vestigde hij zich voorgoed in Nederland. Momenteel woont en werkt hij behalve in Nederland ook in China. Aanvankelijk was hij vooral performer, maar in de jaren zeventig ontpopte hij zich tot een van de belangrijkste exponenten van de geënsceneerde fotografie. Hij bouwde scènes op met expliciet sculpturale elementen met de bedoeling die te laten fotograferen. In deze tableaux vivants, die hij ‘situaties’ noemde, was hij zelf steeds de hoofdpersoon. 

A One Day Walk

Door Jaap Röell

Een  bezoek aan de tentoonstelling A One Day Walk in het Kröller-Müller Museum is, dankzij een omvangrijke schenking uit de collectie van de voormalige galerie Art & Project, een tijdreis door de hedendaagse Britse beeldende kunst. Art & Project is in de periode 1968 tot eind 2001 van grote betekenis geweest voor de waardering van de avant-garde beeldende kunst in Nederland. De galeriehouders Adriaan van Ravesteijn (1938) en Geert van Beijeren (1933-2005) vervulden een belangrijke stimulerende rol voor jonge nationale en internationale kunstenaars, allen min of meer verbonden aan de kunststromingen minimal art, land art of werkend als conceptueel kunstenaar. A One Day Walk is een lange wandeling door het hooggebergte van de kunst, op z’n Engels.

Dan Graham

Door Carina van der Walt

Museum De Pont in Tilburg heeft als eerste solotentoonstelling in 2014 Models and Beyond van Dan Graham, een Amerikaanse conceptueel-architectuur kunstenaar die vooral bekend is vanwege zijn paviljoens. In de ruimte van De Pont staan drie grote paviljoens: Paviljoen 343157, Girls Make-Up Room en Promenade. De rest van de vijftien tentoongestelde werken in De Pont zijn modellen op sokkels die eerder of die nog nooit uitgevoerd zijn, videowerken en foto’s in de wol hokken. Samen geven alle werken een goed overzicht van vijftig jaar kunstenaarschap. Veel van de ideeën van Graham zijn niet uitgevoerd vanwege onkosten en omvang. De grote paviljoens zijn gemaakt van doorkijkspiegelglas en geperforeerd staal en in het geval van Girls Make-up Room ook hout en make-up. Bij een privé-rondleiding neemt Graham me als introductie mee naar dit paviljoen. 

Ingewikkelde beelden

Door Marijke Jansen

Naar het Gemeentemuseum met een ‘vrije reis’. Na de kaartcontrole linksaf, bij de muurschilderingen van Soll Lewitt rechtsaf naar een aantal elkaar liggende zalen met de objecten die tezamen Ingewikkelde beelden vormen. Parallel aan de ruimten is de binnentuin. Er zijn bouwactiviteiten gaande om de binnentuin met glas te overkappen voor verschillende activiteiten. De bouwmaterialen en werkmannen in hun overalls en met gekleurde helmen vormen een bewegende installatie op zich. Het is altijd een feest een gebouw van H.P. Berlage te betreden. Dit museum geeft een gastvrij en ruim gevoel. Visueel ziet het gebouw er goed onderhouden uit, de enige ‘slijtageplekken’ tref je aan op de vernikkelde deurhandgrepen. Kan je nagaan hoeveel handen de deuren telkens opentrekken. Ik richt me nu op de verzameling Ingewikkelde beelden. 

Beating around the Bush #1

Door Pascalle Mansvelders

Beating around the Bush, zo noemt het Bonnefantenmuseum Maastricht de nieuwe reeks van vier tentoonstellingen waarin “de breedte en de diepte van de collectie worden onderzocht, door zowel de vaste waarden als de ‘stille reserve’ in een dialoog te brengen met (voorstellen voor) nieuwe aankopen”, aldus het museum. In de eerste episode onder meer en met een nadruk op het werk van István Csákány, Camille Henrot en Mark Manders. Het Bonnefantenmuseum is drukdoende de collectie te onderzoeken. “Getting the bigger picture”, noemde artistiek directeur Stijn Huijts het in zijn openingspraatje bij deze tentoonstelling, “van een museum met een grote rijkdom aan verschillende kunstgeschiedenissen, die we onderzoeken en brengen, in topstukken en verborgen schatten die ertoe doen en zichtbaar moeten zijn”. 

Christiaan Zwanikken

Door Antonie den Ridder 

De tentoonstelling rond werken van Christiaan Zwanikken in Museum Het Valkhof te Nijmegen heeft menig kunstbeschouwer verleid tot bloemrijke uitspraken. Zoals luguber en prachtig, Frankensteinbeesten, theater of een freakshow. Blijkbaar is het moeilijk om in minder beladen termen over de computergestuurde mechanieken van Zwanikken te spreken. Toch roept diens verbeelding van mens en natuur ook hele basale vragen op. De inrichting van de tentoonstelling is theatraal opgezet. De kinetische sculpturen worden visueel van elkaar gescheiden door ze afzonderlijk te dompelen in een plas licht. Omdat geluid een belangrijk onderdeel uitmaakt van de werken, is die geïsoleerde positionering echter uiterst betrekkelijk. Binnen de lichtkring wordt de toeschouwer opgenomen in een wonderlijke wereld, die lijkt te spotten met het onderscheid tussen leven en dood, techniek en natuur. Schedels en botten, die met behulp van mechanische constructies en aangestuurd door de computer, ieder een beknopt verhaal vertellen. 

Perpetuum Mobile

Door Astrid Tanis 

Fietsend op een dag door Rotterdam vroeg ik mij ineens af waar het bewegende beeld van George Rickey op het Binnenwegplein gebleven is. Ik was die dag niet eens op het Binnenwegplein geweest, maar voelde toch het gemis. Gedachten zijn rare dingen, soms lijk je er geen macht over te hebben en ontstaat er spontaan een herinnering zonder bewuste aanleiding. Soms lijkt het ook een voorbode van iets, een dag later vraagt de hoofdredacteur van Beeldenmagazine mij of ik een recensie wil schrijven over de tentoonstelling Perpetuum Mobile in De Garage in Rotterdam. Mijn eerdere gedacht aan Rickey’s kinetische kunstwerk accepteer ik als voorbode om ja te zeggen.

Nick Ervinck

Door Jet van der Sluis 

Toen Nick Ervinck rond zijn zestiende besloot om naar de Kunstschool in Brugge te gaan, dacht hij nog dat zijn hart bij de architectuur lag. Al gauw kwam hij er achter dat het ontwerpen met pen en papier voor hem te saai was, om daarna te worden gegrepen door de mogelijkheden van het vormgeven met klei, waardoor hij in de keramiek belandde. Door het bijvak grafische vormgeving herontdekte hij de virtuele wereld van de game-industrie, een idioom waarmee hij als enthousiast gamende puber redelijk vertrouwd was geraakt. En de rest is, zoals dat heet, geschiedenis. Een wonderlijke geschiedenis dat wel, waarin Ervinck de complexe driedimensionale structuren die hij op zijn PC ontwerpt met zijn muis, vertaalt in bewegende animaties en ingenieuze ruimtelijke structuren, ver voorbij de grenzen van de klassieke beeldhouwkunst.

Volkskrant Beeldende Kunst Prijs

Door Tine van de Weyer 

En weer is het feest in Schiedam! Voor de vijfde keer presenteert het Stedelijk Museum Schiedam de tentoonstelling de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs die inmiddels voor de achtste keer wordt uitgereikt. Net als in eerdere edities van deze prijs voor kunstenaars in de leeftijdscategorie tot 35 jaar zijn een vijftal kunstscouts afzonderlijk verantwoordelijk voor de voordrachten. Opmerkelijk genoeg zijn net als bij de editie van 2013 ook ditmaal de jonge vrouwen in de meerderheid. Of dat vermeldenswaardig is? Mwah... misschien niet. Het is eerder een feitelijke constatering. In het algemeen valt immers op dat er een merendeel vrouwelijke kunststudenten is die aan de kunstopleidingen studeert en tegelijkertijd dat bij de aankopen van musea dat hogere percentage niet wordt teruggezien. Vraag is waar die jonge getalenteerde vrouwen dus blijven in de loop der tijd.

John Körmeling 

Door Geraart Westerink

In het Sprengenpart te Apeldoorn werd recent een beeld onthuld van John Körmeling. Het blijkt zich in een verrassend gezelschap te bevinden. Om de twee jaar wordt de Wilhelminaring uitgereikt, een oeuvreprijs voor Nederlandse beeldhouwers. Naast een speciaal ontworpen sieraad krijgt de winnaar de opdracht voor een driedimensionaal werk in de openbare ruimte van Apeldoorn. Zo wordt met enige regelmaat de Nederlandse beeldhouwkunst in het zonnetje gezet, maar ontstaat er op termijn ook een interessante verzameling buitenbeelden. John Körmeling, winnaar van de ring in 2009, kan rustig één van de meest spraakmakende en ongrijpbare kunstenaars van Nederland worden genoemd, die er bijna een gewoonte van heeft gemaakt om controverses op te roepen en verkeerde (of goede) benen te lichten. Lees meer...

Metahaven

Door Ans van Berkum

Vanaf het stadsplein wandel ik naar de draaideur van het Cobra Museum voor Moderne Kunst. Geuren strelen mijn neus. Bij een ouderwetse kofferpick-up, met daaromheen wat Jacques Brel-lp’s, dineren mensen tussen de kunstwerken. De grote wijnglazen die bij de borden staan, zijn vrijwel leeg. De gasten bewegen zich naar de hoek waar zo meteen iets gaat gebeuren. Ik ben al neergestreken naast een werk van Constant, De Rode Vuist uit 1951, dat me sterk herinnert aan de prent Nie wieder Kriegvan Käthe Kollwitz uit 1924. Van dichtbij erg gehavend en vet ongelukkig geschilderd. Daarnaast hangtGreetings from New Babylon uit 1963. Daarop een plein als een woeste ledigheid met aan de horizon een brandend bouwwerk. Nietige figuurtjes dragen kruisen. Kunst als maatschappijkritiek; daar gaat het in de Cobra Kunstprijs ook naar toe. Het is tijd om mijn oren te spitsen, want dit keer is ontwerpbureau Metahaven de gelukkige.

Hans van Lunteren

Door Tine van de Weyer

Het Natuur- en Landschapspark Roode Beek-Rode Bach is een groot grensoverschrijdend natuurpark in de gemeente Onderbanken en Gangelt (D). Het is een gevarieerd gebied van beken, moerassen, bloemrijke weiden en bossen met een oppervlakte van 750 hectare. Geboren in Bingelrade in een van de dorpen die nu gezamenlijk de gemeente Onderbanken vormen is de Roode Beek het reisdoel van het eerste schoolreisje schrijver dezes. Door tunnels van holle wegen liepen we er in 1958 te voet naar toe. Vergeef me dus enig sentiment. De gemeente heeft er als onderdeel van een Europees project om het gebied te renatureren een kunstmatige heuvel aangelegd van 17 meter hoog. Hij is gevormd door ophoping van gronden uit de Roode Beek en de nabijgelegen visvijver en is voorzien van een spiraalvormig pad naar de top dat uitzicht biedt op het natuurgebied. Bij deze omvangrijke grondverplaatsing heeft de gemeente een kunstopdracht uitgeschreven. Uitgangspunt in de opdracht was om de beleving van de landschappelijke ruimte en van de rust die uitgaat van het landschap te versterken. Hans van Lunteren is daar met zijn Land-ArtprojectBovenmeer op een voortreffelijke manier in geslaagd.

Aldo Hoeben

Door Marijke Jansen 

Stichting Winterlicht organiseert het Winterlichtfestival in het Julianapark in Schiedam. In samenwerking met Stichting BOEi, biedt Winterlicht een aantal kunstenaars die in Schiedam aan het festival hebben deelgenomen de kans om werk in de verkeerstoren van het voormalige vliegveld Ypenburg te tonen t/m de herfst van 2014. Door de gemeente en een paar fondsen is geld beschikbaar gesteld om een 5-tal lichtkunstprojecten te realiseren. Zondag 5 januari 2014 rijd ik vanuit Frankrijk naar Nederland terug maar ik bedenk me dat het werk van de Schiedamse kunstenaar Aldo Hoeben nog te zien is in Ypenburg. Op tijd vertrokken om in Neufchâteau, bij mijn favoriete bakker, vóór 11 uur verse chocolade broodjes en croissants te kopen. Voorbij Arlon neem ik de afslag Brussel om vervolgens via Breda en Rotterdam naar Ypenburg te rijden. Niet te vroeg aankomen want dan is het nog te licht, dus bij een tankstation drink ik koffie en eet mijn laatste croissant op en vervolg mijn weg. Bij Hazeldonk wil ik de TomTom aanzetten om de Combinatieweg in Ypenburg te kunnen vinden. Echter nu blijkt dat het apparaat al lang niet meer is bijgewerkt, de hele Vinexwijk wordt niet eens vermeld! Ik krijg geen enkele aanwijzing te zien, dat wordt dus dwalen.

Tamar Frank 

Door Jet van der Sluis 

Lichtkunstenaar Tamar Frank heeft in januari en februari twee interessante tijdelijke installaties gerealiseerd in Hilversum en in Assen. In haar projecten zoekt Frank altijd naar een inhoudelijke relatie met de bestaande omgeving, waarbij de sociale functie van de locatie een belangrijke rol speelt. Haar dikwijls interactieve en veranderlijke lichtingrepen intensiveren de manier waarop je de ruimte beleeft. Veel van haar werken fungeren als visuele bakens die de omgeving niet alleen verlichten, maar ook verhelderen. Al langere tijd kampt de stationsomgeving van Hilversum met leegstand, een tamelijk desolate plek waar treinreizigers zich ’s avonds niet echt op hun gemak voelen. Zo was ook het markante pand van architect Jan van Belkum, waarin niet zolang geleden de belastingdienst zat, verworden tot een unheimische, dode hoek tussen het busstation en het spoor. Mede om de dreigende verpaupering van het gebied te keren, is dit gebouw met zijn speelse torentje tijdelijk ter beschikking gesteld aan de atelierstichting Magdalena. 

Leonard van Munster

Door Eleonoor van Beusekom

Op het dak van het voormalige GAK-gebouw langs de Amsterdamse ringweg A10 staat de liefdevolle tekst Ik hou van je. Een aanmoediging voor een ieder die te voet, met de fiets of per auto passeert. Ik hou van je zou als tijdelijk kunstwerk tot 2016 over ons waken. Nu blijkt deze liefdesaffaire daar op het dak een korter leven beschoren, dakwerkzaamheden dreigen er een voortijdig einde aan te maken. De aangekondigde sloop van dit lichtkunstwerk is aanleiding voor een gesprek met de kunstenaar Leonard van Munster. Hij nodigt mij daartoe uit bij hem thuis. Thuis is in Geuzenveld Slotermeer dicht bij de A10. Vanuit zijn huis is Ik hou van je duidelijk te zien, in de verte. Zijn het vuurwerkpijlen die wegschieten? De woorden Ik hou van jekomen op en ze vervagen weer. Deze schitterende liefdesverklaring in licht is deel van het 10 meter hoge kunstwerk. Het is een verrassend vuurwerk dat sinds juli 2012 op dit dak staat. 

Bedrijfscollecties onder de loep: Universitair Medisch Centrum Utrecht

Door Etienne Boileau

Juist in een ziekenhuis waar patiënten vaak lang moeten wachten of een vervelende uitslag te verwerken krijgen, kan verrassende kunst afleiding en troost bieden; zorgen voor een ‘healing environment’. Volgens schrijver en filosoof Alain de Botton heeft kunst zeker ook therapeutische waarde. Als dat ergens blijkt, is het wel in de kunstcollectie van het UMC Utrecht die vooral uitblinkt in op de maat van het gebouw en de patiënt toegesneden kunstprojecten. Eind jaren tachtig betrok het toenmalige AZU aan de rand van de stad een nieuw gebouw, waarvoor architecten en kunstenaars op zoek gingen naar de menselijke maat. Die samenwerking leverde achtentwintig in de architectuur geïntegreerde kunstprojecten op; de drie zwevende installaties die Herman Kuijer voor de lichtstraten van elk van de drie hoofdpassages ontwierp, zijn daar een fraai voorbeeld van. Ze bestaan uit reeksen fris gekleurde akoestische panelen die in een ritmisch patroon achter elkaar hangen, hoog bovenin de glazen overkappingen. 

Wilt u de artikelen helemaal lezen, neem dan een abonnement, of vraag een los nummer aan via info@spabonneeservice.nl  
Comments