Beelden 4#2013

Beeldenmagazine 4#2013, jaargang 16, nr. 64

Redactioneel

John Blaak

In 2009 stelde ik bij Fonds BKVB LIVE voor om een tentoonstelling over geld te maken. In die tijd waren er problemen met de subprime crisis met de hypotheken in Amerika, Dexia, Icesave, etc. Het leek mij een goed idee om hier vanuit de kunstenaarsattitude op te reflecteren. In mijn idee zouden kunstenaars met hun eigenzinnige visies en creatieve oplossingen hier interessante ideeën kunnen genereren. Helaas was er toen binnen Fonds BKVB LIVE geen ruimte voor. Nu bijna vijf jaar later is een tentoonstelling over geld misschien zelfs wel actueler. Zeker als een paar maanden geleden bekend werd dat de Rabobank 774 miljoen euro boete moet betalen vanwege de manipulatie van het Libor-rentetarief. 
Zou ik nu zo’n tentoonstellingsvoorstel doen dan zou ik graag een tentoonstelling over geld, macht en liegen maken. 'De leugen regeert' is een quote van toenmalig koningin Beatrix uit 1999, en ook dat lijkt nu 14 jaar later nog breder waar dan toen. Er wordt op hoog niveau zoveel gelogen dat je je afvraagt of eerlijkheid daar überhaupt waardering heeft. 
De afgetreden bestuursvoorzitter van de Rabobank Piet Moerland zei dat hij niet op de hoogte was van het manipuleren van de rente en dat hij geschokt was dat dit kon gebeuren. In 2007 waren er al aanwijzingen dat de rente kunstmatig laag werd gehouden. Hoe kun je dan in 2013 volhouden dat je er niets van wist.
President Barack Obama beweerde afgelopen oktober niets te weten over de NSA-spionage van buitenlandse, vooral bevriende, leiders. Der Spiegel toonde aan hoe de NSA Duitsland bespioneerde door de mobiele telefoon van bondskanselier Angela Merkel af te luisteren. De NSA verklaarde in het begin dat Obama 'niets wist'. 
Een hooggeplaatste bron binnen de veiligheidsdienst ontkende dit later. We zullen het wel nooit weten, maar of Obama werd door de veiligheidsdienst voorgelogen, of hij loog zelf. 
Naast de banken en de politiek is er ook nog de sport waarin liegen gewoon lijkt. Lance Armstrong is een bekend voorbeeld. Armstrong verzekerde zich bij de Amerikaanse verzekeringsmaatschappij SCA Promotions voor zijn touroverwinningen. Dit leverde hem na zijn zeges in 2002 en 2003 zo'n 4,5 miljoen dollar op. Na zijn tourwinst in 2004 weigerde de verzekeringsmaatschappij uit te keren, omdat er sterke dopingverdenkingen rond hem hingen. Armstrong spande daarop een rechtszaak aan tegen de verzekeraar, waarbij hij ontkende doping te gebruiken. Hij won deze rechtszaak en SCA diende hem na een schikking een bonus van 5 miljoen en 2,5 miljoen dollar aan schadevergoeding uit te keren. Na zijn dopingbekentenis bij Oprah Winfrey was het duidelijk dat hij meineed had gepleegd.
 De verzekeringsmaatschappij vordert nu het uitgekeerde bedrag terug.
Je kunt je afvragen waar wordt er niet gelogen? Hoe zit dat in de kunsthandel. Als kunstwerken veel geld waard zijn, is het verleidelijk om valse kunstwerken aan te bieden. In 2010 wilde een verzamelaar Untitled 1950 van Jackson Pollock verkopen, dat hij eerder bij de gerenommeerde galerie Knoedler & Co had gekocht. Christies en Sotheby’s weigerden het werk te veilen, waarop de eigenaar het liet onderzoeken door een expert. Deze bevestigde dat het schilderij vals was. In het werk bleek geel pigment gebruikt te zijn dat pas sinds 1970 op de markt is. Terwijl Pollock in 1956 is overleden.
Tegenover de waanzin van geld, macht en leugenachtigheid staan de integere vakgebieden waar het niet om het geld en de macht gaat, zoals beeldende kunst, poëzie, toneel/theater en filosofie. Daar gaat het om intrinsieke waarden en passie en het is goed dat zij ons een andere kijk op de wereld kunnen geven. 

Kunst in Amsterdam

Door Sya van ’t Vlie

In het laatste kwartaal van dit jaar was er weer van alles te zien in Amsterdam. Arti begon het seizoen met To catch a falling feather, in oktober was de public review van de Prix de Rome expositie bij de Appel, en begin november werd 400 jaar grachtengordel afgesloten met de Chambres de CanauxZes kunstenaars namen deel aan de expositie To catch a falling feather, die van 31 augustus tot en met 6 oktober 2013 te zien was bij Arti et Amicitiae. De zes hebben gemeen dat ze poëtische opmerkzaamheid weten te combineren met de specifieke vakkundigheid van hun medium. De zes: Lara de Moor (curator), Eelco Brand, Lon Godin, Lynne Leegte, Lin de Mol en Erik Odijk.

Elisabet Stienstra

Door Beatrijs Schweitzer

I believed everything you told me was de titel die Elisabet Stienstra gaf aan de groepstentoonstelling die ze mocht samenstellen voor de seizoensopening van Galerie Majke Hüsstege. In samenwerking met Tobias Schalken creëerde zij in Den Bosch een verstilde sfeer die herinneringen oproept aan de romantiek. Daarbinnen toonde zij haar allernieuwste beeld Femme au Serpent. De sculptuur is nét voor de opening voltooid. Aan Femme au Serpent, vervaardigd uit één stuk eikenhout van bijna 1.000 kilo, heeft Elisabet Stienstra (1967) bijna een jaar gewerkt. Een intensief proces dat ook inhoudelijke verdieping meebrengt. Om een complexe emotie uit te kunnen drukken schuwt zij een zorgvuldig uitgewerkte anatomie niet. Wat een vakmanschap.

Thom Puckey

Door Piet Augustijn                                                                                                                                                                         

Met de tentoonstelling 11 Easy Pieces - Love & Self Damage toont de Brits/Nederlandse kunstenaar Thom Puckey sinds lange tijd weer recent werk in een Nederlands museum. De tentoonstelling in Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch presenteert elf monumentale beelden: bruiklenen uit musea en privéverzamelingen in België, Duitsland, Italië en Nederland. Uitgevoerd in oogstrelend, maar ook ijzig wit marmer. Makkelijke of inhoudelijke beelden? In de recente tentoonstelling Love & Self-Damage zien we menselijke figuren, wapens en ogenschijnlijk geweld. Gehouwen uit spierwit marmer, naar instructie, kleimodellen  en gipsen voorbeelden van Puckey uitgevoerd door Italiaanse ambachtslieden. De sculpturen lijken ontleend aan de neoclassicistische beeldhouwkunst, het Griekse ideaalbeeld. Met perfecte lichamen, maar op gekreukelde dekbedden en matrassen. 

Folkert de Jong

Door Tine van de Weyer

Na een succesvolle internationale beeldententoonstelling in 1950 besloot de stad Antwerpen in het negentiende eeuwse Middelheimpark permanent beelden te gaan tentoonstellen. Sindsdien hebben meer dan 300 beeldhouwwerken in de getemde natuur van het stadspark aan de rand van de stad, een vrijplaats gevonden. Vandaag de dag nodigt het Middelheimmuseum kunstenaars uit om in dialoog te gaan met de specifieke omgeving van het beeldenpark om er een contrast te creëren of er uit te breken. Folkert de Jong (1972) toont er zijn Amabilis insania / De beminnelijke waanzin. De Jong ziet het park als een traditioneel park waarnaar de stedeling weet te ontsnappen op zoek naar rust en stilte als compensatie voor de dagelijkse hectiek van de stad. De groene oase Middelheim is een lommerrijke pleisterpaats om te picknicken, te joggen of te wandelen waar de bezoeker zich sinds het midden van de vorige eeuw dus ook kan laven aan de hoogstaande kwaliteit van de beelden die er staan.

Charles Despiau

Door Jaap Röell

In Museum Beelden aan Zee is een retrospectief te zien van deze in het interbellum zo beroemde beeldhouwer, beter gezegd, portrettist. Charles Despiau deed geen moeite om als persoon geliefd te zijn, maar zijn klassiek aandoende beelden hebben alles in zich om verrukt van te zijn, nee, om in bewondering langdurig te observeren. Het werk van Despiau is voor hen die kijken als een beeldhouwer. Diep in het zuiden van Frankrijk, zo’n 120 kilometer onder Bordeaux, staat in Mont-de-Marsan het Museum Despiau-Wlérick, vernoemd naar Charles Despiau (1874-1946) en zijn vriend Robert Wlérick (1882-1944), beiden beeldhouwers. Zij zijn in dat stadje geboren en getogen. Uit het lokale museum staan nu elf beelden van Despiau in Beelden aan Zee. 

Marino Marini 

Door Geraart Westerink

Museum de Fundatie presenteert een uitgebreid overzicht van het werk van de Italiaanse kunstenaar Marino Marini (1901-1980), dat veel verrassingen biedt. De doorbraak van Marino Marini bij het kunstlievende Nederlandse publiek is ongetwijfeld te danken aan het feit dat hij behoorde de tot de groep Italianen die kort na de Tweede Wereldoorlog de in opkomst zijnde beeldententoonstellingen in de open lucht overspoelden, zoals de generatiegenoten Emilio Greco, Giacomo Manzu, Arturo Martini, Marcello Mascherini, Umberto Mastroianni, Luciano Minguzzi en Lorenzo Pepe. 

Piet Berghs

Door Carina van der Walt

De oeuvre-tentoonstelling Door de spiegel van de tijd Deel 2 van beeldhouwer Piet Berghs is ten tijde van het verschijnen van dit nummer afgelopen, maar is nog één dag extra, namelijk op zondag 19 januari 2014, te zien in tentoonstellingsruimte BIS71 in Geleen. Deel 1 omvatte de periode 1975 tot 1995. De bespreking hiervan is te lezen op de website van dit blad. Veertien van de zeventien hier tentoongestelde beeldhouwwerken hebben de poëtische naam: Bloesem van de steen. Het gaat nu om de periode 1995 tot heden. De naam van deze werken roept onwillekeurig bij mij de titel De bloemen van het kwaad op van de Franse dichter Charles Baudelaire. Beeldhouwer en dichter zijn allebei bezig met de eeuwigheid. Ze zoeken naar de essentie van dingen door ze om te keren. Door erkenning van het Kwade probeerde Baudelaire om een plaats aan het Goede te geven, halverwege de negentiende eeuw. Door zijn woorden: “Ik maak de steen week” keert Berghs de betekenissen rond het begrip ‘steen’ om, begin eenentwintigste eeuw. De steen is oud, maar de mens blijft eeuwig jong. Hard wordt voor het oog van de kijker zacht. Ruwheid wordt gladheid. Zwaarte wordt licht. Stilstand wordt beweging.

Adam Colton

Door Jet van der Sluis

Het Kröller Müller Museum presenteert onder de naam Carvings and Bones een zestal grote beelden uit de jaren tachtig en negentig van Adam Colton (Manchester, 1957) met daarnaast een aantal van zijn bijzondere sculptuurtekeningen. Bij de ingang van het museum staat bovendien een in aluminium gegoten beeld Blobs and Bone (een bruikleen van de gemeente Heemstede) dat representatief is voor de meer organische vormtaal die hij de laatste jaren hanteert. Het is bepaald geen gemakkelijke tentoonstelling. Het oudere werk van Colton dat hier getoond wordt, is hermetisch en bijna verbeten ernstig. Voor wie enigszins ingevoerd is in de fundamentele vragen van de beeldhouwkunst wordt wel duidelijk dat Colton worstelt met de verhouding tussen twee en drie dimensionaliteit, maar de zaaltekst is zo summier dat heel veel bezoekers na een korte blik op het getoonde, de vier kleine zalen weer verlaten op zoek naar werk dat visueel meer houvast biedt.

Maartje Korstanje 

Door Tine van de Weyer

Het geldt wellicht niet voor alle vormen van kunst maar het overgrote deel ervan vraagt er om in fysieke en/of zintuigelijke zin te worden beleefd. De werkelijkheid, de aanraakbaarheid van de acteur, van de danser, de dichter of de schrijver vergroot de beleving op een intense manier. Het schilderij begin te ademen door de huid van de structuur waarmee het is geschilderd is en het beeld krijgt zijn werkelijke fysieke beleving pas bij de ervaring van de driedimensionaliteit waarmee het zich in de ruimte begeeft. Voor het sculpturale werk van Maartje Korstanje (1982) is die fysieke ervaring meer dan evident. Haar eerste museale solotentoonstelling op grote schaal onder de titel Metamorfoses in het Museum Jan Cunen in Oss is een grote dynamische aaneenschakeling van grillig gevormde, knoestige, organische vormen waarin uitdagende tegenstellingen in textuur, huid, oppervlak soms diametraal op elkaar staan.

AA Bronson

Door Peke Hofman

Michael Tims, alias AA Bronson, is verantwoordelijk voor een soort ‘Gesamtkunstwerk’, waarbij kunstwerken, teksten, restanten van performances, salieblaadjes, magazines en andere objecten zich aaneenrijgen tot een soort kunstketting; niet gekocht bij de juwelier, maar gewonnen op de kermis. Witte de With in Rotterdam nodigde Bronson uit om een kunstproject te realiseren. Defne Ayas, directeur, wist natuurlijk dat thema’s als spiritualiteit, religie, seksualiteit en maatschappelijke rechtvaardigheid in het werk van deze kunstenaar centraal staan, wat op zich al garant staat voor een bijzonder amalgaam. Maar wellicht was zijn opvatting over het curatorschap voor haar zeker zo interessant. De titel The Temptation of AA Bronson verwijst naar De verzoeking van de H. Antonius, een oude legende die in de kunstgeschiedenis veelvuldig is uitgebeeld – waaronder door Dali in zijn beroemde gelijknamige schilderij. Bronsons 'Verzoeking' werd geen tentoonstelling waarbij individuele kunstwerken netjes staan opgesteld, maar hij zette in op een totaalervaring waarbij alle middelen geoorloofd zijn.

Middle Gate Geel ’13

Door Astrid Tanis 

Dit jaar maakte Jan Hoet zijn laatste tentoonstelling onder de naam Middle Gate Geel ’13. Als adept van deze kunstpaus moet ik er heen. Bovendien heb ik iets met de drie pijlers van deze tentoonstelling: kunst, psychiatrie en mythe. Een beetje gek vind ik Jan Hoet wel. Gek heeft een component van grenzeloosheid en dat heb je nodig om bakens te verzetten. Hoet’s gekte is niets om bang voor te zijn omdat het beteugeld blijft door zijn realiteitszin. “Iedereen draag de gek op zijn nek”, hoorde ik een psychiatrisch verpleegkundige ooit zeggen. Volledige gekte daarentegen beangstigt en dwingt tegelijk respect af. De kunst balanceert al jaren op de bewegelijke grens tussen normaal en abnormaal. Hoet denkt dat het zoeken is naar vrijheid. Ik denk dat de behoefte te choqueren daar een onderdeel van uitmaakt. Lees meer…

Kanaalwerken

Door Ans van Berkum

Meeuwen dobberen als papieren bootjes op ‘De knaal’; de smalle strook water die Helmond in tweeën snijdt. ‘Kanalenkoning’ Willem I liet de rivier de Aa kanaliseren om handel en bedrijvigheid te stimuleren. Dat lukte heel mooi. Het kanaal trok industriële activiteit aan van Luik tot Den Bosch. In Helmond streken veel Duitse investeerders neer en vestigden zich cacao-, textiel- en metaalfabrieken. De mooie villa’s van de stichters contrasteerden pijnlijk met de krotten van de arbeiders. Maar zo zou het niet blijven. Ook deze laatsten zouden uiteindelijk terechtkomen in leuke huizen, zoals de kubuswoningen van Piet Blom, die in het centrum in de zon liggen te blinken. De geschiedenis van Helmond illustreert de sociale en materiële ontwikkeling van de arbeidersklasse. In de twintigste eeuw zullen veel heren uiteindelijk een toontje lager zingen, terwijl de werkman dan opklimt tot welvarend en eerbiedwaardig burgerschap. In de jaren zestig komt de machine van de sociale stijging tot stilstand. De productie verhuist naar verre landen. Helmond blijft verweesd achter en opent cafe’s, restaurants en broedplaatsen langs de oevers. “Het water strekt zich als een lint; Dat allen strikt en zo verbindt”, staat op de zijgevel van een rijke villa. Daar is nu een Golden Tulip gevestigd.

Festival De Basis

Door Els Vegter

Vliegbasis Soesterberg is tien jaar afgesloten geweest voor publiek. Met Festival de Basis maakt het publiek kennis met het terrein van 500 hectare, de munitiebunkers, het eco-landschap en kunst. Sinds 2010 hebben negen gerenommeerde kunstenaars werk gemaakt voor deze ex-militaire locatie. Samen vormen deze kunstwerken Collectie De Basis. Voor het grote publiek is het een gezellig festival dat het slotspektakel is van de Vrede van Utrecht met optredens van het Metropole orkest, Eefje de Visser, Naald & Kraak en DJ Funkel & Funkel. De galm van Soesterberg komt tot leven met tientallen zangers en muzikanten. De grote, witte vredesduif spreekt het publiek tot de verbeelding. Symbool van verbroedering en saamhorigheid. Geen hoge kunst maar wel een fotogeniek object van twaalf meter hoog en vijftien meter breed. De initiatiefnemers hebben de Vrede van Utrecht vertaald naar duizend kussenslopen bijeengebracht door bewoners uit de omgeving. De sloop is voorzien van hun eigen naam. Na het festival krijgt iedere deelnemer een sloop van een ander terug om de vrede door te geven.

Sculpture network

Door Anne Berk

Het was bijzonder dat 130 mensen uit 15 landen het vliegtuig namen naar Nederland voor de driedaagse conferentie van sculpture network van 3 - 5 oktober jl. Ze kwamen om te netwerken, vakkennis op te doen en van sculptuur te genieten. Wat zouden ze willen zien? Waar gaan we het over hebben? Welke sprekers nodigen we uit? Het was een geweldige uitdaging om het internationale Forum voor sculpture network vorm te geven. Ik begon ooit als beeldhouwer maar, gedreven door de vraag naar het waarom van kunst, werd ik beschouwer. Bij het cureren van deze conferentie leek alles op zijn plaats te vallen. In 2005 presenteerde sculpture network zich in Museum Beelden aan Zee, waar ik toen net de tentoonstelling Bodytalk had gepresenteerd. Ik voelde me aangetrokken door het internationale karakter, en werd lid van de piepjonge organisatie. Oprichter Hartmut Stielow zat in het bestuur van Sculpture International, maar die organisatie is vooral op de VS gericht. “Zoiets moeten we ook in Europa hebben”, vond de Duitse kunstenaar, en dat lukte met hulp van Ralf Kirberg. Deze gepensioneerde zakenman en mecenas werd steunpilaar van deze non-profit organisatie, en trok sculpture network op grundliche Duitse wijze van de grond. Met succes. Inmiddels heeft sculpture network 1.000 leden in 43 landen.

Kunst in de openbare ruimte en de politiek

Door Etienne Boileau

Wie als kunstenaar een beeld in de buitenruimte wil realiseren, krijgt naast het benaderen van private sponsoren en fondsen vroeg of laat ook met de politiek te maken: gemeentebesturen dienen toestemming te geven, bestemmingsplannen moeten gewijzigd worden, en last nut not least beïnvloeding van de publieke opinie blijkt noodzakelijk. Bij dat laatste kan de pers een handje helpen of juist tegenwerken. Drie projecten zijn door mij onder een vergrootglas gelegd. Het eerste, het Observatorium Nieuw Terbregge van de kunstenaarsgroep Observatorium, werd zo’n twaalf jaar geleden gerealiseerd langs de A20 in de inbreidingswijk Nieuw Terbregge in Rotterdam. Het is wonderwel behouden gebleven en van zijn tijdelijke status verlost. Het idee voor een Nationaal Gastarbeidermonument van Hans van Houwelingen stad bleek - hoe idealistisch ook - een brug te ver voor de Rotterdamse politiek. In beide gevallen ging het om het idee een bestaand kunstwerk van een nieuwe betekenis te voorzien, en om te bouwen naar een monument. Dat gastarbeidermonument kwam er uiteindelijk wel in Rotterdam, niet op de Coolsingel maar op het Afrikaanderplein in de vorm die Hans van Bentem ervoor had ontworpen.

Herinneringsmonument Holland Popfestival ‘70 

Door Jaap Röell

Het Holland Popfestival staat beter bekend als het popfestival in het Kralingse Bos. Ik was er bij, één dag, zaterdag 27 juni. Waarom niet alle drie de dagen? Ik weet het niet meer. Druk met de studie, dagelijkse besognes? En wie traden er die zaterdag eigenlijk op? Ik heb het moeten opzoeken, o.a. The Byrds, Dr. John the Night Tripper, Third Ear Band en Al Stewart. Wat ze speelden, ik weet het echt niet meer. Wat mij wel levendig voor de geest staat is de mensenmassa (100.000 geschatte bezoekers over drie dagen), de velden vol met slaapzakken, de liggende, hangende, slapende, dansende en rokende in spijkerpak gestoken jongeren. Hier en daar een vuurtje, een onmetelijke hoeveelheid zwerfafval, een NVSH-stand waar je condooms kon kopen en af en toe een regenbui. En wat ik me vooral herinner is de vrije, blije geest die als een marihuanawolk boven het Kralingse bos hing. De ‘platte petten’ waren nergens te bekennen, het was mijn eerste ervaring met een alcoholvrije vrijstaat.

Florentijn Hofman

Door Antonie den Ridder

De beelden van Florentijn Hofman roepen ambivalente gevoelens op. Maar zowel voorstanders als tegenstanders erkennen dat Hofman als geen ander de aandacht van publiek en media weet te vangen. Zijn dertig meter lange Feestaardvarken is momenteel te bezichtigen op een braakliggend pleintje bij het nieuwe Rozetgebouw in het centrum van Arnhem. Onvermijdelijk klinkt de vraag; is het nu kunst, een slim opgezette publiciteitsstunt of beiden? Het is feest bij Koninklijke Burgers’ Zoo. In het kader van het 100-jarig bestaan van de dierentuin wordt door de jarige een cadeautje aan de stad Arnhem gegeven. Ondernemer/kunstenaar Florentijn Hofman krijgt de vrije hand om het cadeau te ontwerpen en te vervaardigen.

Beelden in Venlo

Door Pascalle Mansvelders

De lijst met beelden in de openbare ruimte van Venlo telt 418 stuks. Daar zijn de laatste aanwinsten nog niet bij opgeteld. Beelden zijn ‘booming’ in Venlo, zegt Denise van Meegeren, beleidsmedewerkster cultuur van de gemeente Venlo en secretaris van de commissie kunst in de openbare ruimte. Er komt een beeldenroute en een lokaal televisieprogramma Uit In Beeld, waarin maandelijks, als eyenopener voor het publiek, een beeld in Venlo wordt besproken. “De commissie kunst in de openbare ruimte is een heel actieve”, stelt Van Meegeren, “eerst was de stad wat passief wat het beeldenbeleid betreft, nu zie je dat mensen beelden indienen op eigen initiatief. In die ontwikkeling zie je een sneeuwbaleffect, de beelden beogen discussie en zijn spraakmakend”.

Stanislaw Lewkowicz

Door Marijke Jansen

Het gezicht van de A50 van Stanislaw Lewkowicz (1956) is een metafoor voor de historische leylijnen (= energielijn) op dit kruispunt van wegen en routes, zichtbaar op de silogevel en verbindingsbruggen van Agrifirm te Veghel. Het lichtkunstwerk is een 104 meter lang en 4 meter hoog led-scherm dat als een lange lijn over de gevel van de silo en de verbindingsbruggen loopt. Opgenomen beelden geven op het scherm een sterk versoberd zwart-wit beeld weer van de beweging van de diverse verkeersstromen. Het werk is zowel overdag als ’s nachts, bij heldere zonneschijn als slecht weer goed zichtbaar vanaf de wegen in de omgeving en vanaf de A50 in noordelijke richting.

Verzamelaars aan het woord: Marcel Schroeten

Door Etienne Boileau

Uit de verzameling van Marcel Schroeten en zijn voormalige echtgenote Reinette Kiès spreekt een eigenzinnige voorkeur en oog voor kwaliteit. De brede collectie omvat zo’n honderd kunstwerken, waaronder een aantal interessante objecten en installaties, diverse schilderijen, een serie fotowerken en enkele video’s. De meeste kunstwerken zouden prima passen in de collecties van het Stedelijk Museum Amsterdam en het Kröller-Müller Museum. Een indrukwekkende villa blijkt het woonhuis van beleidsonderzoeker Marcel Schroeten. Zijn werkgebied betreft het sociale domein in de regio Twente. De collectie Schroeten heeft echter, met uitzondering van een serie fotowerken van Letizia Batagglia over de mafia, niet echt een sociale invalshoek. De kunstwerken die het echtpaar bij elkaar bracht zijn meestal abstract, al gaan sommige 3d werken ook sterk richting ruimtelijke, architecturale kunst.

Wilt u de artikelen helemaal lezen, neem dan een abonnement, of vraag een los nummer aan via info@spabonneeservice.nl  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Subpagina''s (1): Naamloos
Comments