Beelden 2#2013

Beeldenmagazine 2#2013, jaargang 16, nr. 62

Redactioneel  

John Blaak

Het kroningslied ligt inmiddels alweer een tijdje achter ons. Veel mensen vielen over het kromme taalgebruik. Met als dieptepunt de zin ‘De dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier’. Waar ik mij het meest over verbaasde is dat een van de vier songschrijvers Daphne Deckers was, de vrouw van Richard Krajicek, die weer een van de leden van het Nationaal Comité Inhuldiging was. Voor zover ik begrepen heb, heeft zij nooit eerder songteksten geschreven, dat riekt wel heel erg naar vriendjespolitiek. Binnen de kunstwereld zou dit niet getolereerd worden. Naar mijn mening kun je zoiets niet doen in een tijd dat de overheid de nadruk legt op integriteit. Ook al is het koningshuis inmiddels niet meer dan een formeel visitekaartje en ontdaan van politieke macht. Juist daardoor komt het erg ongepast over bij de aanvang van de ambtsperiode van de nieuwe koning.

In het kader van integriteit laat de echte politiek zich ook kennen. Met name bij het afgelopen partijcongres van de PvdA. Hier werd een motie aangenomen om illegaliteit niet strafbaar te stellen. Diederik Samson sloot dit congres af met de woorden dat hij de motie niet over kon nemen daar hij zijn woord tijdens de coalitiebesprekingen had gegeven aan de VVD. Dat kan zijn, maar had hij ook niet zijn woord gegeven aan de kiezers over de sociale zekerheid en ontwikkelingssamenwerking? Natuurlijk is het in een coalitieregering een kwestie van geven en nemen is. Voor de geloofwaardigheid van de politieke integriteit zou het beter zijn van te voren te zeggen dat er misschien wel idealen zijn maar dat de haalbaarheid daarvan in de politiek geen enkele garantie heeft. Nu wordt er amechtig beweerd dat de kiezer heeft gekozen voor deze regering. De kiezer koos voor een programma en idealen van een partij. Als een partij die in de ruilhandel gooit, voelt de kiezer zich bedrogen. Bij de laatste verkiezingen hebben veel mensen die een voorkeur voor de SP hebben op de PvdA gestemd. Dit om de rechtse coalitie, die we achter ons hadden, een stevige tegenhanger te bieden. De twijfel of de PvdA wel de te verwachte tegenhanger is neemt toe. Boeiend zou zijn om bij vervolgverkiezingen twee stemmen uit te brengen. Eén op de partij van je voorkeur en één op de coalitie van je voorkeur. Dat schept meer duidelijkheid in wat de kiezer echt wilt.

Ik word wel eens moe van al die kunsttheoretische stellingen dat de beeldhouwkunst of schilderkunst dood is of juist terug van weggeweest. Nu las ik, mede naar aanleiding van de tentoonstelling Hand Made: Lang leve het ambacht in museum Boijmans Van Beuningen, dat het vakmanschap en het atelier weer terug is. Wat een onzin, vakmanschap en atelier zijn nooit weg geweest. Het probleem is eerder dat er geen oog voor was. De gerenommeerde galeries, musea, Biënnales en Documenta’s en de schrijvende kunstvolgers keken even een andere kant op en hobbelden achter andere trends aan. Het is net als in de mode. Dan is bruin de modekleur voor de aanstaande herfst, of de rok op de knie. Maar in het straatbeeld is bruin of de rok op de knie nooit weg geweest. Alleen in het discours is het even niet hip. Er zijn naast de hoofdstromen altijd tegenstromen geweest met meer of minder aandacht. Gelukkig leven wij in een tijd waarin wij vrij zijn om zelf te bepalen wat ons wel of niet bevalt.

Inhoud:

Kunst in Amsterdam

Door Sya van 't Vlie

In het tweede kwartaal 2013 is er in de Amsterdamse galeries, kunstinstellingen en openbare ruimte voor de sculptuurliefhebber heel veel spannends te zien. Bezoeken aan diverse galeries, De Brakke Grond, het Amsterdamse Bos en de derde editie van ArtZuid geven een goede indruk van de diversiteit van het aanbod in de hoofdstad.

Deze zomer beleeft ArtZuid haar derde editie. De expositie is uitgegroeid tot een internationale sculptuurbiënnale van formaat. Curator Henk van Os ontwikkelde samen met initiatiefneemster Cintha van Heeswijck een aantal criteria, waaraan hun expositie moest voldoen. Binnen Berlages Plan Zuid moest elk beeld een ideale plek krijgen, en in het verlengde daarvan ook een ideale buurman. In plaats van ‘KGK-kunst’ (kunst die geen kwaad kan) kozen ze voor ‘elementaire’ kunst, waaronder ze niet alleen Minimal art, Land art en Neo-constructivisme verstaan, maar ook de tegenpool daarvan: ‘basale, ruige, ongeremde, wilde, zinnelijke of destructieve kunst’, die de gemoederen in de ‘voldane omgeving’ van Zuid in beroering weet te brengen. Tot slot opteerden ze voor ‘global art’, kunst uit alle werelddelen waarbij gelijkwaardigheid tussen Westerse en niet-Westerse kunst het uitgangspunt was. Met de subtitel engagement geven ze aan dat ze hebben gezocht naar bij de maatschappij betrokken kunstenaars die weten hoe die betrokkenheid over te brengen op hun kijkers.


Ja Natuurlijk  

Door Etienne Boileau

Tijdens Ja Natuurlijk passeren in het GEM een aantal uiterst actuele vraagstukken de revue: Kunnen industrie, economie en milieu samengaan op onze planeet? Wat zijn de meest recente inzichten op ecologisch gebied, en hoe bereik je gedragsverandering? Verandering in ons denken en doen - zo blijkt op deze tentoonstelling- moet vooral van onszelf komen.

‘Hoe kunst de wereld redt’ is de subtitel van een toegankelijke tentoonstelling met meer dan honderd speelse maar soms ook indringende installaties, foto’s en video’s. De expositie beslaat het hele GEM, de tuin erachter, en ook nog de vijver voor het gebouw. In Ja Natuurlijk krijg je als bezoeker een drietal secties voorgeschoteld waarin geleidelijk aan duidelijk wordt hoe erbarmelijk wij tot nu toe met de aarde en het natuurlijke leven zijn omgesprongen. Als je de eerste speelse en vrolijke laag tot je hebt genomen, groeit geleidelijk aan het inzicht dat die omgang anders zou moeten en ook kan. Een uitgebreide catalogus met zo’n twintig essays van internationale vooraanstaande natuur- en milieuhervormers biedt de mogelijkheid tot verdere verdieping. 

Sjoerd Buisman

Door Jet van der Sluis

Ter gelegenheid van de 65ste verjaardag van Sjoerd Buisman eert het Coda Museum in Apeldoorn deze bijzondere beeldhouwer met een brede overzichtstentoonstelling van zijn loopbaan tot nu toe, waarin vrijwel alle aspecten van zijn door de natuur geïnspireerde werken aan bod komen. Voor het oeuvre van Buisman geldt bij uitstek: ‘Natura Artis Magistra’, maar de kunstenaar voert altijd de regie. Ooit heeft hij zichzelf “een dompteur van de plantenwereld” genoemd, maar in mijn ogen doet hij zijn talent daarmee tekort. Gebiologeerd door natuurlijke verschijningsvormen en groeiprocessen ontstond onder zijn handen een oeuvre dat ons ontvankelijk maakt voor grote thema’s als veerkracht en vergankelijkheid, én voor de wonderlijke, mathematische ordening van de schepping.

In de heldere expositieruimte van Coda komen Buismans beelden en registraties – in de vorm van foto’s, schetsen en manshoge studies in krijt en aquarel – prachtig tot hun recht. Bij binnenkomst verrassen drie grote beelden van gelaagd papier-maché, die door hun ‘jaarringen’ en monumentaliteit aan oeroude boomstammen doen denken. Ze zijn echter op een onmogelijke manier ‘verzaagd’ en hebben alle drie een open kern, waardoor er ook een associatie met architectuur opdoemt. 

Richard Long

Door Judith van Beukering

In Museum Kurhaus Kleve zijn voor het eerst alle prints van Land-art kunstenaar Richard Long samen te zien. De catalogue raisonné die daarbij verscheen is zijn eerste oeuvre-catalogus. Ook heeft de kunstenaar, die altijd inhoudelijk betrokken wil zijn bij de presentatie van zijn werk, deze tentoonstelling helemaal aan anderen overgelaten. Doorgaans heeft Richard Long de touwtjes in handen om het toeval in zijn kunst te regisseren. Durft hij nu toch ook iets los te laten? 

Richard Long is net terug van een wandelproject in Japan. Tijdens de persconferentie in de bibliotheek van het museum zit hij naast zijn vriendin. Hij ziet er tanig uit en gebruind. Hij is hier omdat hij gevraagd is voor de tentoonstelling en uit vriendschap, zegt hij. Richard Long heeft al lang banden met Museum het Kurhaus. In 1999 exposeerde hij hier als eerste vier litho’s uit zijn portfolio Being in the Moment. Twee jaar later kreeg hij er een grote solotentoonstelling, waarna het museum het werk Midsummer Flint Line aankocht, dat nu een kernwerk is in de collectie. 

Anderszien

Door Vincent Bijlo

Zinnebeelden aan Zee – De kunst van het anderszien geeft een beeld van het creatieve vermogen van blinde en slechtziende kunstenaars. In de kleine zaal van museum Beelden aan Zee zijn zestig werken (tekeningen, schilderijen, beelden, foto’s en gedichten) van dertig kunstenaars te zien en ervaren.

We lopen de kleine zaal van museum Beelden Aan Zee in Den Haag binnen. Hier staat Zinnebeelden opgesteld, een expositie van blinde en slechtziende kunstenaars, allen aangesloten bij de stichting Kubes, die zich ten doel stelt de deelname van blinden en slechtzienden aan het kunstzinnige en culturele leven te bevorderen. We zijn nog maar net binnen of er valt al een beeld om. Ik hoor het rinkelend in duizend stukken uiteenspatten op de stenen vloer. Het geluid van kapotvallende kunst doet pijn aan je oren, toch moet ik ondanks dat lachen. Het was een ziende museummedewerker die het beeld omstootte. “Hoe is het mogelijk,” zucht de conservator. “We hebben hier bij de opening 100 blinden in huis gehad, alles is heel gebleven.”


Russia XXI

Door Ans van Berkum

Museum Beelden aan Zee heeft Den Haag Sculptuur geadopteerd. Waar eerst verschillende curatoren de tentoonstelling op het Lange Voorhout organiseerden, is de laatste jaren Beelden aan Zee aan zet om de traditie voort te zetten. De keus om zich te concentreren op een land, werd door de organisatie gehandhaafd, en wat ligt er in dit Rusland-jaar meer voor de hand dan de beeldhouwkunst van deze eigenlijk nog altijd zo geheimzinnige republiek onder de loep te nemen?

De organisatie wilde in de tentoonstelling een beeld geven van de actuele stand van zaken en werkte om tot een keuze te komen samen met de het NCCA, het Nationale Centrum voor Hedendaagse Kunst in Moskou. Gevaarlijk zou je denken. Vanuit je vooroordelen verwacht je van Rusland nog altijd geen vrije informatiestroom en niets staat in onze contreien hoger aangeschreven dan een eigen keuze maken waarmee een eigen visie wordt uitgedrukt. Daar komt bij dat het voorbereidende team ook niet diep vertrouwd was met de materie. Hoe ga je dan te werk?

Keith Edmier 

 

Door Eleonoor van Beusekom


De jonge Keith bezocht de kunstacademie in California en werkte een tijdje bij een laboratorium voor kunstgebitten. Aanvankelijk maakte hij voor de filmindustrie in Hollywood zogenaamde ‘props’ ten behoeve van ‘special effects’ in films. Een werkperiode in New York, waar hij uitvoerend assistent voor beeldend kunstenaar Matthew Barney was, blijkt van groot belang voor zijn latere kunstenaarschap. Barney, vooral bekend door zijn installaties en video- performances, de Cremaster-cyclus waarin hij de tragedie van liefde en dood belicht, adviseerde Edmier om eigen werk te gaan maken vanuit een persoonlijk vertrekpunt. Edmier’s oudste werken dateren uit 1985. Zijn eerste museale solotentoonstelling in Nederland met een overzicht van sculpturen, foto’s en tekeningen, opende dit voorjaar in Haarlem. Het werk was voornamelijk afkomstig uit Nederlandse collecties. Voor deze tentoonstelling maakte Edmier ook replica van tulpenvazen waarin de 17e-eeuwse tulpenmanie en de renaissance bouwstijl van de Vleeshal zichtbaar is. Bovendien werd een film uit de Cremaster-cyclus van gast Matthew Barney vertoond.


Fernando Sánchez Castillo 

Door Els Vegter

Met de poëtische titel De slaap van de rede is dit voorjaar de solotentoonstelling geopend van de Spaanse kunstenaar Fernando Sánchez Castillo. De kunstenaar startte in opdracht van de Rabobank een inspirerend, grensverleggend proces en toont in de Kunstzone zijn sterk iconische beelden. Zo schuurt hij aan tegen vraagstukken die in deze tijd nog steeds actueel zijn. 

Met deze solotentoonstelling van Sánchez Castillo (1970) faciliteert de Rabobank opnieuw een kunstenaar om met vrije hand nieuw werk te creëren en hem zo een stap verder te zetten in zijn artistieke ontwikkeling. De Rabo verzamelt zijn werk sinds 2006 en heeft twaalf kunstwerken van hem in bezit. De invalshoek is de samenleving en de maatschappelijke context. Eerder was de beurt aan Alicia Framis die een solotentoonstelling kreeg waarbij identiteit centraal stond.


Yoko Ono 

Door Pascalle Mansvelders

Als Yoko Ono al niet een van de invloedrijkste conceptuele kunstenaars van onze tijd is, dan is ze in elk geval een van de belangrijkste vrouwelijke kunstenaars. Ja, gender speelt hier een rol, een akelige ook nog. Want de naam van de vrouw die al decennialang van grote invloed is op de Japanse en Amerikaanse avant-garde, die een essentiële spil van Fluxus vormt, die een pionier is op het gebied van zowel film en performancekunst als op de vroege conceptuele kunst, wordt nog altijd eerst gekoppeld aan de idee dat ze eigenhandig het voortbestaan van The Beatles de nek om zou hebben gedraaid. Als je haar naam googelt moet je je door vreselijke verwensingen heen slaan om bij haar kunstenaarschap uit te komen: “A bad influence. Period!”. Het maakt pijnlijk duidelijk hoe de roep van kunst vaak teniet wordt gedaan door die van de massa. En in het geval van Yoko Ono is dat dubbel wrang omdat zij ook nog eens van groot belang is op het terrein van kunstparticipatie én op dat van de wereldwijde vredesbeweging.

Gerhard Lentink

Door Antonie den Ridder

Taal en beeld gaan onderlinge betrekkingen aan die ons beeld van de wereld kunnen verhelderen of compliceren. En soms beiden tegelijkertijd. Beeldengalerij Het Depot in Wageningen presenteert een omvangrijk overzicht van het werk van de beeldhouwer Gerhard Lentink in het kader van een tentoonstelling rond het thema Taal in Beeld. 

We moeten al een beroep doen op de taal voordat we over kunnen gaan op de feitelijke bespreking van de tentoonstelling. Het Depot is immers niet zomaar een tentoonstellingsruimte en Gerhard Lentink niet zomaar een beeldhouwer. Om beiden te kunnen plaatsen doen we een beroep op taal om een context te kunnen schetsen. Het is de stichting Utopa, die de activiteiten van stichting Het Depot mogelijk maakt. Mecenas is Loek Dijkman, een succesvolle zakenman met oog voor maatschappelijke verantwoordelijkheid. Binnen Het Depot zegt Dijkman het vizier te richten op kunstenaars die een steuntje in de rug verdienen. Door presentaties, het geven van opdrachten en de aankoop van werken. Maar ook door het geven van beurzen en middels de uitgave van monografieën. Niet iedere kunstenaar kan een beroep doen op de welwillende steun van Het Depot, want het specialisme van de beeldengalerij is de tors en het lichaamsfragment. 

Petra Valdimarsdóttir 

Door Carina van der Walt

Zelden heeft een kunstwerk me zo aangesproken. Het project Come & Go van de jonge IJslandse kunstenares Petra Valdimarsdóttir maakt deel uit van de tentoonstelling Grave Souls & Secrets I in het Theehuis van Odapark, centrum voor hedendaagse kunst in Venray. Samen met de vleugelloze engelen met hun kinderhoofdjes van Johan Tahon uit België wordt deze tentoonstelling een poëtische ervaring. Of je een lezer bent die open staat voor de kracht van geschreven woorden in een kunstwerk of een kijker die in eerste instantie valt voor de subtiele kracht van een beeld, aan Grave Souls & Secrets I valt veel te beleven.

Valdimardóttir is een echte Internet-fan. Ze woont en werkt in Berlijn. Als deze zesentwintig jarige op een dag zou trouwen zou het met het Internet zijn, kreeg ik te horen van mijn begeleidster. Toch was Valdimardóttir gechoqueerd door hoe open Internet omgaat met privé informatie van ter dood veroordeelden in een gevangenis in Texas. Het spoorde haar aan om een installatie met enveloppen te maken. In het Theehuis hangen 425 enveloppen tegen een muur.


Slow Burn

Door Piet Augustijn

De vijf grote Brabantse steden, waaronder Tilburg, staan aan de vooravond van de herontwikkeling van hun spoorzones. De Tilburgse spoorzone is een groot binnenstedelijk gebied van 55 hectare dat langgerekt door het centrum van Tilburg loopt. Met de herontwikkeling van de spoorzone wil Tilburg op eigen wijze kennis, cultuur, leisure, het nieuwe wonen-werken en duurzaamheid met elkaar verbinden, waarbij de verschillende functies elkaar dienen te versterken. Fundament Foundation, bekend van de vierjaarlijkse edities van de internationale tentoonstelling Lustwarande in park De Oude Warande in Tilburg, richtte de monumentale locomotiefhallen uit 1933 in met de tentoonstelling Slow Burn – an index of possibilities.


DordtYart

Door Beatrijs Schweitzer

In de immense hal van een voormalige scheepswerf in Dordrecht vindt de tweede editie van DordtYart plaats. Vanaf april tot begin oktober worden er niet alleen beelden en installaties getoond maar ook gemaakt. Het contact met de bezoekers neemt een wezenlijke plaats in. Dagelijks zijn er kunstenaars aan het werk, geassisteerd door jongeren van integratiebedrijf ‘DordtMij’, die zo interessante leer- en werkervaring opdoen. Een opmerkelijk concept op een plek die ‘van nature’ al tot de verbeelding spreekt.

Het is relatief rustig als ik DordtYart voor de tweede keer bezoek, maar tijdens de opening was dat wel anders. Terwijl een lange rij staat te wachten voor de metershoge dampende Pasta Sauna van Marije Vogelzang, verwonderen anderen zich over de vernuftige installatie van Ronald van der Meijs, waarbij immense ‘longen’ blokfluiten laten klinken middels rokende sigaren. 

Shaping senses

Door Jaap Röell

Het Beeldhouwerscollectief ABK timmert al vanaf 1982 aan de weg. Bij dit landelijke netwerk zijn zo’n zestig kunstenaars die ruimtelijk werk maken, aangesloten. Sinds een aantal jaren nodigt het ABK  curatoren uit om exposities te maken. Al naargelang de locatie en het tentoonstellingsthema, selecteren zij ABK-leden om daaraan deel te nemen. In de expositie Shaping Senses in Het Kruithuis te Den Bosch, werden voor het eerst niet-leden van het collectief, veelal jonge kunstenaars, gevraagd om werk in te brengen of speciaal voor de locatie te maken. Een goede greep omdat daarmee de keuzemogelijkheden voor de curator breder worden en vooral omdat jonge kunstenaars zich op deze wijze kunnen optrekken aan meer ervaren beeldhouwers en zich aldus uitgedaagd voelen. De expositie Shaping Sensens in Het Kruithuis te Den Bosch, was daar een goed voorbeeld van.

Kunstprijzen

Door Tine van de Weijer

Kunstopdrachten worden allengs schaarser en ook musea beschikken over steeds geringere aankoopbudgetten. Gelukkig resteren in een uitgekleed cultuurlandschap waarin ook de particuliere kunstkoper de hand op de knip houdt, als laatste strohalm nog een aantal kunstprijzen. Sinds 1998 wordt tweejaarlijks in Apeldoorn de Wilhelminaring uitgereikt, een oeuvreprijs voor kunstenaars die in de ogen van een per editie wisselende jury met zijn of haar werk van bijzondere betekenis is voor de Nederlandse sculptuur. En in het deftige Laren heeft de Stichting Vrienden van het Singermuseum het initiatief genomen om een mid-career prijs voor kunstenaars halverwege hun carrière in het leven te roepen. De Volkskrant richt zich in samenwerking met NTR KunststofTV en het Stedelijk Museum Schiedam op de toekomst en riep de Volkskrant Beeldende Kunst Prijs voor aanstormend talent tot 35 jaar in het leven. Lees meer...

Less is More, More or Less

Door Piet Augustijn

Less is More, More or Less opende op vrijdag 7 juni in TENT de discussie over verzamelen en ontzamelen van kunst in de openbare ruimte. Met de kunst van Rotterdam als vertrekpunt presenteerden denkers verschillende perspectieven op het begrip verzamelen, toonden kenners praktijkvoorbeelden in de stad en lieten kunstenaars in TENT zien hoe ontzamelen onderdeel van de kunstpraktijk kan worden. “Wie bepaalt of kunst weg mag of juist niet?”, vroeg kunsthistoricus Jan van Adrichem zich af. “Er moet een goede en ruimhartige lijst komen van beelden die we voor de stad willen behouden met enkele grote namen als wens maar ook letten op nieuwe namen.” 

In een stad als Rotterdam werden in een halve eeuw meer dan duizend werken van bekende en minder bekende, internationale en lokale, dode en levende kunstenaars aan de straat toegevoegd. Aangevoerd door topwerken als De Verwoeste Stad (Ossip Zadkine), Santa Claus (Paul McCarthy) en het werk van Naum Gabo is het een tot de verbeelding sprekend beeldenbestand. Maar het is ook een verzameling die piept en kraakt en waarvan vele werken ouderdomsgebreken vertonen. Hoeveel is genoeg? Welk kunstwerk moet bewaard en onderhouden worden en waarom? En wat doen we met de afvallers? Het Centrum Beeldende Kunst Rotterdam maakt met de programma’s BKOR (Beeldende Kunst Openbare Ruimte Rotterdam) en SIR (Sculpture International Rotterdam) beleid voor kunst in de publieke ruimte. BKOR zorgt voor de enorme collectie van met name Rotterdamse werken, SIR zorgt voor de vijftig stuks tellende collectie internationale werken. In opdracht van de gemeente ontwikkelt BKOR op dit moment voor de Rotterdamse collectie een ontzamelingsplan.

Ruimte Denken

Door Antonie den Ridder

Ruimte Denken is de titel van het symposium, dat Stichting Bas Maters organiseerde in de Friso-kazerne te Ede. Een symposium dat nieuwe inzichten op het gebied van ruimtelijke ontwikkeling zou moeten bieden aan beleidsmakers, ontwikkelaars, ontwerpers en kunstenaars. Inzichten, die aangeleverd worden door vrije geesten, want die zouden immers het verschil moeten maken.

Om de nagedachtenis en het ideeëngoed van Bas Maters (1949-2006) levend te houden heeft de naar hem genoemde stichting al diverse initiatieven ondernomen. Het organiseren van een symposium, waarin de zoektocht naar nieuwe inzichten over de invulling van de openbare ruimte centraal staat, past uitermate goed in deze reeks. 

Cor Litjens

Door Geraart Westerink

Binnen het thema Het Stadslandschap in Beeld dat meerdere activiteiten omvat, heeft Casa CASLa een presentatie gemaakt die kan worden gezien als een speelse samenvatting van het oeuvre van Cor Litjens.

Ter gelegenheid van de recente troonswisseling werden diverse overzichten gepubliceerd die de situatie aan het begin en het einde van de regeringsperiode van Beatrix in beeld brachten. Eén van de meest opvallende items betrof Almere, waarvan de groei van een kleine nederzetting tot een stad met ruim 190.000 inwoners bijna volledig in de betreffende 33 jaar valt: waarschijnlijk de grootste stedenbouwkundige prestatie in Nederland sinds de uitbreiding van de Amsterdamse grachtengordel in de 17de eeuw. Een waanzinnig experiment en een eldorado voor (landschaps-)architecten, stedenbouwkundigen en architectuurliefhebbers, of kunstenaars die de architectuur als uitgangspunt hanteren. 

Mark Major en Keith Bradshaw 

Door Peke Hofman

Verantwoordelijk voor het slotakkoord van Trajectum Lumen, het ambitieuze kunstproject in de binnenstad van Utrecht, zijn de lichtkunstenaars Mark Major en Keith Bradshaw uit Londen. In opdracht van de gemeente Utrecht ontwierpen zij een lichtkunstwerk dat de Domtoren, het Domplein en de kerk met elkaar verbindt. Honderden led-modules die afzonderlijk worden aangestuurd, werden onzichtbaar geplaatst in een monument waar niets mocht worden aangetast. Geen gemakkelijke opgave, zo blijkt uit de twee jaar lange voorbereiding. Dit laatste lichtkunstwerk van de kunstroute in Utrecht werd op 11 april ‘aangestoken’ door koningin Beatrix. De bedoeling is dat het historische hoogtepunt van de stad minimaal vijf jaar door honderden led lampen in een ander licht wordt gezet. 

Verzamelaars aan het woord: 
Jos van der Velde en Rianne Versluis

Door Etienne Boileau

Door van een aantal kunstenaars meerdere - soms wel tientallen - werken aan te kopen, hebben beide verzamelaars een collectie met diepte opgebouwd. Het gaat ze daarbij vooral om kunstwerken waarin iets te ontdekken valt. Hun eigen interpretatie en persoonlijke beleving speelt een belangrijke rol: ‘kunst is een aanzienlijke verrijking van ons leven’.

Een zelf verbouwde kluswoning van vier verdiepingen in de Tarwewijk op Rotterdam-Zuid is het domein van Jos van der Velde en zijn partner Rianne Versluis. Hij is een klassiek geschoold zanger en zij houdt zich bezig met de accreditatie van opleidingen in het hoger onderwijs. De door hen met honderden kunstwerken ingerichte en zelf vormgegeven ruimtes ogen sereen. Neem de eerste etage waar de keuken zich bevindt. Daar hangt een groot aantal poëtische tekeningen van Simon Benson en enkele subtiele handgeschreven tekstwerken van Toine Horvers. Boven in de woonkamer aan de wand treffen we een zwaar monochroom paneel van Willy de Sauter en een drietal diffuse schilderijen van Charl van Ark aan. Alles opgezet in beige of gebroken wit. Alleen bij een juiste lichtinval komt er iets van een voorstelling in Van Ark’s werk naar voren. Her en der zijn in de diverse vertrekken op de vloer of aan de wand beelden geplaatst. Bij die plaatsing wordt de ene keer uitgegaan van overeenkomsten en de andere keer juist van contrasten. Zo wordt spanning gecreëerd en komen onverwachte aspecten aan het licht. 

Wilt u de artikelen helemaal lezen, neem dan een abonnement, of vraag een los nummer aan via info@spabonneeservice.nl  

Comments