Beelden 3#2013

Beeldenmagazine 3#2013, jaargang 16, nr. 63

Redactioneel 

John Blaak

In de zomer werd Valentijn Byvanck, directeur van het Centrum voor Contemporaine Cultuur in Maastricht, in de 4 uur Nieuwsbreak op Volkskrant.nl o.a. gevraagd naar tips op cultureel gebied. Byvanck antwoordde; “'Het is op cultureel gebied altijd stilletjes in de zomer. Wel is er in Utrecht op dit moment een leuk project bezig: Call of the Mall. Door het stationsgebied loopt een parkoers met allerlei kunstinstallaties, waaronder een enorme theepot op een dak en een aantal grijze auto's in de parkeergarage die allemaal uit het jaar stammen dat het winkelcentrum Hoog Catharijne werd gebouwd”. Zelf vond ik het wel meevallen met dat ‘stilletjes in de zomer’. In het vorige nummer werden o.a. interessante tentoonstellingen als ArtZuid 2013, Ja Natuurlijk, Russia XXI en DordtYart besproken. In dit nummer kunt u artikelen lezen over o.a. Territory, Re(Source), Fuck Off 2 en ook het genoemde Call of the Mall. Daarnaast beschrijven we uit de ons omringende landen de tentoonstellingen van Massimo Bartolini, Kunstenfestival Watou, Giuseppe Penone, Christo, Emscher Kunst en de Biënnale van Venetië. En dan noem ik nog niet eens alles wat er verder in ons blad staat. Daarnaast waren er deze zomer nog vele andere tentoonstellingen in binnen- en buitenland waar wij helaas geen ruimte voor hadden. Teveel eigenlijk voor elke rechtgeaarde kunstliefhebber om allemaal te bezoeken. Een verzachtende omstandigheid voor Byvanck is dat hij niet overal van op de hoogte is omdat hij waarschijnlijk ons blad niet kent. Deze onbekendheid betreuren wij. Het blad ligt spaarzaam in een enkele boekwinkel en moet het hebben van de vaste abonnees. Mond op mond reclame is daardoor voor ons heel belangrijk. De laatste tijd zijn er al een aantal kunst-, architectuur- & designbladen in de papieren versie gesneuveld, bijvoorbeeld Mister Motley, OPEN, Cahier over kunst en het publieke domein, Volume en Items. Zij bestaan nu alleen nog als webmagzine. Deze bladen zijn de dupe van de bezuinigingen op de kunstbladen. Metropolis M en De Witte Raaf zijn twee bladen die het dit jaar zonder overheidssteun moeten doen, maar het vooralsnog proberen te redden in een afgeslankte vorm. Beeldenmagazine heeft nooit enige steun gehad. Dat blijkt nu een voordeel. De huidige bezuinigingen maakt het voor ons niet moeilijker i.t.t. de andere kunstbladen die flinke bedragen aan subsidie kregen en nu hun beleid moeten aanpassen. Toch merken wij ook iets van de recessie, wij zijn afhankelijk van abonnees en advertenties. De abonnees blijven op peil, al zouden we er graag meer willen hebben. Met de advertenties gaat het met het ene nummer beter, dan met het andere. Voor dit nummer mogen wij niet klagen, maar we zullen er aan moeten blijven trekken. Musea, galeries, kunstinstellingen en aan kunst verwante bedrijven hebben het ook moeilijker in deze tijd en kunnen zich niet meer altijd een advertentie veroorloven. In de geest van premier Mark Rutte’s: ‘stimuleer de economie’, vraag ik u ‘stimuleer ons blad’. Help ons aan meer abonnees en advertenties, zodat Beeldenmagazine ook de komende jaren kan voortgaan met het, onafhankelijk van subsidie, publiceren van kunstkritische artikelen. 

Inhoud:

Kunst in Amsterdam

Door Sya van ’t Vlie

In de zomermaanden waren veel galeries gesloten of deden niets op het gebied van ruimtelijke kunst. Gelukkig was er in diverse instellingen genoeg te zien. Kunstcentrum De Appel toonde het ambigue gezicht van Amsterdam, in het Science Park werden drie kunstwerken onthuld, en het Rijksmuseum opende haar beeldentuin met een zomertentoonstelling van Henry Moore.

De titel van de tentoonstelling bij De Appel is verwarrend, want de uitleg in het tentoonstellingsboekje wekt de indruk dat gastcurator Gerardo Mosquera niet op zoek is naar het artificiële maar naar het echte Amsterdam. Niet naar het Amsterdam van de citymarketing campagnes maar naar het ongekunstelde Amsterdam dat achter die campagnes schuilgaat. Ik houd het maar bij de subtitel, de stad als kunstwerk. Het merendeel van de kunstenaars, uit binnen- en buitenland, uit verleden en heden, heeft wel ‘iets’ met Amsterdam gedaan. De levensgrote ME’er van de Spanjaard Fernando Sánchez Castillo is gekleed in een uniform uit de jaren ’70. De acrylverf waarmee zijn uniform is besmeurd, verwijst naar de Nieuwmarktrellen. Uit protest tegen de kaalslag in een karakteristiek stuk Amsterdam dat plaats moest maken voor de aanleg van de metro, gingen buurtbewoners de straat op. Ze ontvingen de ME’ers die hun protest moesten neerslaan met stenen, verf, speksteenpoeder en rookbommen.

De Biënnale van Venetië 2013: zien met je ogen dicht

Door Pascalle Mansvelders

Toen Massimiliano Gioni te horen kreeg dat hij was gekozen als curator van de Biënnale van Venetië 2013, stak hij eerst een sigaret op, terwijl hij toch echt was gestopt met roken. Vervolgens ging hij in zichzelf op zoek naar een verhaal in beeld dat echt wezenlijk was voor kunst en voor de mens. “Het feit dat mensen beelden in hun hoofd hebben – het feit dat we beelden zien, zelfs met de ogen gesloten – is een banaliteit die een behoorlijke kracht in zich heeft”. Dat is het fundament voor deze Biënnale. De beelden die we nodig hebben om tot inzicht te komen. Inzichten over onszelf en de wereld om ons heen. De drang die we voelen om deze beelden te rubriceren in structuren van kennis. En hoezeer we daarbij kunst en kunstenaars nodig hebben.

Ik heb letterlijk staan trappelen van ongeduld om deze Biënnale te gaan zien. Noodgedwongen heb ik er een aantal moeten missen, een verlies waarvan ik denk dat ik het nooit meer echt te boven kom. In die jaren heb ik kunst zien veranderen in een slagveld aangevoerd door economen en marketeers, resulterend in het vreemde idee dat kunst een democratie zou zijn. Een heerschappij van het volk waar geen god meer aan te pas komt. Maar ik geloof in de worstelingen van kunst en kunstenaars en de Biënnale van Venetië biedt de heerlijkste momenten om van kunst en het leven te blijven houden. Als ik mijn ogen sluit zag ik lang Venetië als de mooiste plaats om in te leven (dat is totdat ik voor het eerst New York bezocht) en soms verhuis ik van woonplaats nog steeds, immers je woont toch enkel in je eigen hoofd. Dit jaar was het reisgezelschap het best denkbare, ook in de vorm van de gekozen curator die ik bewonder om zijn visies sinds ik een expositie van hem zag in het New Yorkse New Museum waar hij Director of Exhibitions is: Massimiliano Gioni, een Italiaans-Amerikaanse kunsthistoricus die zijn projecten als pedagogische universums beschouwt waarin verhalen verteld kunnen worden, waardoor we de werkelijkheid via kunst beter kunnen begrijpen.

Ingepakte lucht van Christo

Door Antonie den Ridder

In het industriële monument Gasometer Oberhausen valt tot en met 30 december Big Air Package van de fameuze inpakkunstenaar Christo te bezichtigen. Op de onderste verdieping van Gasometer biedt een overzichtstentoonstelling een terugblik op de vele projecten, die Christo met zijn wederhelft Jeanne-Claude gerealiseerd heeft. De beleving van de installatie is overweldigend, maar de duiding ervan blijft, zoals gebruikelijk bij Christo, in vaagheid steken.

Groot, groter, grootst. Je krijgt bij Christo al snel het gevoel, dat de wereld als podium steevast een maatje te klein voor hem is. De praktische haalbaarheid van zijn projecten bepaalt in hoge mate het concept van het kunstwerk. De eerste inpakwerken ofwel empaquetages betroffen nog objecten als flessen en conservenblikjes. Maar de bescheidenheid, die deze vroege werken sierden, maakte plaats voor ongebreidelde ambitie, zodra de kunstenaar naar Amerika emigreerde. Het moest allemaal groter en sensationeler. Stoelen, fietsen, auto’s, winkelpuien en fonteinen vormden een relatief bescheiden opmaat naar het inpakken van eilanden, bruggen en rivieren. In het land van de onbegrensde mogelijkheden vormde de drive van Christo om de haalbaarheid van ideeën te toetsen misschien een bevredigende vervanging voor inhoudelijkheid. Maar in de context van mondiale samenhang waarbinnen balans gezocht wordt tussen overvloed en schaarste, is het begrip van onbegrensdheid een achterhaalde mythe geworden. Naar eigen zeggen is het resultaat van het werk van Christo en Jeanne-Claude dan ook puur esthetisch bedoeld en heeft het enkel tot doel aan te zetten tot een andere kijk op de omgeving.  Het overzicht in Gasometer Oberhausen geeft een helder en veelzijdig beeld van de werkwijze en beeldende resultaten van Christo. 

Emscherkunst

Door Peke Hofman

Dat Duitsland een goed kunstklimaat heeft mag bekend zijn. Zeker in het licht van de economische tegenwind is het een echte verademing om te zien dat een kunstmanifestatie van dit formaat blijkbaar mogelijk is. De eerste keer in 2010 werd Emscherkunst georganiseerd in het kader van het Ruhrgebied, culturele hoofdstad. Deze tweede editie is zo mogelijk nog indrukwekkender. Geconcentreerd in de Emscherdelta tussen Gelsenkirche en Dinslaken werden dertig nieuwe kunstprojecten gerealiseerd in de openbare ruimte en daarmee is Emscherkunst uitgegroeid tot één van de meest ambitieuze kunstprojecten in Duitsland. De geschiedenis van het gebied, de nieuwe landschapsarchitectuur en het in ere herstellen van de rivier de Emscher waren voor de kunstenaars uitgangspunten voor hun werk. Als dan ook nog topkunstenaars als Daniel Buren, Mark Dion, Ai Wei Wei, Lawrence Weiner, Douglas Gordon en vele anderen met een ruim budget en grote inzet zich committeren aan deze spannende opgave, is succes wel bijna verzekerd.

Het probleem van de liefde

Door Astrid Tanis 

Aan Agnes moet ik denken als ik in het voorwoord van de huidige uitgave van Kunstenfestival Watou 'over de liefde die we niet begrijpen' lees: 'De liefde met haar barsten en onvolmaaktheden, over het aantrekken en afstoten ervan. Kunstenfestival Watou wil in deze aflevering deze imperfecte liefde erkennen'.

Mijn studievriendin Agnes droomde van een perfecte liefde die ze in het gemankeerde gezin waarin ze werd geboren nooit ervoer. Ze zocht naar een liefde die elke fout en mishandeling gladstreek van de gewelddadige mannen waarop zij viel. Op negenenveertig jarige leeftijd stierf ze gedesillusioneerd aan een overdosis drank en pillen. Ze was een romanticus zonder uitlaatklep. Perfecte liefde is een illusie, maar juist in de barsten van deze illusie ontstaan de beste gedichten, verhalen en kunstwerken. 

Massimo Bartolini in het S.M.A.K. te Gent

Door Riet van der Linden 

Hij staat aangeschreven als één van de belangrijkste Italiaanse ‘beeldhouwers’ van zijn generatie: Massimo Bartolini, geboren in 1962 in Cecina (Italië). In 1999, 2009 en 2013 nam hij deel aan de Biënnale van Venetië. Voor de Documenta 13 realiseerde hij een rechthoekig bassin met een heen en weer rollende golf die het omringende gerstveld bewaterde. En in datzelfde jaar was zijn spraakmakende openluchtbibliotheek Bookyards te zien, in het kader van de Gentse stadstentoonstelling Track. In het S.M.A.K. te Gent is nu zijn tentoonstelling STUDIO MATTERS + 1 te zien.

Bij mijn bezoek aan Track vorig jaar ben ik zijn Bookyards misgelopen en in Kassel zijn Untitled (Wave). Maar in het S.M.A.K. heb ik dan toch eindelijk kennis kunnen maken met Massimo Bartolini. Studio Matters + 1 wordt gepresenteerd als een atypische tentoonstelling en is deel van een tweeluik (het andere deel is in Edinburgh te zien). In beide tentoonstellingen wordt slechts één grootschalige installatie getoond, binnen de context van een selectie intieme ‘kunstwerkjes’ uit het atelier van Bartolini die aanvankelijk niet voor de buitenwereld bedoeld waren en die hier voor het eerst worden getoond. 

Penone brengt tuinen van Versailles tot leven

Door Etienne Boileau

Dit jaar bestaan de tuinen van Versailles 400 jaar. Om die reden staan er tot eind oktober zo’n twintig beelden van Giuseppe Penone. Zijn metershoge bronzen bomen en immense bewerkte blokken marmer vormen een meer dan levensechte toevoeging aan de nogal saaie tuinen van Versailles. De ruimtelijke beleving van Le Nôtre’s tuinontwerp wordt er aanzienlijk door versterkt.

Giuseppe Penone behoort tot de Arte Povera, een groep Italiaanse kunstenaars uit de jaren zestig, die vooral met alledaagse materialen werkten. De informele kunst die daaruit voortkwam, was een reactie op de toegenomen abstrahering en de weergave van een veel hardere werkelijkheid in de Amerikaanse kunst van die tijd. Penone’s werk gaat over de natuur, het verloop van de tijd, de menselijke herinnering en beleving. Als kunstenaar raakte hij geboeid door de groeikracht van een boom, haar jaarringen binnenin, en de structuur van een boomschors. 

FUCK OFF 2: beklemmend en schokkend engagement

Door Paulo Martina

De tentoonstelling FUCK OFF 2 is een vervolg op de tentoonstelling die onder dezelfde titel in 2000 in Shanghai werd georganiseerd. Deze zette toen de onafhankelijke jonge Chinese kunst op de kaart. Deze keer speelt het zich niet af in Shanghai, maar in het Groninger Museum. Een ding is duidelijk na het bezoek aan de tentoonstelling: in China staan het lichaam als uiting van engagement opvallend vaak centraal. Curatoren van de tentoonstelling zijn de kunstenaar Ai Weiwei, kunstcriticus Feng Boyi en conservator van Het Groninger Museum Mark Wilson. Wie Ai Weiwei uitnodigt voor het samenstellen van een tentoonstelling van hedendaagse Chinese kunst, kan verwachten dat het op zijn minst controversieel zal zijn. De bezoeker wordt daarin niet teleurgesteld. 

Verzameling Kreuk: groot, groter, groots

Door Jaap Röell 

De in Amerika wonende ‘kunstverzamelaar-in-het-groot’,  Bert Kreuk, laat graag weten waarom hij de door hem in de afgelopen twintig jaar verworven kunstwerken zo bijzonder vindt. De presentatie in het Gemeentemuseum Den Haag van een deel van zijn verzameling onder de titel Grensverleggend / Transforming the Known, was een schoolvoorbeeld van een poging de beschouwer iets te willen leren. Dat kan hinderlijk zijn, de verzamelaar die je influistert, nee, toeschreeuwt wat je moet zien, maar tegelijkertijd neemt mij dat voor hem in. Het is immers zíjn collectie die nog elke dag groter wordt, zíjn persoonlijke keuze, zíjn rechtvaardiging van hoe hij met kunst in het leven staat.

Die persoonlijke betrokkenheid van de verzamelaar levert een andere tentoonstelling op dan als die zou zijn samengesteld door een professionele curator. Het is het verschil tussen een CEO die met het geld van anderen een mooi bedrijf runt en de eigenaarondernemer die met eigen geld voor alles zelf verantwoordelijk en aansprakelijk is. Daarom is het goed dat Kreuk de vrijheid van het museum kreeg om zijn eigen expositie samen te stellen. 

CODA Paper Art: kathedraal van karton

Door Tine van de Weyer

Papier is geduldig. Hetgeen zoveel wil zeggen als: je kunt schrijven wat je wil, het papier laat zich alles ondergaan. Liefdesbrieven, boodschappenlijstjes, strafwerk, acquarellen, rekeningen, ambtelijke nota’s, oorlogsverklaringen, tekeningen en rekensommen, poëzie of proza: het papier raakt er niet door van streek, blijft onaangedaan weerkaatsen wat het wordt toevertrouwd. Maar ofschoon digitale media en de noodzakelijke duurzaamheidsagenda deels broodroof op het papier pleegden blijkt het puur als materiaal springlevend. Bladerend door de catalogus van de internationale Paper Art tentoonstelling die tot 27 oktober in het CODA Museum is te zien, hoor ik de nieuwslezer op de radio vertellen dat er in Christchurch in NieuwZeeland een kathedraal van karton is gebouwd. In 2010 werd de originele kathedraal tijdens de aardbeving verwoest. De Japanse architect Shigeru Ban zet er nu voor de komende 20 jaar een goedkope, sterke en duurzame aardbevingsbestendige kathedraal neer van 25 m hoogte inclusief een glasinlood raam die ruimte biedt voor 700 gelovigen en die volgens de architect zeker 50 jaar mee kan.

Textiel is ambacht allang voorbij

Door Piet Augustijn

Twintig kunstenaars uit binnen- en buitenland tonen recente (textiel)werken op de derde Rijswijk Textiel Biënnale in Museum Rijswijk. Beproefde en bekende textiele technieken als weven, kantklossen, borduren en quilten worden gecombineerd met fotografie, video en uiteenlopende digitale technieken, zodat een hedendaagse en soms prikkelende beeldtaal het gevolg is. Textielkunst is het ambacht en het handwerk allang voorbij en mag (zeker in Rijswijk) de aanduiding textiel overboord zetten. Jute, fleece, spijkerstof, wol en katoen hebben de plaats ingenomen van verf, houtskool, pastel, inkt en grafiet. De tentoonstelling bewijst de volwassenheid van het medium textiel. Niet alleen wat beeldende uitdrukking betreft, ook de thematiek van veel kunstenaars refereert aan het heden. Bij sommigen zie je een grote betrokkenheid bij maatschappelijke thema’s en actuele onderwerpen, bij anderen ligt de nadruk op nieuwe technologie of de laatste vindingen uit wetenschappelijk onderzoek. 

Call of the Mall

Door Els Vegter 

Het Utrechtse Hoog Catherijne gaat op de schop. De jarenlange verbouwing heeft het winkel- en stationsgebied verandert in een grote puinzooi. Afbraak en nieuwbouw gaan hier samen, wat het voor kunstenaars tot een interessant gebied maakt. Kunst tussen sloop en vernieuwing op een goed bezochte plek. Dat is de opzet van Call of the Mall waaraan twintig (inter-)nationale kunstenaars meedoen.

Call of the Mall heeft wortel geschoten in een van de drukste winkelgebieden van Nederland. Hoog Catherijne werd in 1973 feestelijk geopend. De band Pussycat trad op en de koningin maakte haar opwachting in dit wonderschone shoppingparadijs met palmen, dakterrassen, zithoekjes, een theater, volières, kunst en kroonluchters. Het moest een ontmoetingsplek worden voor bewoners en winkelend publiek. Nog geen tien jaar later zaten daklozen op de bankjes van bewoners en werden gangen gesloten, junks weggejaagd en het meubilair hufterproof gemaakt. Kantoren kwamen leeg te staan, het nieuwe werken deed zijn intrede, shoppen bij webwinkels nam toe en winkels gingen failliet. De droom brokkelde langzaam af. De utopie van architecten transformeerde langzaam tot een dystopie. 

Territory bij Atelier Van Lieshout  

Door Beatrijs Schweitzer

Territory is de eerste tentoonstelling georganiseerd door de stichting AVL- Mundo. Oprichter Joep van Lieshout koos zelf vier kunstenaars uit om samen met zijn eigen Atelier van Lieshout te exposeren bij zijn studio aan de rand van het Rotterdamse Vierhavensgebied. Kevin van Braak, Erik van Lieshout, Philippe Mestre en Itziar Okariz, de keuze ligt in het verlengde van zijn eigen uitgangspunten. Daarmee breidt hij opnieuw zijn eigen artistieke territorium uit.

Territory kondigt zichzelf aan als grensoverschrijdend, ontwrichtend en schurend. “Territtory kan door sommigen misschien als aanstootgevend ervaren worden. Maar, zonder wrijving geen glans!.” Deze tekst irriteert me vooraf een beetje, ‘schurend en grensoverschrijdend’ klinkt niet alleen wat obligaat, maar mogelijke kritiek wordt daarmee ook al bij voorbaat gepareerd. Het wekt echter ook nieuwsgierigheid.  

Beelden op de Berg X / (Re)Source

Door Judith van Beukering

(Re)Source, de tiende editie van Beelden op de Berg in Wageningen is geen gemakkelijke tentoonstelling. Wie verwacht er in de prachtige omgeving van het Arboretum – de botanische bomentuin – eens fijn van kunst te gaan genieten, zal al snel afhaken. De meeste kunstwerken zien er uit als wetenschappelijke projecten. De opzet van de tentoonstelling vraagt een onderzoekende houding van de bezoeker. Dan ontvouwt zich een intrigerend geheel aan vragen en kennis rond het thema ‘authenticiteit en manipulatie’. Wat beogen deze kunstenaars en vormgevers met hun onderzoeksprojecten?

Kunstenaars en wetenschappers delen met elkaar dat ze door hun werk grip op de wereld willen krijgen. Kunstenaars doen dat doorgaans door te ‘beschrijven’ en wetenschappers door te ‘analyseren’. In Wageningen leveren de wetenschappers in aanvang kennis - over planten, plantengroei en taxonomie - waarna de kunstenaars en vormgevers ‘als wetenschappers’ aan de slag zijn gegaan. 

Lustrum met uitdagingen

Door Geraart Westerink

Beeldenpark de Anningahof bij Zwolle viert dit jaar met elan en enthousiasme het tweede lustrum, ondanks de gevaren die het park bedreigen. In 2006 was ik onder de indruk van mijn eerste bezoek aan de Anningahof. Zeven jaar later is het beeld nog positiever. Het park is uitgebreid met een fraai stuk boomgaard. De collectie beelden is groter en diverser, terwijl de kwaliteit daar niet onder heeft geleden. Integendeel, ook de natuur heeft niet stilgestaan. De begroeiing waarvoor in 2006 al de kiem was gelegd is volwassener geworden. Storende elementen uit de nabije omgeving, zoals wegen en industriegebied, worden nu grotendeels aan het gezicht onttrokken. Her en der op het grondgebied zijn spontaan zeldzame bloemen en planten opgekomen, die door terughoudend maar doelgericht ingrijpen floreren. Het concept is tot wasdom gekomen, de ruimtelijke variëteit vergroot. Daardoor kunnen de uitgedachte mogelijkheden voor het presenteren van beeldende kunst beter worden benut. Het beeldenpark is uitgegroeid tot een waar lusthof en inmiddels tot beschermd landgoed aangemerkt, wat grote voordelen heeft voor behoud en beheer. 

Land Art Levend

 

Door Ans van Berkum


Land Art Live is een programma van wijlen Museum De Paviljoens in Almere. Het onderzoekt het sociale functioneren van de zes grote landschapskunstwerken in de provincie Flevoland, die in eerste instantie aanwezigheid creëren door hun formaat. Dat op zich is een teken van verzet. Land Art-kunstenaars wilden zich in de jaren zestig onttrekken aan de knellende banden van musea, die in die periode symbool werden van canonisering en inperking. De vaak zeer grote werken incorporeren de omringende ruimte en maken daarmee de sprong naar architectuur en landschapsontwerp. Door hun formaat en ligging in de periferie van steden, ontstaan er met regelmaat ook extra activiteiten rondom hun fysieke verschijningsvorm.


Het Observatorium van Robert Morris vormt het decor van het festival Sunsation, dat altijd plaatsvindt rond de langste dag in juni. Men trouwt in de Groene Kathedraal van Marinus Boezem, picknickt bij Exposure van Anthony Gormley, gaat vrijen in de Aardzee van Piet Slegers. “Dragen deze vormen van gebruik bij aan de waarde van de objecten?”, vraagt Martine van Kampen die het programma leidt, zich af? En: “Hoe verhoudt het specifieke gebruik zich tot de betekenis van de kunstwerken?”, of: “Dragen ze bij aan beter begrip ervan?” 


Open City: ironie in de praktijk

Door Carina van der Walt

Het Kunstfort bij Vijfhuizen is een besloten ruimte. Het is deel van de Stelling van Amsterdam. Samen met vijf en veertig andere forten vormt het fort onderdeel van een historische verdedigingskring die op een afstand van ruim vijftien kilometer van de hoofdstad ligt. In deze besloten ruimte denken kunstenaars, onderzoekers en het publiek thans na over het belang van de openbare ruimte. De naam van de huidige zomertentoonstelling is Open City. Deze naam schreeuwt om bevrijding uit de donkere gangen van het fort, een licht ironische gegeven dus. Open City toont in beelden en films de resultaten van onderzoeken van kunstenaars. Het is ook een project van de Gemeente Haarlemmermeer met bijkomende publieke interventies en dialogen. Als slotstuk van Open City zal er eind september een ‘Academy’ over de openbare ruimte aangeboden worden met presentaties van de onderzoeksresultaten van wetenschappers, naast workshops en excursies. 

Wilhelminaring 2013: Hans van Houwelingen

Door Ans van Berkum

Wat was dat feestelijk, de uitreiking van de Wilhelminaring aan beeldend kunstenaar Hans van Houwelingen op 2 september op Paleis het Loo. In een stijlvolle zaal met geheimzinnige wandschilderingen en glinsterende kroonluchters waren ongeveer 200 belangstellenden verzameld om de ceremonie bij te wonen. Het programma was divers en prikkelend en gaf deze belangrijke oeuvreprijs voor de beeldhouwkunst een passend cachet. De uitstraling van de Wilhelminaring is duidelijk gegroeid en het belang van de prijs toegenomen. De Wilhelminaring wordt om de twee jaar uitgereikt aan een kunstenaar die ruimtelijk werkt en een onderscheidend oeuvre heeft. Hij bestaat uit een speciaal ontworpen ring en een opdracht van de Gemeente Apeldoorn voor het plaatsen van een ruimtelijk werk in het Sprengenpark in de stad. Vanuit de prijs zijn daar inmiddels beelden gerealiseerd van Joop Beljon, Joep van Lieshout, Jan van Munster, Carel Visser, Maria Roosen en Piet Slegers. Lees meer...

Seeds of Change: baken van licht

Door Marijke Jansen 

Seeds of Change is een lichtsculptuur van de Bossche kunstenares Dorette Sturm voor het hoofdkantoor van Ricoh Nederland B.V. in 's-Hertogenbosch. Zij heeft in Utrecht een opleiding gedaan voor Beeld en Media-technologie. Seeds of Change is de baak voor het gebouw én het Paleiskwartier, een nieuwe wijk in 's-Hertogenbosch.

Vanaf de A2 richting 's-Hertogenbosch Centrum rij je via de Randweg richting het Paleiskwartier. Het Paleiskwartier is een herontwikkelingsgebied voor werken en wonen dicht bij de binnenstad van 's-Hertogenbosch. In dit gebied mogen architecten zich uitleven om opmerkelijke architectonische objecten te maken. Het nieuwe hoofdkantoor van Ricoh Nederland B.V. op een driehoekige sokkel geplaatst, ontwerp van Ir. Patrick Fransen van Architectuurstudio HH (Herman Hertzberger), ligt aan de rand van het Paleiskwartier als een landmark in de oksel van de Magistratenlaan en de Randweg.

Verzamelaars aan het woord: Albert Groot

Door Etienne Boileau

De indrukwekkende verzameling van Albert Groot en echtgenote Hannie Wijnands omvat vooral conceptuele kunst van jonge, internationaal opererende kunstenaars. Fotografie, driedimensionaal werk, schilder- en tekenkunst en zelfs video. Gevoelige en verontrustende, maar ook speelse werken die de huidige tijdgeest goed verbeelden en reflecteren op het menselijke bestaan.

Een modernistische splitlevelwoning aan de rand van Sittard vormt de thuisbasis van Albert Groot en zijn echtgenote. Tijdens ons gesprek vertelt Groot - in zijn werkzame leven psychiater - honderduit over de oprichting van het Collectors House in Heerlen, zijn grote belangstelling voor filosofie en zijn drijfveren om te verzamelen.

Wilt u de artikelen helemaal lezen, neem dan een abonnement, of vraag een los nummer aan via info@spabonneeservice.nl  

 


Comments