Sculpture in Amsterdam

Buitenlandse beeldhouwers bij twee Amsterdamse galeries

In de herfst en rond de jaarwisseling presenteerden twee Amsterdamse galeries werk van buitenlandse beeldhouwers. ‘Magic’ is de titel van de groepstentoonstelling, gewijd aan internationale sculptuur bij Tegenboschvanvreden. ‘Recent British Sculpture’ is de titel van de expositie in de ‘oude’ en de ‘nieuwe’ vestiging van Grimm. Doen die titels de presentaties recht?

Door Sya van ’t Vlie

‘Magic’
Tegenboschvanvreden toonde sculptuur van vier buitenlandse kunstenaars, niet in een ‘parade van sokkels met daarop de werken’, maar een opstelling van ‘objecten die de ruimte bezetten’, een ‘magische wereld’ van tegenovergestelde sferen creërend. De enige ‘tegenoverstelling’ die het etiket ‘magisch’ verdiende, was die tussen de nagebouwde modellen van bestaande gebouwen van Stephan Mörsch en de mensfiguren van Johan Tahon.
Op zijn vele reizen legt Mörsch alledaagse en pretentieloze plekken vast op papier. Verder bouwt hij gebouwen als benzinestations, tuin- en strandhuisjes, gezien op die plekken, met grote precisie na op een schaal van 1:10. Net als in zijn tekeningen gaat het hem erom de sfeer die om de gebouwen heen hangt op te roepen. Half open deurtjes en ramen gunnen de kijker een blik naar binnen. Otopark verwijst naar de wachthuisjes op de parkeerterreinen in Istanbul, die agressief en in razend tempo de openbare ruimte van de stad veroveren.
De Belg Tahon staat bekend om zijn boomlange mensfiguren, die naar zijn eigen zeggen ‘de toestand van de mens als zoekend en nadenkend wezen’ tonen. Hoewel zijn beelden herkenbaar zijn als mensfiguren, neemt Tahon het niet zo nauw met de anatomie. Door ledematen weg te laten of om te keren benadrukt hij de kwetsbaarheid van de mens. Hij abstraheert, maar behoudt de figuratie om de kijker in staat te stellen zich in te leven in zijn figuren. Aanvankelijk werkte Tahon in het goedkope gips, maar tegenwoordig experimenteert hij graag met klei. De gipsen en keramieken werken hebben hun witte kleur gemeen, maar verschillen wat betreft hun formaat: de keramieken werken zijn kleiner. Dat geldt ook voor Liminal Twins twee identieke, maar verschillend met roze glazuur bedropen figuren. Zijn het jongens of meisjes? En hoe de uitstekende kommetjes te duiden, die de figuren een ‘out-of-space’ uiterlijk verlenen? De tweeling oogt tenger en schuchter tegenover de enorme Toshiba Ritual die trots de hele galerie domineert. Deze figuur is ontstaan door de kop van een eerder beeld te hergebruiken en te plaatsen op een bloemkelk. 

‘Recent British Sculpture’
Veel magischer was ‘Recent British Sculpture’, de tentoonstelling waarmee Grimm haar tweede vestiging aan de Eerste Jacob van Campenstraat lanceerde. De galerie had de Engelse curator Tom Morton uitgenodigd om deze expositie samen te stellen en in te richten. Met de pretentieloze titel verwijst Morton naar de groepstentoonstellingen waarmee overheidsinstellingen eind jaren zeventig en begin jaren tachtig kunst van eigen bodem in het buitenland trachtten te promoten. Exposities zonder inhoudelijke statements, waaruit slechts een aversie sprak tegen de heersende cultuur. De expositie bij Grimm gaat over de ideële kwaliteiten, of het ontbreken daarvan, van de materiële dingen uit het universum. Daarom heeft Morton gekozen voor kunstenaars die met de nodige ironie spelen met objecten uit het dagelijks leven. Zo is in ‘I twist, you turn’ van Vanessa Billy een hoofdrol weggelegd voor een handdoek. Het werk bestaat uit twee grote ronde schijven van cement die met elkaar zijn verbonden door een uitgewrongen handdoek. De handdoek lijkt uitgewrongen te zijn door het in tegengestelde richting ronddraaien van de schijven. Maar de titel impliceert dat de handdoek (ik) de baas is. De draaibeweging van het uitwringen zet het draaien van de schijven in beweging. Billy heeft het onmogelijke voorgesteld als mogelijk.


Comments