Charlotte van Pallandt

Charlotte van Pallandt in Noordwijk

In het kleine museum vlak achter de boulevard brengt Noordwijk een hommage aan één van zijn beroemdste inwoonsters, de grand old lady van de Nederlandse beeldhouwkunst, Charlotte van Pallandt (1898-1997). In deze intieme, maar opvallend complete overzichtstentoonstelling wordt ook de omstreden ontstaansgeschiedenis van haar enige sculptuur in de openbare ruimte van deze badplaats toegelicht: het beeld
De redder, waar de kunstenares zelf een gegronde hekel aan had. Ter gelegenheid van deze zomertentoonstelling heeft het museum een tweede beeld aangekocht: een middelgrote, bronzen kopie van de beroemde Wilhelmina. Zo komt het postuum toch nog goed tussen haar en het dorp waar ze jarenlang leefde en werkte.

Door Jet van der Sluis

Eigenzinnig talent

Al tijdens haar tamelijk geïsoleerde jeugd in het oosten van het land, bleek dat de muzikale Charlotte over een groot tekentalent beschikte. Nadat het gezin naar Den Haag verhuisde, nam de jonge baronesse schilderlessen bij Albert Roelofs, maar door haar huwelijk met een adellijke diplomaat volgde een verhuizing naar Bern en was het voorlopig gedaan met haar creatieve ambities. Het huwelijk was geen succes en na vier jaar nam ze tot grote schrik van de familie de benen naar Parijs. De lessen van Andre Lhote en de opmars van het kubisme wakkerden haar belangstelling voor volumes aan en al gauw verruilde ze haar palet voor boor en beitel, al is ze steeds blijven tekenen om greep te krijgen op de verhoudingen in klei, hout en steen.

Eenmaal terug in Nederland werkt ze vastberaden door, terwijl waardering lang op zich laat wachten. In de jaren vijftig maakt ze de bekende serie beeldjes van haar favoriete model Truus Trompert. In 1956 krijgt ze een groot verlies te verwerken, wanneer haar geliefde Hugo Gevers, met wie ze bijna dertig jaar een verhouding heeft gehad, sterft; een verdriet dat later enigszins verzacht wordt door haar bijzondere vriendschap met de schilder Kees Verwey. Bovendien krijgt ze eindelijk landelijk erkenning wat resulteert in de opdracht voor het stenen Wilhelmina-monument in Rotterdam, een beeld waarvan inmiddels diverse bronzen kopieën bestaan in verschillende formaten.

In 1967 verhuist ze definitief naar Noordwijk waar ze al jarenlang tijdens de zomermaanden werkte in het atelier aan de Gooweg, op het landgoed van Hugo Gevers. Ze zal er dertig jaar wonen en werken tot haar dood in 1997.

Lees meer in Beelden 2#2011. Neem een abonnement of vraag een proefnummer aan.

www.museumnoordwijk.nl

Comments