In 1981 deed ik mee aan een tentoonstelling met 26 vrouwen, de Artistas, in het Lijnbaancentrum in Rotterdam. De criticus in mij lette toen al op de details. Vrouwen pakken graag groot uit om niet voor hun mannelijke collega’s onder te doen. Wel zijn ze heel handig in het vervaardigen van grote kunstwerken uit lichtgewicht materialen, en/of uit delen. Textiel was een geliefd materiaal bij vrouwen en dat stamde al uit de jaren zestig. Bij zowel de tentoonstellingen van Cosima de Bonin in Bregenz als de tentoonstelling die nu in Witte de With te zien is, moest ik hier aan denken. In dit opzicht kun je zeggen dat de werkwijze van Bonin typisch vrouwelijk is. Ik bedoel dit niet negatief, er zijn prachtige typisch vrouwenkunstwerken gemaakt. Een andere associatie die ik heb, is die met het werk van Lidy Jacobs die in de jaren negentig bekend werd in ons land met grote pluche objecten, waarin erotiek en haar eigen seksualiteit een rol speelde. Bij Bonin mis je de erotiek, maar toch vraag ik me af of de twee vrouwen elkaars werk kenden.