David Bade

David O-Bade: 
Let it all hang out

In 1993 wint David Bade (1970, Curaçao) de Prix de Rome voor zijn tekeningen, en een jaar later breekt hij door met zijn deelname aan ‘Couplet III’ van Rudi Fuchs in het Stedelijk Museum Amsterdam. Een niet aflatende stroom van solo- en groepstentoonstellingen volgt, met als hoogtepunt zijn deelname aan de Biënnale van Venetië in 1995. Zijn beelden, opgebouwd uit afvalmaterialen en purschuim, werden trendsettend. In 2004 geeft Bade een onverwachte wending aan zijn bloeiende carrière. Hij vestigt zich op zijn geboorte-eiland Curaçao waar hij zowel ArteSwa opricht (een stichting voor creatieve therapie), als een academie en Artists in residence voor jonge, talentvolle Curaçaoënaars: Instituto Buena Bista (IBB). In 2010 wordt de nu veertig jarige Bade geëerd met ‘Catch of the Day’: een groots opgezette overzichtstentoonstelling in het Haagse GEM. 

Door Riet van der Linden

Jonas, Bade en Kuifje

Catch of the Day is een overzichtstentoonstelling met de allure van een absurdistisch megaspektakel die niettemin vaart onder dezelfde vlag als een schilderijtje van 61 x 51 cm. Daarvoor moet je David Bade heten. Mogelijk vond hij ‘catch of the day’ gewoon lekker treiterig klinken. Bade is immers de verpersoonlijking van de antikunst, gericht tegen establishment en goede smaak! Wat hem overigens niet belet om onder luid applaus van datzelfde establishment zijn kunsten te vertonen. Bovendien schijnt hij iets te hebben met vis want die duikt wel vaker op. Het potsierlijke polyester beeld in knallende kleuren, dat sinds  de opening van het GEM in 1992 als uithangbord dient voor actuele kunst, heet Big Fish Day (avant la lettre), en inderdaad, ook al in Couplet III presenteerde hij een soort walvis van rivierklei...  Maar laten we beginnen met het schilderijtje. 

Catch of the Day (2006) is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal van de Curaçaose schrijver Boeli van Leeuwen. Het verhaal gaat kort samengevat over een visser die een spectaculaire vangst doet maar die daarbij het leven laat. Bade voert ons mee naar een primitieve visstal waar de ‘catch of the day’ wordt aangeprezen met een uithangbord. Onder de gegeven omstandigheid krijgt die reclame een nare bijsmaak. Alle aandacht richt zich op een schragentafel bedekt met ijs, waarop een enorme vis ligt uitgestald met daarnaast, in een open kist de onfortuinlijke visser. Onder in beeld vloeit het interieur van de visstal, als in een droom, over in een riant, met schemerlampen verlicht trappenhuis waar een sinister uitziende, clowneske figuur met een brandende kaars op zijn hoofd, zich ijlings uit de voeten maakt. De extra toevoeging van een ‘exotische’ vogel in een rode damespump maakt de voorstelling nog mysterieuzer dan hij al is. 

Het schilderijtje is een vlot gepenseelde, fleurig ogende voorstelling, weergegeven in vogelvluchtperspectief. Meer tekening dan schilderij. De visser en de overdreven groot afgebeelde, knalgele vis, zijn op een kinderlijk naïeve manier weergeven, dat een zekere onschuld aan het tafereel verleent. Het drama heeft zich als het ware verlegd naar de in expressionistische stijl geschilderde clown. 

Bade, bekend om zijn associatiedrift, heeft hier klaarblijkelijk verschillende verhalen (en stijlen) aan elkaar gebreid waardoor iedereen wel een aanknopingspunt vindt. De enorme vis bijvoorbeeld kan zowel een verwijzing zijn naar het spreekwoordelijke visserslatijn als naar de bijbelse walvis. En de verdronken visser - is hij wel dood? - lijkt sprekend op zowel Kuifje als Bade zelf, maar zou ook Jonas kunnen zijn. De clown is natuurlijk de klassieke Deus ex machina. 

Helemaal uit de lucht gegrepen is die bijbelse interpretatie niet want Bade voelt zich - net als Jonas - een man met een opdracht. 


Lees meer in Beelden 2#2010. Neem een abonnement of vraag een proefnummer aan.

 

Comments