Galerie Laimbock

Beelden in Langbroek

In Langbroek, provincie Utrecht, opende in 1991 Galerie Laimböck. Eigenaren Catherine Laimböck-Vermeulen en Willem Lenssinck zagen in een voormalige dorpsschool tegenover de kerk, veel potentieel voor met name ruimtelijke kunst. Zij wisten deze locatie om te toveren tot een professionele kunstplek, verbouwd volgens hun idealen. Eenmaal binnen is het duidelijk dat er met toewijding aan esthetische voorwaarden is gewerkt om het getoonde werk van Willem Lenssinck en dat van bevriende vakgenoten optimaal tot zijn recht te laten komen.

Door Eleonoor van Beusekom

De expositieplek bestaat uit een toonzaal en een beeldentuin. Achter in de tuin bevindt zich bovendien een atelier waar technische apparatuur is opgesteld om de bronzen van Willem Lenssinck te kunnen voorbereiden en afwerken. In de galerieruimte werd, op een sous-pente, tevens een zogenaamd ‘schoon’ atelier gerealiseerd voor modelleerwerkzaamheden en het ontwerpen op tekening.

Perfectie

De figuratieve beelden van Willem Lenssinck komen regelrecht uit een fictieve werkelijkheid, een werkelijkheid die een heel eigen historisch perspectief veronderstelt. Ontsproten uit vernuft van mechanisme en eigentijdse productiemogelijkheden, regisseert Willem Lenssinck zijn fantasiewereld tot in de perfectie. Hij besteedt alle zorg aan een evenwichtige esthetiek van de buitenkant zodat niets het krachtsvertoon van zijn vaak imposante beelden kan verstoren. Er zijn trouwens opvallend veel beelden die kracht tot uitdrukking brengen. Paarden komen frequent voor in Lenssincks oeuvre. De twee werelden uit zijn jeugd komen er in samen. Als een hommage aan de paardenkracht fuseerde Lenssinck een paardenhoofd en een motorblok in het beeld met de titel 1pk en automaat (2000.) Het is een impliciete verwijzing naar zijn jeugd toen ondermeer de melkboer en schillenboer met hun paard en wagen langs de deur kwamen terwijl er nog slechts een auto in de straat stond. De werkelijke paardenkracht werd daarna al spoedig PK en door automotoren verdrongen. De hightech uitstraling van dit beeld werkt heel vervreemdend. In Lenssincks benadering van het gegoten metaal zie je, wanneer je daar oog voor hebt, het touché uit het keramisch verleden van de kunstenaar. De vaart in een reliëflijn wordt gekoesterd en waar nodig scherplijnig neergezet om in andere curves, mogelijk van een en hetzelfde beeld, weer zacht glooiend weg te vloeien. “Die mogelijkheden komen voort uit het materiaal”, zegt Lenssinck die zijn carrière begon als ontwerper van keramische tegels en objecten en die zijn beelden nog steeds bij voorkeur in klei opzet. Na zijn opleiding aan de kunstacademie Artibus in Utrecht (1972) ging hij werken bij een dochteronderneming van De Porceleyne Fles. Begin jaren zeventig besloot Willem voor zichzelf te gaan werken. Hij realiseerde destijds veelal keramische tegelpanelen in opdracht voor scholen en andere openbare gebouwen.

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan voor € 4,- via info@spabonneeservice.nl 

www.galerielaimbock.com

www.noack-bronze.com

 


Comments