GENOEG!

GENOEG!

De Nederlandse Kring van Beeldhouwers is er in de loop van haar bestaan vaak van uitgegaan, dat kwaliteit automatisch samenhang bevordert. En waar het accent zo sterk ligt op de individuele kwaliteiten van de leden, lijkt de relevatie van gerichtheid op een thema niet overweldigend groot. Maar kwaliteit is in een postmoderne wereld een betrekkelijk begrip. Door de intrede van die betrekkelijkheid wordt er een grotere wissel getrokken op andere factoren, die samenhang kunnen versterken. Een ervan is de hantering van een thema. Genoeg!, de tentoonstelling van de Kring in Hoofddorp, toont ons vooral de ontoereikendheid van een te vrijblijvend thema.

Door Antonie den Ridder

Soms belanden woorden geheel en al buiten hun schuld in de vergetelheid. Des te groter is de vreugde, wanneer ze je onverwacht onder ogen komen. En wel op de goudgekleurde uitnodigingskaart voor een expositie van de Nederlandse Kring van Beeldhouwers in en om het Oude Raadhuis in Hoofddorp. Het woordje ‘genoeg’, dat zo opvallend ontbrak in bespiegelingen over de internationale financiële wereld. Het woord, dat ons even niet te binnen schoot toen men de beeldende kunst uit politiek opportunisme neerzette als een overschatte hobby. Een fier woord, dat met het toegevoegde uitroepteken bijna zweemt naar overmoed. De streep in het zand. Tot hier en niet verder! Een titel, die als een banier op de voorplecht van de tentoonstelling wappert. Maar helaas neemt de taal wel vaker een loopje met de werkelijkheid. Dit ‘Genoeg!’ werd door de tentoonstellingsmakers niet gepresenteerd als eindconclusie, maar als beginpunt voor de deelnemers. Een antwoord, waarop deze deelnemers hun vraag konden baseren in plaats van andersom. Zo suggereert de uitspraak “Er zijn genoeg nonnen, zeker in Italië” van Jan Asjes van Dijk, dat er een prangende vraag bestaat naar een zeker quotum vrouwelijke religieuzen in bepaalde plaatsen op deze wereld. Marus van der Made houdt ons voor, dat de behoefte aan meer vrijheid in China de deur open kan zetten naar onbeheersbare chaos. Berenice Witsen Elias stelt, dat de mens dan wel grenzen mag bepalen, maar dat de natuur grenzeloos zou zijn. Genoeg! is dus het antwoord op uiteenlopende vragen over religie, beheersbaarheid, natuur en formele aspecten van de beeldhouwkunst.

Een nieuwe Toren van Babel

Maken die over elkaar heen buitelende vraagstellingen de tentoonstelling zelf minder bezienswaardig? Welnee, want de deelnemende kunstenaars beschikken bijna allen over een herkenbare eigen beeldtaal en vertellen daarin een eigen verhaal. Individueel blijven de bijdragen overeind staan al hebben ze weinig steun aan elkaars nabijheid en lijkt het negeren van elkaars tegenstrijdige uitgangspunten soms de kritische grenzen van autisme te overstijgen. Maar slechts enkele bijdragen zetten aan tot nieuwe inzichten. Het beeld Om de beurt van Ine Boeijen maakt bij voorbeeld voelbaar, hoe spel en ernst zich met elkaar kunnen verstrengelen. Bezielde tafels, die elkaar speels beklimmen en onder elkaars gewicht dreigen te bezwijken. Het is alsof de kijker de rol van scheidsrechter krijgt. Maar wanneer fluit je de bovenste tafel terug met een kordaat ‘Genoeg! Hier eindigt het spel en begint de veile strijd om het voortbestaan’? Uitgerekend Boeijen verklaart een beetje verrast te zijn geweest, toen ze werd uitgenodigd om deel te nemen aan de expositie. Omdat ze uitgaande van het thema een politiek statement verwachtte, terwijl haar beelden juist de dubbelzinnigheid in menselijke betrekkingen visualiseren.

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan.  

Genoeg!, De Meerse/ Het Oude Raadhuis, Hoofddorp, 20 mei tot en met 1 oktober 2011 (buiten) en 3 juli tot en met 14 augustus 2011 (binnen), www.galeriedemeerse.nl

 

Comments