Germaine Kruip

De blik scherpen

Museum De Paviljoens in Almere realiseert een programma met de titel ‘De Nederlandse Identiteit’. In dit kader presenteert het museum een reeks tentoonstellingen van kunstenaars die ‘een belangrijke bijdrage leveren aan de actuele Nederlandse kunstgeschiedenis van de afgelopen 15 jaar’. Na Barbara Visser,
Meschac Gaba,  Job Koelewijn en Yael Davids is nu Germaine Kruip (1970) aan de beurt. Zij studeerde tot 2002 aan de Rijksacademie en toont in Almere zestien werken in een uitgestrekte enscenering. Welke bijdrage levert zij concreet?

Door Ans van Berkum

Schoonheid en paren

In een apart kamertje toont Germaine Kruip een reeks tijdsopnamen van een prieelvogel in actie. Hij heeft een tunnel van fijne takjes en gras gebouwd. Aan de kant waar hij bezig is, liggen witte, roze en groene dingen. Plastic, loof en glasscherven, zo te zien. De vogel werpt dan het ene, dan het andere ding met zijn snavel de lucht in. Blijkbaar om een vrouwtje de tunnel in te lokken en daar met haar te paren. Je ziet haar aarzelend binnenkomen, om het bouwwerkje onverhoeds langs dezelfde weg weer te verlaten. Dan begint het filmpje opnieuw.

Aestetics as a way of survival, heet dit werk. De prieelvogel mobiliseert allerlei schoons om het vrouwtje te verleiden. Internetinformatie geeft aan dat bij een enkel mannetje die ‘esthetische strategie’ succesvol is. Vele anderen werpen de voorwerpjes vergeefs de lucht in. Kruip trekt daarmee misschien ongewild een parallel met de kunstwereld waarin ontzettend veel schoons uiteindelijk toch niet tot ‘bevruchting’ leidt.

Wat het verhaal duidelijk maakt, is dat paringsgedrag hele speciale vormen kent. De rest is interpretatie.


Lees meer in Beelden 1#2010. Neem een abonnement of vraag een proefnummer aan.

Comments