Gewoon bijzonder

Gewoon bijzonder
Een proeve van alledaagsheid 


Narrow House is de blikvanger van de manifestatie Gewoon bijzonder, die zich op meerdere locaties in Delft afspeelt en waarvoor 38CC in totaal 24 kunstenaars uitnodigde. Rondom Museum Prinsenhof, bij 38CC, in Museum Paul Tetar van Elven en in Kadmium is werk te zien dat het dagelijks leven anno nu als thema heeft. Gewoon Bijzonder is deels gekoppeld aan de Pieter de Hooch tentoonstelling Uit de Schaduw van Vermeer in museum Prinsenhof in Delft. Ook de Hooch heeft in zijn schilderijen aandacht voor het alledaagse, maar dan wel in de 17e eeuw. Weliswaar is er behoorlijk wat verschil tussen het alledaagse leven zoals geschilderd door De Hooch en het leven anno nu, maar alleen daarom al is het de moeite waard om beide tentoonstellingen te bekijken. 

Door Etienne Boileau

 

Een enorme prestatie is het om als lokaal expositiecentrum in Delft dat inmiddels 11 jaar bestaat, een grote naam als Erwin Wurm binnen te halen en diens Narrow House te tonen in de Oude Kerk in Delft. Die stunt leverde karrevrachten publiciteit op, en het moet gezegd worden; het Narrow House staat geweldig in zo’n historische omgeving, in een zijbeuk naast het praalgraf van zeeheld Piet Hein.

 

38CC

In de expositieruimte aan de Papenstraat staan verreweg de beste installaties. Er is een grappig  botsautootje van Maze de Boer dat aan elke kant slechts tien centimeter speelruimte heeft. Erachter hangen drie aluminium winkelrolluiken in verschillende kleuren, doorzeefd met kogels en granaatscherven. De Belgische kunstenaar Floris Boccanegra is de rolluiken twee jaar terug zelf in Mosul op gaan halen. Het idee voor zijn project Out of Business ontstond vanwege de vluchtelingencrisis in Europa.  Waarom konden mensen geen empathie opbrengen voor anderen die oorlog en geweld in eigen land proberen te ontvluchten? Met dit kunstproject stelt Boccanegra een actueel maatschappelijke thema aan de kaak. Hier is het gewone bijzonder geworden. 
Van een heel andere orde zijn de boeiende videoportretten van Martin en Inge Riebeek. Sinds 2002 maken zijn over de hele wereld videoportretten van mensen. Gewone mensen die vertellen over hun dagelijks leven waarin ze en passant een stukje van hun eigen levensgeschiedenis meegeven. Ik heb er geboeid naar staan kijken; de interviews maken een authentieke indruk en de verhalen die verteld worden zijn eigenlijk te bizar voor woorden. In dat opzicht gaat het weliswaar om gewone mensen maar niet om doorsnee gebeurtenissen.

Kunstencentrum Kadmium

Dit kunstencentrum ligt tegenover de bezoekersingang van het Prinsenhof. Ook hier zijn enkele interessante werken te zien, al is de kwaliteit van het gebodene minder hoog dan in 38CC. Een gunstige uitschieter is het in felroze wol uitgevoerde aanrecht met dubbele spoelbak van Desiree de Baar. Het geheel zweeft in de ruimte en maakt onmiddellijk indruk. Een werk uit 2007 maar nog steeds actueel en verrassend door het alledaagse thema, de realistische vorm en het originele materiaalgebruik (wol met binnenin een stalen frame). Minder aantrekkelijk, eerder ronduit irritant, vond ik de installatie Every Bell Has Four Cells uit 2016 van de (volgens de catalogustekst) ‘wereldberoemde’ Amerikaanse kunstenaar Shana Moulton. Ik had nog nooit van haar gehoord, heb haar even gegoogeld en zag in haar CV dat ze ooit een werkperiode aan de Ateliers doorliep. Met haar alter ego Cynthia maakt ze installaties, video’s en performances  waarin Cynthia zich vooral zorgen maakt over haar uiterlijk. Cynthia doet er werkelijk alles aan om mooi, slank en gezond te blijven en volgt de laatste new age ontwikkelingen tot op de voet. Dus krijgt de bezoeker een veelheid aan spulletjes en make up in een hoge, uit drie delen bestaande presentatieruimte voorgeschoteld, waar Cynthia als pop doorheen kruipt op zoek naar zichzelf. 

Museum Paul Tetar van Elven

Dit museum aan de Koornmarkt, ooit het woonhuis van de schilder Paul Tetar van Elven, staat bomvol antieke meubelen, schilderijen, prenten, serviesgoed en allerlei andere parafernalia. Het meeste uit de periode tweede helft achttiende eeuw. Tussen het vele visuele geweld staat of hangt af en toe een hedendaags object, vaak in felle kleuren waardoor het extra opvalt. Het blijken eigentijdse bijdragen van Koos Buster die in staat blijkt om alledaagse voorwerpen op speelse wijze in keramiek weer te geven, zoals een fles schoonmaakmiddel of een dito schoonmaakkarretje. Al eerder dit jaar zag ik een omgevallen blauwe scooter van Buster tijdens de manifestatie Beelden in Leiden op de Hooglandse Kerkgracht. Geweldig origineel zijn de verborgen geluiden uit Museum Tetar van Elven op de zolder van het museum. Elise ’t Hart nam ze daar op en reproduceerde ze voor het door haar opgerichte Instituut voor Huisgeluid. Met een koptelefoon op je hoofd, ervaar je het geluid van krakende vloeren en andere geluiden in het museum. 

Vergeet niet de tentoonstelling van Pieter de Hooch in het Prinsenhof te bezoeken om te ervaren hoe het alledaagse leven er in de zeventiende eeuw heeft uitgezien.

Gewoon bijzonder (Bijzonder gewoon), div. locaties, Delft, 17 oktober 2019 t/m 16 februari 2020, www.gewoon-bijzonder.com

 

Comments