Giny Vos

Een gesprek met Giny Vos

“Zingen tegen beter weten in”. Dat is hoe Giny Vos haar werk omschrijft als ik haar spreek in haar Amsterdamse atelier. Werk maken dat haar het gevoel geeft te bestaan. Haar boek, dat eind 2010 in New York werd gepresenteerd, heet: Singing in the Dark. Daarmee verwijst ze ook naar haar belangrijkste medium: Licht. Vos heeft het vermogen sterren te laten twinkelen en licht te laten afschrikken als gloeiend metaal. Zij is niet zomaar ‘de tovenaar met technologie’waarvoor sommigen haar verslijten. Zij heeft met haar vijfentwintigjarige oeuvre iets wezenlijks aan de kunst van deze tijd toegevoegd.

Door Ans van Berkum

Voor het hoofdkantoor van Shell in Den Haag maakte Giny Vos een kluis van koper; De Zonneschat. Elke 24 minuten; een equivalent van de 24 uur die een dag duurt, opent de deur om zo een streep ongelooflijk fel pulserend licht te laten ontsnappen. Je kunt er niet in kijken. De lichtlijn slaat als een hamer in je ogen. In de zomer is de sleuf in totaal zes minuten per etmaal geopend; een equivalent van de zes uur zonnewarmte die de aarde in dat jaargetijde mag ontvangen. In hartje winter is dat nog maar 1 minuut, omdat er dan maar 1 uur zon per dag is. “Op die manier klopt het werk”, zegt Giny Vos. “Wie zich er in verdiept, ontdekt de logica van het systeem. Om het te kunnen waarderen en genieten, hoef je dat niet te kennen, maar voor mij mag niets willekeurig zijn..” 

In dit werk wijst Vos op een heel gelaagde manier naar de schatten aan fossiele brandstoffen, onze kostbare energie, die door Shell geëxploiteerd wordt. Door beeldend te maken wat energie is, en daarbij symbolisch de zon in te zetten, plaatst ze een verholen kanttekening bij de rol van haar opdrachtgever. ” Ik wilde dit werk voor Shell maken. Ik vind het spel leuk”; zegt ze veelbetekenend.

Een Melkweg van twinkelingen

Aan de telecommunicatie toren op de Zuidas verscheen White Noise. Daar trof ze tot haar geluk platforms van verschillende grootte aan, die als bladeren rondom een steel naar buiten staken. Ideale dragers voor een wolk van duizenden ledlichtjes, die zich bij nacht transformeren tot een los lichtbeeld aan de hemel. Een Melkweg van twinkelingen, die af en toe letters en cijfers vormen; misschien ook woorden? Om dan weer terug te schieten in een tere sterrenregen. Niet voor niets gebruikte ze het ruisende sneeuwscherm van een televisie als referentiebeeld voor de programmering van de lichtjes.  

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan.

Comments