Kijker in beeld

Pulchri toont ‘Kijker in beeld’

Buiten, bij de ingang van het Haagse Pulchri op het lange Voorhout, staat een ongewone houten trap: Bordes van kunstenaar Floris Brasser. Het is de ‘opstap’ naar de tentoonstelling Kijker in Beeld op de eerste verdieping. Sya van ‘t Vlie, de curator van deze tentoonstelling, bedacht het concept waarvan de titel al meteen de aandacht vraagt. Bij Kijker in beeld moet de kijker bereid zijn te participeren, op enigerlei wijze in te grijpen, bezit van zich te laten nemen en een handje toe of uit te steken. Of het nu gaat om fysieke en daadwerkelijke bijdragen of om geestelijke transities. Samen wordt het meer, de kijker wordt beeld.

Door Eleonoor van Beusekom

De zaal boven oogt vol. Doordat het licht van bovenaf gefilterd wordt door een velum, is de gehele ruimte gelijkwaardig belicht. Aanvankelijk lijkt daardoor alles visueel aaneengesmolten. Voorwerpen groot en klein vormen een anonieme parade. De dwingende context van de statige salon van weleer geeft haar tijdelijke occupanten pas prijs nadat je enige tijd in de ruimte verkeert. Doordringende fluittonen, geproduceerd door draaiorgelboeklus Loop! To the Loop! van Hans Muller, overstemmen het geheel dusdanig dat het verder betreden van de zaal niet meteen aantrekkelijk is. De nieuwsgierigheid wint het echter en nader onderzoek wordt beloond!

Mesdagzaal

Iedere kunstuiting bestaat bij de gratie van het publiek: de beschouwer. Het pittoreske tafereel Urban Jungle van Adriaan Rees, achter in de zaal, blijkt een autobiografische zoektocht te verbeelden naar de grootvader van Rees. Zijn nomadisch bestaan als acrobaat en variété artiest spreekt aan. Wij kunnen ons hier inbeelden artiest te zijn en vervolgens met plaatsvervangende trots sigarenoogst en tabaksplantenkweek bekijken in het nagebootste volkstuintje. Meer functioneel is Waterbeeld nr. 5 van Karin ter Waarbeek. Haar ingenieuze machinerie stelt alles in het werk om een zode gras te laten groeien. Onvermoeibaar herhaalt de cyclus van zwaartekracht en zelf- besprenkeling zich om dat doel te bewerkstelligen. De vrolijke op de wand geschilderde boom van Mirjam Janse moedigt bezoekers aan hun eigen bijdrage te maken met het aanwezige materiaal. Zij kunnen hun zelf gefrabiceerde kunstwerkje toevoegen en op die manier de grote boom gezamenlijk laten groeien en bloeien. Voor Janse is de boom het ultiem verbindende symbool tussen hemel en aarde. Je kijkt dwars door de kasteelconstructie Illusie van kunstenaar Wim Bakker heen maar je kunt er niet in. Deze binnenopstelling ontbeert helaas landschap en ruimte en mist daardoor het feeërieke effect van de transparantie. Touch screen van Marijke Wijgerinck vraagt om aanraken. In een flits zie je door je handafdruk de onderliggende tekening van een routekaart naar boven komen. Dan verdwijnt alles weer, zie je je handafdruk nog even en is het scherm weer donker. Het droombootje Hope van lichtkunstenaar Giny Vos is een ander soort nabeeld. De originele installatie op grote schaal maakte zij in 2001 in India. Door 180 led-lichtjes op 150 messing buisjes afwisselend zachter of juist feller te laten schijnen, lijkt er heel subtiel een bootje op de golven te deinen. Vos is internationaal bekend om haar lichtwerken in de openbare ruimte.

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan. 

Lees ook het artikel Non-Crossovers als 'Zeitgeist' in Beelden 3#2009.

Kijker in beeld, Pulchri Studio, Den Haag, 30 juli t/m 21 augustus 2011, www.syavantvlie.nl/kijker.html

Comments