Kunst en geld: Yke Prins

Hoe te leven van de kunst? Yke Prins: creëer je eigen fanclub, zoek je eigen sponsors in de vorm van micromecenaat 

Beeldhouwster Yke Prins is actief in het Haagse kunstleven. Ze heeft een atelier in Park Clingendael en verzorgt museumlessen voor Museum Beelden aan Zee en het Haags Gemeentemuseum. In 2007 werd ze de bevlogen voorzitter van kunstenaarsvereniging Pulchri. Na drie jaar legde ze deze vrijwillige functie neer om haar eigen werk beter te kunnen ontwikkelen en financieren door ‘micromecenaat’. Op 18 februari opende ze haar eigen Galerie Yke Prins Beelden, waar mecenassen konden intekenen voor een jaarlijkse bijdrage van 200 euro. Het door de Haagse kunstenaar Niels Jansen ontwikkelde micromecenaat is een win-win situatie. De mecenas wordt betrokken bij het creatieve proces en de kunstenaar kan investeren in zijn werk. ‘Dat maakt het mogelijk een beeld in brons te laten gieten.’

Door Anne Berk

Bij de presentatie van haar krachtige, aardse beelden in haar nieuwe galerie vertelt Yke Prins de potentiële mecenassen uit haar netwerk over haar werk: “Ik vertaal mijn ervaringen in een tastbaar object, een lichaam buiten mijn lichaam. Mijn handen hebben hun eigen leven. De binnenwereld kan zich ontladen in een opeenvolging van handelingen met het materiaal. Het is een gestolde, gehakte en gevoelde biografie, die zich buiten mijzelf plaatst en vragen stelt. Ik kijk ernaar en probeer na te voelen wat ik gemaakt heb.” Prins werkt intuïtief, vanuit een grote concentratie. Haar handen zoeken tastend hun weg in zachte was- of klei, modellen die later in brons worden gegoten. Of ze gaan een krachtmeting aan met hout, een materiaal dat ze ontdekte tijdens een werkperiode in de bossen van Denemarken.

Gestolde energie

Prins geeft weer wat haar innerlijk beweegt en die expressionistische werkwijze leidt tot een gevarieerd oeuvre. De monumentale bronssculptuur Naar buitengaan en binnenkomen (2010) is een wervelende, krachtige stroom die zich samenbalt en ontvouwt in de ruimte. De eerste versie was van hout. Prins accentueerde de trage omhoogstrevende groeikracht van de boom, door de stam met een kettingzaag te bewerken. Symfonie roept associaties op met de wind die door de takken speelt en in Scherzo wordt het lijnenspel geabstraheerd tot visuele muziek, een andere inspiratiebron voor Prins, die dwarsfluit speelde in diverse orkesten. In de serie Nest (waarin ze verwijst naar Louise de Bourgeois) lijkt ze de verbondenheid in het gezin en de psychische groei van haar kinderen te onderzoeken. Bij Wachters gaat het om spanningen in de relatie tussen mens en natuur. Soms is haar werk plastisch, soms grafisch van aard, met een ritmische afwisseling tussen positieve en negatieve vormen, maar altijd is er sprake van beweging, verandering of ontwikkeling. Haar werk is gestolde energie. ‘Alles stroomt’, zei Heraclitus en wij bewegen mee.

Investeren in erfgoed van de toekomst

Tijdens het evenement zit de stemming er goed in. Het verhaal van Prins wordt aangevuld met de première van een minidocumentaire van Jan van Stokkom. De Haagse zanger Hans Steijger zingt een lied. En aan het einde van de middag hebben zich dertien mecenassen gemeld, die ook een rol als ambassadeur vervullen en het werk van Prins zullen promoten. Daar krijgen ze ook wat voor terug, om te beginnen het contact met een levende kunstenaar. Verder krijgen ze naar keuze het bronsje Kiem (2011), een houten unicum of de jubileumcatalogus Tussenstand cadeau. Bij aankoop van een beeld krijgen zij 20 % korting. Prins houdt contact met haar fanclub via de website www.micromecenaat.nl. Een bezoek aan het atelier of de bronsgieter liggen nog in het verschiet. Het micromecenaat heeft zeer oude wortels. Maecenas was de naam van een Romein, die dichters en filosofen van inkomsten voorzag. In later eeuwen beseften koningen, kerkvorsten en rijke burgers dat de kunst alleen kan gedijen als je kunstenaars onderhoudt. Hélene Kröller-Müller steunde Bart van der Leck en wat had Vincent moeten doen zonder zijn broer? Zonder Theo hadden we nu geen Van Goghmuseum. Mecenassen investeren in het erfgoed van de toekomst. Na de Tweede Wereldoorlog nam de staat de rol van mecenas op zich, om zich daar met de afbraak van de verzorgingstaat, weer van te ontdoen. De politiek brengt de bezuinigingen op kunst onder het motto dat de kunstenaar zich in een ‘cultureel ondernemer’ moet transformeren, maar dat is een ontkenning van de historische werkelijkheid.

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan voor € 4,- via info@spabonneeservice.nl 

Galerie Yke Prins Beelden, Laan van Meerdervoort 231, Den Haag

www.ykeprinsbeelden.nl

www.micromecenaat.nl

Comments