Normaal vraag ik als hoofdredacteur of een van de schrijvers interesse heeft om een bepaald artikel te schrijven over een van te voren geselecteerd onderwerp. In deze bijlage hadden de schrijvers de vrijheid om zelf iets aan te dragen, met als beperking dat het om één werk moest gaan. Dat leverde wel wat problemen op; één echte topfavoriet heeft bijna niemand; het zijn er altijd meerdere. Je kunt dat zien als een groep sleutelwerken die het denken over kunst richting geeft. Ik begreep dan ook van menig schrijver dat zij worstelden met de keuze. Echter deze bijlage bevat beperkte ruimte, dus werden er knopen doorgehakt. Het resultaat is een boeiend amalgaam van heel vroeg werk, tot zeer hedendaagse kunstuitingen. Bijzonder is dat de David van Michelangelo er twee keer instaat. We beginnen met een artikel hierover van Astrid Tanis die haar vroegste kunstervaring beschrijft en we sluiten af met een interpretatie van de kunstenaar Han Hoogebrugge, die op de door hem getekende David een tekst schrijft waarmee hij zijn bewondering voor de hedendaagse beeldhouwer Folkert de Jong toont. Hoogebrugge is geen vaste medewerker van Beelden, maar hij werd uitgenodigd vanwege zijn haarscherpe getekende analyses van de huidige kunstwereld. David houdt van Folkert de Jong lijkt het; zo maakt de tekenaar van David een tijdloos referentiekader voor actuele kunst. David slaat zo een brug van verleden naar heden. Op deze brug verhouden alle anderen in deze bijlage beschreven kunstwerken zich tot elkaar, omdat ook kunst zich beweegt tussen de referentiekaders van de kunstgeschiedenis.

Een van de schrijvers vroeg wat mijn favoriete beeldhouwwerk is. Dat is voor mij De oneindige zuil van Constantin Brancusi. In dit werk spreekt mij vooral de repeterende vorm aan. Brancusi was een beeldhouwer die zijn sculpturen op zelfgemaakte sokkels plaatste. In mijn eigen werk heb ik altijd een sterke affiniteit met sokkels gehad. Voor elk beeld maakte ik ook aparte sokkels en zelfs een keer vier beelden op sokkels in weer een eigen sokkel. Brancusi is hier heel ver in gegaan door een van zijn sokkels ‘oneindig’ te stapelen tot een zuil en hiermee een beeld te maken dat mij nu nog steeds kan boeien.

John Blaak