LandKunst in Veghel

LandKunst als gecultiveerde fantoompijn in de masterplannen

Teleurstelling is een reactie op het koesteren van te hoge verwachtingen. Wanneer beeldende kunst ingezet wordt om het publiek voor te bereiden op gebiedsontwikkelingen, die je als projectontwikkelaar en gemeente zelf initieert, begeeft die kunst zich op glad ijs. LandKunst in Veghels Buiten slaagt er als geheel niet in te overtuigen. 

Door Antonie den Ridder

Moet je een zuurpruim zijn om na een wandeling langs een reeks kunstwerken temidden van het Brabantse land, te spreken van een teleurstelling? Een beetje wel, want LandKunst in Veghels Buiten heeft ook een aantal genietbare kunstwerken opgeleverd. Maar de retoriek van de informatiefolder geeft de lezer het gevoel deel uit te maken van een promotieoffensief. Er moeten namelijk volgens het masterplan in het gebied Veghels Buiten vanaf 2010 een paar duizend woningen gebouwd gaan worden. Volgens de folder zal deze huizenzee een ode aan het Brabantse land gaan vormen. Dat veelgeprezen Brabantse land moet dan eerst wel op de schop. Dit nietige detail speelt de deelnemende kunstenaars aan LandKunst parten. De kunstwerken verwijzen naar traditionele bouwwijzen van langgevelboerderijen, die verdwijnen. Naar sociale verbanden, die verdwijnen. Naar de beleving van het bestaande landschap. En ook dat verdwijnt. Het nieuwe, dat het oude gaat vervangen, heeft vooralsnog de vorm van optimistische plannenmakerij en blauwdrukken voor de toekomst. Aan de tien kunstwerken wordt het vermogen toegedicht de kijkers en voorbijgangers voor te bereiden op de veranderingen die in dit gebied plaats gaan vinden. Dat is een te grote pretentie voor kunst die zich probeert te onthouden van al te duidelijke statements.


www.veghelsbuiten.nl

Lees meer in Beelden 3#2010. Neem een abonnement of vraag een proefnummer aan.

Comments