Nieuws(brief)


Kunstliefde dicht per 1 januari 2020?

 

Het bestuur van Stichting Het Boellaardfonds, (Agnes Jongerius, Annelore Scholten, Frans van de Ven en Hendrik Jan de Vries, voorzitter) heeft Kunstenaarsvereniging Kunstliefde in maart 2017 gedagvaard omdat Kunstliefde aangaf niet over de financiële middelen te beschikken om de geëiste huurverhoging van 533% te betalen voor het pand dat Kunstliefde sinds 1939 aan de Nobelstraat in gebruik heeft.

Het Boellaardfonds is eigenaar van het pand. De buitensporige huurverhoging zou het faillissement en einde kunnen betekenen van het genootschap dat al sinds 1807 een belangrijke rol vervult binnen de beeldende kunst in Utrecht. Zonder een pand met ruimte en mogelijkheden tot tentoonstellingen is er weinig bestaansrecht voor een kunstenaarsgenootschap. Kunstenaars worden juist lid vanwege de prachtige ruimte om te kunnen exposeren, elkaar te ontmoeten en te inspireren. Zonder pand zal het kunstenaarsgenootschap uit 1807 wellicht ophouden te bestaan.

Bij Kunstliefde zijn meer dan 120 kunstenaars en ruim 100 kunstlievende leden aangesloten, zowel uit Utrecht als landelijk. Het genootschap heeft een rijke geschiedenis en historische banden met de stad. Grote namen als Piet Mondriaan, Gerrit Rietveld, Jopie Moesman en Dick Bruna waren lid van Kunstliefde. Met het verlies van het prachtige historische pand aan de Nobelstraat verliest niet alleen Kunstliefde, maar ook de stad en de kunstenaars een bijzondere presentatie- en ontmoetingsruimte in Utrecht. www.kunstliefde.nl

 
Tirzo Martha winnaar 11e Wilhelminaring


Tirzo Martha (Curaçao, 1965) is door de jury van de Wilhelminaring unaniem gekozen tot winnaar van de  11e Wilhelminaring – dé oeuvreprijs voor beeldhouwkunst in Nederland. De ring wordt op 31 augustus 2019 uitgereikt in het CODA Museum te Apeldoorn. De jury roemt Martha om zijn veelzijdigheid; Martha werkt als beeldhouwer, cineast, schrijver en performance kunstenaar. De jury is onder de indruk van zijn veelzijdigheid en de constante kwaliteit van zijn werk. Uit het juryrapport: “Zijn beelden kenmerken zich door hun gecontroleerde speelsheid, hun afgewogen gebruik van allerhande materialen en hun immanente vernieuwing van het tegelijk herkenbare sculpturale.” Tirzo Martha woont en werkt op Curaçao en heeft ook een atelier in Nederland.

De jury van deze 11e editie van de Wilhelminaring bestaat uit Lex ter Braak, Ann Demeester, Hanne Hagenaars, David Bade en Gerrit Steenbergen. De jury vervolgt in haar rapport: “De vormen van Martha’s werk worden bepaald door de inhoud die maatschappelijk en politiek van aard is. Martha is een kunstenaar die werkt voor de gemeenschap en met de gemeenschap. Het is alsof deze zelfgekozen verbondenheid de hier geprezen vrijheid van zijn werk mogelijk maakt”. Het lukt Tirzo Martha om dat zo samen te brengen dat het werk - zonder zijn aanleiding of oorsprong te verliezen - een grotere zeggingskracht krijgt.

Met deze uitverkiezing schaart Tirzo Martha zich in een illustere rij voorgangers. De Wilhelmaring is eerder toegekend aan Eja Siepman van den Berg (2017), Auke de Vries (2015), Hans van Houwelingen (2013), Piet Slegers (2011), John Körmeling (2009), Maria Roosen (2006), Carel Visser (2004), Jan van Munster (2002), Joep van Lieshout (2000) en Joop Beljon (1998). www.wilhelminaring.nl


Vrijheid. De tijd gefixeerd

Vrijheid heet de grootschalige expositie die gastcurator Hans den Hartog Jager in opdracht van de Fundatie maakte. Hij koos daarvoor vijftig Nederlandse ‘kernkunstwerken’ uit de laatste vijftig jaar. Na Meer licht (2010), Meer macht (2014) en Zie de mens (2016) is Vrijheid de vierde tentoonstelling van Den Hartog Jager in Zwolle.

 Bij het thema vrijheid denk je in eerste instantie vooral aan de bevrijding, de periode kort na de Tweede Wereldoorlog. De tentoonstelling start echter in 1968, toen het tijdperk van de flower power aanbrak. Een spannend begin, waar wat voor te zeggen valt. Zelden zijn er in zo korte tijd zoveel oude waarden afgebroken als toen en zoveel nieuwe wegen ingeslagen. 

Waar de kaders van Den Hartog Jagers voorgaande exposities nog enigszins begrensd waren en er een rode draad herkenbaar was - hoe dun soms ook - daar is het thema vrijheid wel erg ruim en multi-interpretabel. Het is daarom nuttig, zelfs onontbeerlijk, om iets meer te weten over zijn achterliggende bedoelingen. Vrij geïnterpreteerd constateert hij dat dé kunstgeschiedenis niet meer bestaat. Er zijn steeds minder verbanden zichtbaar en het historisch besef is - volgens hem - sterk afgenomen waardoor er een inhoudelijk artistiek vacuüm is ontstaan, waarbij iedereen de geschiedenis naar zijn hand probeert te zetten, maar die tegelijkertijd niet of nauwelijks overziet. En dat is des te kwalijker omdat het traditionele historische verhaal voor alle partijen een populaire manier is om het eigen gelijk te claimen. Een gelijk dat dus vaak slecht is onderbouwd. De tentoonstelling probeert ijkpunten te benoemen die houvast brengen in een chaotische periode, in ‘een weifelende tijd,’ die zo anders is dan de overzichtelijke en veilige gezamenlijkheid van vroeger met zijn opeenvolgende stromingen en avant-gardes. Het is een ‘groot en gretig pledooi voor klassiekers’. Den Hartog Jagers ijkpunten zijn overigens geen onwrikbare dogma’s, maar vormen vooral een aanleiding om inhoudelijke discussies te starten. Ze vormen een uitdaging om kritische vragen te formuleren. Vragen die niet direct tot antwoorden behoeven te leiden, maar wel tot nadenken noden. 

Vrijheid, Museum de Fundatie, Zwolle, 18 januari t/m 12 mei 2019, www.museumdefundatie.nl

 


 

 

Comments