Riverside

Beeldenboulevard in Papendrecht

Ze staat zó hoog op haar monumentale sokkel van 4 robuuste houten zuilen dat haar gelaatstrekken in het tegenlicht nauwelijks te zien zijn. De engel van Caius Spronken blikt vanuit haar verheven positie over het weidse water van de Merwede. Het is een van de zestien beelden van mensfiguren die deze zomer onder de titel Riverside aan de boulevard van Papendrecht staan opgesteld. Wat doen ze daar?

Door Beatrijs Schweitzer

Die vraag lijkt misschien ongepast, maar het is ook onzinnig figuratieve beelden louter formeel te beschouwen. Al of niet bewust probeer je er een karakter of gemoedstoestand aan toe te kennen en verwacht je toch een zekere relatie met de omgeving. 

Het DNA van de mens

De beelden staan er dankzij de inspanningen van de Stichting Beeldenpark Drechtoevers, 15 jaar geleden opgericht op initiatief van de Nederlandse Kring van Beeldhouwers met als doel de 7 gemeenten rond Dordrecht middels culturele plekken en beelden met elkaar te verbinden. Het begon met het permanente beeldenpark in Zwijndrecht. De beeldenexpositie in Papendrecht, vanuit Zwijndrecht ook met een bootverbinding te bereiken, is er nu voor het tweede jaar. Er zijn vaste sokkels geplaatst, met de intentie meerjarig wisselende exposities te maken. Waar in Zwijndrecht overwegend abstracte beelden staan, gaat het in Papendrecht nadrukkelijk om menselijke figuratie. De ondertitel van de tentoonstelling luidt dan ook ‘Het DNA van de mens’. Piet Augustijn, een van de samenstellers - in 2004 maakte hij in het Gorcums Museum ook de tentoonstelling Het Mensbeeld - geeft in het voorwoord van de overigens mooi verzorgde catalogus aan, dat Riverside inzoomt op de ontwikkelingen van de 21e eeuw en dat het vooral gaat om de verscheidenheid van mensbeelden en de uniciteit van ieder mens die daarmee benadrukt wordt.

Grappige mannetjes

De expositie daagt zeker uit om je al vergelijkend te verwonderen. Je kunt letten op de verschillende karakters en houdingen, het materiaalgebruik, de mate van abstrahering of deformatie, de plaatsing etc., alleen al wanneer je het klassieke thema van de staande vrouwenfiguren in brons beschouwt. Aan de ene kant is er het haast classicistische werk van Eja Siepman van den Berg. Gebaseerd op realistische vormen geeft het door de gladde afwerking, strenge symmetrie en weggelaten hoofd meer een universeel dan persoonlijk beeld van de vrouw. Terwijl de twee bronzen figuren van Thomas Junghans een gefragmenteerd en raadselachtig samengesteld lichaam laten zien, in oorsprong gemaakt uit ruw gezaagde blokken hout, waarbij de volumes vooral zijn gesuggereerd. Tussen die uitersten van realisme en deformatie zijn ook intrigerende en ingetogen torso’s te zien van Edwin van Gerwen en André Vranken. Van een heel andere orde zijn dan weer de grappige mannetjes van Nick Renshaw en Erik Buis. De eerste, vérgaand gestileerd van kleurig gestreept keramiek (het enige beeld met kleur), staat gemoedelijk met de handen in de zakken over het water te turen vanaf een meer dan manshoge sokkel. De tweede, met zijn bijl over de schouder en schijnbaar berustend in zijn éne houten been, kijkt voldaan alsof hij zojuist zijn eigen houten sokkel uit een boomstam heeft voltooid. Opvallend is tenslotte de imposante kop van Linda Verkaaik, waarin in de achterkant een tekst van Vondel gekerfd blijkt te zijn.

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan. 

Riverside: het dna van de mens, 17 juni t/m 23 oktober 2111, Veerplein, Papendrecht, www.beeldenparkdrechtoevers.nl

Comments