Stephan Balkenhol

Blij met niks en less is nog steeds more

Aan weerszijden van de grote transparante entreehal van het nieuwe hoofkantoor van het Waterschap Brabantse Delta op het landgoed Bouvigne in Breda staat een beeld van de Duitse beeldhouwer Stephan Balkenhol (Fritzlar, 1957). Het zijn beelden van een doorsnee man en een even doodgewone vrouw. En het merkwaardige: je herkent ze uit duizenden want de beelden van gewone mensen die zomaar wat staan te staan, zijn in de loop der jaren het handelsmerk van de beroemde Duitse beeldhouwer geworden.

Door Tine van de Weyer

Van meet af aan heeft de in het natuurgebied aan de rand van Breda geplande nieuwbouw van het hoofdkantoor van het Waterschap onder vuur gelegen. Het even minimalistische als kolossale gebouw van het  architectenbureau Claus en Kaan is er echter gekomen, alle protestacties van milieugroeperingen en natuurliefhebbers ten spijt. De planontwikkelaars hebben de ontwikkeling van de nieuwbouw aangegrepen om het hele gebied in ruimtelijke zin te herdefiniëren. Met een r
evitaliseringsplan voor het hele landgoed is de nieuwbouw geïntegreerd in zijn omgeving. Het dubbele carré waaruit het landgoed oorspronkelijk bestond is hersteld. Het historische renaissancistische kasteeltje in het ene carré staat met de voeten in het water net als de minimalistische nieuwbouw van Claus en Kaan. Deze vormt de begrenzing van het tweede carré dat de overgang vormt naar het natuurgebied erachter.

Subliem

De keuze voor de beelden van Balkenhol voor de locatie is subliem. Ze passen naadloos in deze setting. Bij de entree staat een man op een voetstuk. Het voetstuk is 2x de lengte van de man. Het totale beeld meet 280cm. De man keert zijn rug naar het gebouw, kijkt naar de horizon, het Mastbos in. Aan de andere kant van de majestueuze entreehal aan de binnentuinen en waterlopen rondom het historische kasteeltje een vergelijkbaar beeld van een vrouw. Zij waakt over hof en haard en is meer van de intimiteit dan van de wijde wereld. Ze draagt een bloemetjesjurk en schoenen met een hakje. Hij een hoogopgetrokken pantalon met een wit overhemd. Zo zonder jas in het hemd en in een jurk niet eens met een vestje: het lijkt alsof het altijd zomer is op Bouvigne. Dat de beelden zo naadloos passen heeft vooral met de congruentie te maken. De sobere en kloeke architectuur van Claus en Kaan is een uitgesproken antwoord op het sprookjesachtige kasteeltje dat uit de vijftiende eeuw dateert. Duidelijker dan zo kan het verschil in eeuwen niet gemarkeerd. De beelden van een man en een vrouw doen daar nog een schep bovenop. Ook zij zijn de uitersten van de soort: meer smaken zijn er niet van mens. 

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan.
Comments