SYB

5e Sybren Hellinga prijs en de winnaar is: Jetske Verhoeven

Galeriehouder en beschermheer van de vrijheid der kunsten Sybren Hellinga had een levensmissie: Producenten van  compromisloze kunst moesten ongehinderd hun werk kunnen maken en tonen. De instelling van de Sybren Hellingaprijs vanaf 1998 is daar een voorbeeld van. Om de drie jaar wordt de prijs uitgereikt. In 2010 was dat de vijfde keer. De voorselectie werd uitgevoerd door de programmeringscommissie van Kunsthuis Syb, het Artist in Residence programma te Beetsterzwaag dat ook dankzij Hellinga bestaat. Daarna was de jury bestaande uit Hilde de Bruijn ( Voorheen SMART Project Space), Hanne Hagenaar ( Mister Motley), Ad de Jong ( Beeldend Kunstenaar) en Lotje van Lieshout ( winnaar SH prijs nr. 4) aan de beurt om vijf kunstenaars de kans te geven om via een korte residency hun werk in situ te maken en te tonen. Vervolgens mochten ze hun werk toelichten aan de jury. 

Door Paulo Martina

De genomineerden voor 2010 waren: Laurence Aëgerter, Carl Johan Högberg, Jenny Lindblom, Daniel de Roo en Jetske Verhoeven. Winnares werd de laatste, maar het had wat mij betreft ook elk van de anderen kunnen zijn. Het is zoals Laurie Cluitmans het in haar stuk over de SH prijs zegt: “Het is vergelijken van appels met peren.”

De winnaar

Jetske Verhoeven (Nijmegen, 1980) toonde twee werken, een ‘site specific’- installatie en haar nieuwste video
J'attends la guerre. De laatste bevond zich in een bedompte ruimte die veel weg had van een soort voorraadkast. De video is gebaseerd op een werk van Benjamin Vautier uit 1981. In eerste instantie is het moeilijk te ontwaren. Je ziet een zwarte achtergrond met dikke oplichtende verfklodders. Verder fragmenten van een jeugdherinnering en een fictieve ontmoeting in Beetsterzwaag. De voice over is in het Fries, deels in het Nederlands vertaald. Het beeld verandert naar een staties shot van het bos in Beetsterzwaag. De indruk wordt gewekt van gevaar: brandnetels, weerwolven, en een nepbunker uit WO II. De taal is gesproken of getypt. Het getypte verdicht zo omdat de letters half in elkaar en over elkaar worden geschoven. De betekenis ervan vervaagt. De toeschouwer blijft in verwarring achter. Niets is eenduidig. De jury schrijft dat ze het knap vindt dat Verhoeven een werk weet te maken, gebaseerd op persoonlijke ervaringen,dat het persoonlijke overstijgt en verbindt met urgente, gedeelde sociaal politieke omstandigheden. De jury heeft het ook over een sterke aanwezigheid en vindingrijkheid in het gebruik van taal, waarmee ze de spanning teweegbrengt tussen wat zichtbaar is en het onvertaalde onzichtbare. 

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan.

Comments