Verzamelaars: Jan van Munster

Verzamelaars aan het woord: Jan van Munster

De afgelopen decennia heeft beeldhouwer Jan van Munster een grote collectie hedendaagse kunst bij elkaar gebracht. Veel tweedimensionaal werk en een veelvoud aan driedimensionale objecten. Van Munster hanteert bij zijn keuze een voorliefde voor zuivere, voor zichzelf sprekende materialen en objecten met een heldere beeldtaal. Veel werk is afkomstig van generatiegenoten en collega’s, maar soms zit er ook werk van oud-studenten en jong talent tussen. Internationale namen zijn goed vertegenwoordigd: van Zdenek Sykora tot Damien Hirst en Joseph Beuys.  

Door Etienne Boileau

Sinds een jaar of drie werkt Jan van Munster in de Watertoren van Oost-Souburg op zijn zogenaamde IK-eiland, pal aan de A58. Bovenop die toren heeft hij een prachtig glazen atelier gezet, dat hem in staat stelt over heel Walcheren uit te kijken. Op het terrein eromheen staat een door hem zelf ontworpen rond woonhuis, dat geïnspireerd is op het watervat in de toren. We praten aan de eettafel in zijn woonhuis. Door een groot laag raam hebben we zicht op een zwemvijver met daarachter een met planten begroeide geluidswal. De ramen van het woonhuis hebben de vorm van plus- en mintekens; net als de IK, een artistieke formule van Van Munster.

Zuivere materialen 

“Ik ben begonnen met het verzamelen van werk van Ad Dekkers en Marinus Boezem, dat waren indertijd collega’s van me uit Gorinchem. We vormden in de jaren zeventig samen met een paar anderen een kunstenaarsgroep in die stad. Later kwam Sjoerd Buisman er nog bij, die was weer een student van mij op de Ateliers 63. Van hem heb ik diverse tekeningen en een wit geschilderd bakje van polyester. Dat bakje moet je diagonaal aan de muur hangen. Je doet er aarde in en als je er dan gras inzaait, groeit het daarna zo’n beetje verticaal de kamer in. Buisman noemt het Geotropisch groeiend gras. Ik heb zelf ooit nog een multiple met Sjoerd gemaakt, met sperma en wat graszaad.

Hier in de hoek tegen de muur staat een kunstwerk van Henric Borsten. Het is een oud televisietoestel dat op één punt met het scherm tegen de wand gekanteld is. Daar tegenaan leunt een glasplaat waarin het woord A
verage is geëtst. Er hoort een dvd-speler bij met een cd-rom die de kleur op het beeldscherm aangeeft. Het beeldscherm staat nu op blauw, maar ik moet hem eigenlijk op groen zetten, want dat is de oorspronkelijke bedoeling van Borsten. Van de Zeeuwse kunstenaars vind ik Henric Borsten de meest oorspronkelijke. Daar aan de wand naast het raam hangt een rond, blauw werk van Ton van Kints. De basis is gewoon van spaanplaat. In het midden heeft hij een laag kunsthars aangebracht, waardoor de kleur van mat naar glimmend gaat. Van Kints heeft er ook een teken ingekerfd; pas later zag ik dat je in dat teken ook een IK kunt zien. Ik koop impulsief; ik zag dit werk op Art Amsterdam en was meteen verkocht. Vorige maand nog heb ik een werk van Dave Meijer gekocht: een schilderij op twee houten panelen, laag over laag geschilderd. De panelen zijn een beetje van elkaar verschoven. Prachtig ding. En op de vensterbank heb ik een krachtig object van Carel Visser staan: vier eenvoudige aan elkaar gelaste ijzeren balkjes. Dat is alles.”

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan.
Comments