Verzamelaars: Jeldrik en Loek Oorthuys-Slierendrecht

Verzamelaars aan het woord: Jeldrik en Loek Oorthuys-Slierendrecht 

Zo origineel als de verzameling van Jeldrik en Loek Oorthuys-Slierendrecht zijn er maar weinig. Honderden kleine objecten, sculpturen, sieraden en werken op papier vullen de ruimte van hun appartement. Het oog blijft maar ronddwalen om deze bonte verzameling kunstvoorwerpen in zich op te nemen. En steeds weer zie je iets nieuws aan de wand of op de grond, op kasten en in vitrines. Een leven zonder kunst lijkt ondenkbaar voor deze sympathieke mannen.

Door Etienne Boileau 

Sinds een jaar of dertien bewonen Jeldrik en Loek een ruim appartement op de derde en vierde verdieping van een herenhuis in Amsterdam-West. Vanuit de zithoek, waar het interview plaatsvindt, zie ik een porseleinen object aan de wand hangen. Het is van Gilbert van Drunen en bestaat uit meanderende vormen waarop allerlei teksten staan. Iets verderop hangt Michael Jacklin’s fraaie ruimtelijk object van gebogen ijzer: een paar in elkaar gedraaide vierkanten die sterk naar voren hellen.

Minimalisme

Jeldrik breekt het ijs: “In ’79 ben ik voor het eerst met moderne kunst in aanraking gekomen door Ton Berends, de toenmalige eigenaar van Galerie Nouvelles Images in Den Haag. Ton had een heel brede kijk op kunst; hij bracht textiel, sieraden, schilderijen én beelden. Ik woonde in die tijd in Den Haag, hielp hem in de galerie en kocht ook werk bij hem: mijn eerste kunstwerk was van Jeroen Henneman. Veertien jaar later leerde ik Loek kennen en ben ik met hem gaan samenwonen in Amsterdam. Loek had helemaal niets met kunst, maar die heb ik aardig besmet.

Sieraden als beelden

Jeldrik: “Onze collectie bestaat uit zo’n achthonderd kunstvoorwerpen. Daaronder veel objecten die als sieraad gedragen kunnen worden. Dit sieraad dat ik in mijn oor draag is van Marijke De Goeij. Ze is beeldhouwster en voor mij is dit daarom ook meer een beeld dan een sieraad. Een ander voorbeeld: boven op mijn slaapkamer hangt een halssieraad van Merijn Bolink aan de wand. Het is gemaakt van rubber en prachtig bewerkt met vissen. 

Loek: “Je gaat je bij dergelijke grensgevallen wel even afvragen wat een beeld precies is. Bij dit houten beeld van Eduard Wind, dat helemaal uit één stuk gemaakt is, is geen twijfel mogelijk. Jeldrik had dit beeld bij Nouvelles Images gekocht op het moment dat we besloten te gaan samenwonen in Amsterdam. Ik reageerde in de trant van: ‘en nu maar hopen dat ik het ook mooi vind’. De volgende dag ben ik gaan kijken en herkende het meteen. De titel was: Van Den Haag naar Amsterdam, en ik vond het prachtig.”

Wilt u het hele artikel lezen, neem dan een abonnement, of vraag een proefnummer aan.  

Comments